Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ, “ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, με γυμνή φωνή”, εκδόσεις “ΠΑΤΑΚΗ”, 2013




Συνηθίζουμε, αν και μακάβριο, να δίνουμε ξεχωριστή αξία στην στιγμή του θανάτου ενός προσώπου, αν αυτος επέρχεται την ώρα που ο θανών έκανε αυτό για το οποίο είχε τάξει τον εαυτό του στη ζωή. Η ιστορία στάθηκε “θανατηφόρα γενναιόδωρη” στον πολύ σημαντικό (παγκοσμίως) σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, ο οποίος πέθανε ξαφνικά από τραγικό δυστύχημα (ίσως και κωλυσιεργεία του κρατικού μηχανισμού) στην διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας στην ηλικία των 77 ετών. Ο Αγγελόπουλος ήταν ένας κινηματογραφιστής της ιστορίας, όχι όμως ιστορικός. Όπως ο ίδιος αναφέρει : “βλέπω το παρελθόν και το παρόν μέσα από τους απλούς ανθρώπους που δεν είναι υποκείμενα της Ιστορίας. Εκεί υπάρχει το τραγικό στοιχείο”. Με το ποιητικό του βλέμμα σφράγισε μια γενιά που, όπως πάντα αναφέρει ο ίδιος, πίστεψε ότι μπορούσε να αλλάξει (με το στοίχημα του σοσιαλισμού) τον κόσμο, αλλά απογοητεύθηκε οικτρά. Όμως μας λέει : “ είναι σημαντικό να ψάξουμε ένα αλλού, μια ουτοπία. Πάντα πίστευα ότι ο κόσμος προχωρά ή προχωρούσε με μικρές ή μεγάλες ουτοπίες”. Ο κινηματογράφος (κατά συνέπεια η τέχνη) για τον Αγγελόπουλο δεν έχει “ρόλο” (ίσως εις πείσμα εκείνων που επιθυμούν τον σχεδόν “πολιτικό” ρόλο των ανθρώπων της τέχνης), αλλά είναι ένα μέσο έκφρασης που διαμορφώνει ένα βλέμμα, μια δυνατότητα. “Κάνω”, αναφέρει, “ταινίες για να επικοινωνήσω με τους άλλους. Δεν έχει σημασία αν θα είναι πάρα πολλοί, γιατί καμιά φορά η επικοινωνία με πολλές χιλιάδες ανθρώπους είναι επίπεδη, κενή, εύκολη”. Αυτό εις απάντηση των επιθυμούντων την μεγαλύτερη δυνατή αναγνωρισημότητα μέσω καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων (κατ εμέ χόμπι κάνουν οι προαναφερθέντες ιταμοί και προσβολή αποτελούν). Κάπου εδω θα σταματήσει αυτό το κείμενο με την προτροπή να διαβάσετε τις απολαυστικές συνεντεύξεις (που περιέχονται στο βιβλίο που με το παρόν σημείωμα παρουσιάζεται) αυτού του τόσο σημαντικού κινηματογραφιστή, που πολλάκις  πολεμήθηκε και λοιδορήθηκε από τους ομοεθνείς του (λάτρεις της καθ' ημάς ανατολής) που κυρίως επιθυμούν την ελληνική τέχνη μίζερη, έτσι ώστε στους τυφλούς να βασιλεύει ο μονόφθαλμος.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA