Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ, “ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, με γυμνή φωνή”, εκδόσεις “ΠΑΤΑΚΗ”, 2013




Συνηθίζουμε, αν και μακάβριο, να δίνουμε ξεχωριστή αξία στην στιγμή του θανάτου ενός προσώπου, αν αυτος επέρχεται την ώρα που ο θανών έκανε αυτό για το οποίο είχε τάξει τον εαυτό του στη ζωή. Η ιστορία στάθηκε “θανατηφόρα γενναιόδωρη” στον πολύ σημαντικό (παγκοσμίως) σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, ο οποίος πέθανε ξαφνικά από τραγικό δυστύχημα (ίσως και κωλυσιεργεία του κρατικού μηχανισμού) στην διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας στην ηλικία των 77 ετών. Ο Αγγελόπουλος ήταν ένας κινηματογραφιστής της ιστορίας, όχι όμως ιστορικός. Όπως ο ίδιος αναφέρει : “βλέπω το παρελθόν και το παρόν μέσα από τους απλούς ανθρώπους που δεν είναι υποκείμενα της Ιστορίας. Εκεί υπάρχει το τραγικό στοιχείο”. Με το ποιητικό του βλέμμα σφράγισε μια γενιά που, όπως πάντα αναφέρει ο ίδιος, πίστεψε ότι μπορούσε να αλλάξει (με το στοίχημα του σοσιαλισμού) τον κόσμο, αλλά απογοητεύθηκε οικτρά. Όμως μας λέει : “ είναι σημαντικό να ψάξουμε ένα αλλού, μια ουτοπία. Πάντα πίστευα ότι ο κόσμος προχωρά ή προχωρούσε με μικρές ή μεγάλες ουτοπίες”. Ο κινηματογράφος (κατά συνέπεια η τέχνη) για τον Αγγελόπουλο δεν έχει “ρόλο” (ίσως εις πείσμα εκείνων που επιθυμούν τον σχεδόν “πολιτικό” ρόλο των ανθρώπων της τέχνης), αλλά είναι ένα μέσο έκφρασης που διαμορφώνει ένα βλέμμα, μια δυνατότητα. “Κάνω”, αναφέρει, “ταινίες για να επικοινωνήσω με τους άλλους. Δεν έχει σημασία αν θα είναι πάρα πολλοί, γιατί καμιά φορά η επικοινωνία με πολλές χιλιάδες ανθρώπους είναι επίπεδη, κενή, εύκολη”. Αυτό εις απάντηση των επιθυμούντων την μεγαλύτερη δυνατή αναγνωρισημότητα μέσω καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων (κατ εμέ χόμπι κάνουν οι προαναφερθέντες ιταμοί και προσβολή αποτελούν). Κάπου εδω θα σταματήσει αυτό το κείμενο με την προτροπή να διαβάσετε τις απολαυστικές συνεντεύξεις (που περιέχονται στο βιβλίο που με το παρόν σημείωμα παρουσιάζεται) αυτού του τόσο σημαντικού κινηματογραφιστή, που πολλάκις  πολεμήθηκε και λοιδορήθηκε από τους ομοεθνείς του (λάτρεις της καθ' ημάς ανατολής) που κυρίως επιθυμούν την ελληνική τέχνη μίζερη, έτσι ώστε στους τυφλούς να βασιλεύει ο μονόφθαλμος.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA