Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ, “ΘΟΔΩΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ, με γυμνή φωνή”, εκδόσεις “ΠΑΤΑΚΗ”, 2013




Συνηθίζουμε, αν και μακάβριο, να δίνουμε ξεχωριστή αξία στην στιγμή του θανάτου ενός προσώπου, αν αυτος επέρχεται την ώρα που ο θανών έκανε αυτό για το οποίο είχε τάξει τον εαυτό του στη ζωή. Η ιστορία στάθηκε “θανατηφόρα γενναιόδωρη” στον πολύ σημαντικό (παγκοσμίως) σκηνοθέτη Θόδωρο Αγγελόπουλο, ο οποίος πέθανε ξαφνικά από τραγικό δυστύχημα (ίσως και κωλυσιεργεία του κρατικού μηχανισμού) στην διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας του ταινίας στην ηλικία των 77 ετών. Ο Αγγελόπουλος ήταν ένας κινηματογραφιστής της ιστορίας, όχι όμως ιστορικός. Όπως ο ίδιος αναφέρει : “βλέπω το παρελθόν και το παρόν μέσα από τους απλούς ανθρώπους που δεν είναι υποκείμενα της Ιστορίας. Εκεί υπάρχει το τραγικό στοιχείο”. Με το ποιητικό του βλέμμα σφράγισε μια γενιά που, όπως πάντα αναφέρει ο ίδιος, πίστεψε ότι μπορούσε να αλλάξει (με το στοίχημα του σοσιαλισμού) τον κόσμο, αλλά απογοητεύθηκε οικτρά. Όμως μας λέει : “ είναι σημαντικό να ψάξουμε ένα αλλού, μια ουτοπία. Πάντα πίστευα ότι ο κόσμος προχωρά ή προχωρούσε με μικρές ή μεγάλες ουτοπίες”. Ο κινηματογράφος (κατά συνέπεια η τέχνη) για τον Αγγελόπουλο δεν έχει “ρόλο” (ίσως εις πείσμα εκείνων που επιθυμούν τον σχεδόν “πολιτικό” ρόλο των ανθρώπων της τέχνης), αλλά είναι ένα μέσο έκφρασης που διαμορφώνει ένα βλέμμα, μια δυνατότητα. “Κάνω”, αναφέρει, “ταινίες για να επικοινωνήσω με τους άλλους. Δεν έχει σημασία αν θα είναι πάρα πολλοί, γιατί καμιά φορά η επικοινωνία με πολλές χιλιάδες ανθρώπους είναι επίπεδη, κενή, εύκολη”. Αυτό εις απάντηση των επιθυμούντων την μεγαλύτερη δυνατή αναγνωρισημότητα μέσω καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων (κατ εμέ χόμπι κάνουν οι προαναφερθέντες ιταμοί και προσβολή αποτελούν). Κάπου εδω θα σταματήσει αυτό το κείμενο με την προτροπή να διαβάσετε τις απολαυστικές συνεντεύξεις (που περιέχονται στο βιβλίο που με το παρόν σημείωμα παρουσιάζεται) αυτού του τόσο σημαντικού κινηματογραφιστή, που πολλάκις  πολεμήθηκε και λοιδορήθηκε από τους ομοεθνείς του (λάτρεις της καθ' ημάς ανατολής) που κυρίως επιθυμούν την ελληνική τέχνη μίζερη, έτσι ώστε στους τυφλούς να βασιλεύει ο μονόφθαλμος.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA