Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


ΜΠΛΟΚΟ ΣΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ

Το μεσημέρι μένει μουγγό όταν δεν κρύβει στον αφαλό  του και λίγη μπάσταρδη μπίρα
Και λίγη πικάντικη μουστάρδα για τα μουστάκια και λίγο μαυροπίπερο για τα μούσια
Και λίγη ξινή λεμονάδα για τους πρησμένους αστραγάλους
Και λίγη κάππαρη για τις μουδιασμένες γλώσσες
Το μεσημέρι μένει μουγγό στο μικρό καφενεδάκι
Τι θα γίνει ρε μ΄αυτόν τον καφέ;
Κόκαλα έχει;

//

Δεν ξέρω να καλοπιάνω τα κορίτσια
Μόλις στρώνω το τραπέζι πιάνει ένα μπουρίνι και μου τα κάνει όλα μαντάρα
Δεν ξέρω να καλοπιάνω τα κορίτσια
Πάνω που πάω να πιάσω το τρυφερό τους χεράκι
Αρχίζει και ρίχνει με το τουλούμι

//

Παλιά διάβαζα συνέχεια για την Ελιζαμπεθ Τέιλορ και το πανάκριβο διαμάντι που της χάρισε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον
΄Ένα τέτοιο διαμάντι ήθελα κάποτε να χαρίσω στην αγάπη μου
Αλλά μου το πέταξε στα μούτρα όταν άκουσε ότι το ίδιο διαμάντι έχει και η Τέιλορ
Τα διαμάντια είναι φέρετρα των καλών αισθημάτων

//

Θυμάμαι εκείνη την ταινία του Μπουνιουέλ όπου η Κατρίν Ντενέβ έμοιαζε με ροδάκινο που το στίβουνε οι μαχαιροβγάλτες
Μ΄αυτόν τον στιμένο χυμό η Κατρίν κολλούσε πάνω μας με νοθευμένη από όνειρο λαγνεία

//

Τα πάθη μου δεν έχουν ονόματα-
έχουν την σκληρή αφή του τοίχου ενός μπουντρουμιού που το εξαγιάσανε οι τερμίτες
΄Εχουν την κολασμένη οσμή  του κοκορετσιού που ορέγονται οι θανατοποινίτες
΄Εχουν το  διαολεμένο άρωμα του κοριτσιού που φρενάρει μπροστά σου λίγο πριν σε πατήσει και σε βρίζει << Πρόσεχε ρε ζώον>>

//

Στο μεταξύ η νύχτα πάντα χάνει το ένα και μοναδικό παπούτσι της
Για να το φορέσει ο Ζαν Ζενέ και να ντυθεί Σταχτοπούτα
Δεν θα χορέψει όμως ποτέ με τον βασιλιά των Μουντζούρηδων τον χορό του Ησαία
Γιατί στο μεταξύ ο βασιλιάς παντρεύθηκε τον ρήγα καρώ του

//

Στα ινδιάνικα παραπήγματα αλαφιασμένες κόμπρες ορμούν στην έρημο σαν στίφη βαρβαρικά
Και στο δισάκι του διψασμένου οδοιπόρου το μόνο που απέμεινε είναι μια χούφτα ληγμένα βαρβιτουρικά

//

Λίγο πολύ όλοι οι ηλίθιοι κάνουμε τα ίδια λάθη
Αλλά οι μούρες όλων δεν τρώνε το ίδιο στραπατσάρισμα


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA