Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥ, “ Α΄ Παθολογική ”, εκδόσεις “ Μικρή Άρκτος ”, 2013



Ο Δημήτρης Πέτρου εκδίδει την πρώτη του συλλογή στα σαράντα τρία του χρόνια ζωής. Πράγμα όχι συνηθισμένο, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ελλάδα, που βρίθουν από τις εκλάμψεις των νέων πέριξ των είκοσι ετών. Τι συμβαίνει στα ποιήματα του Πέτρου και χρειάστηκαν αυτά τα χρόνια υπομονετικής κύησης; Αυτό που συμβαίνει είναι ένα είδος αντιστροφής της κίνησης της μνήμης. Από τη στιγμή που αρχίζει να πλάθεται η μνήμη μέχρι να γίνει συμπαγής εικόνα και μέχρι (και εδώ βρίσκεται η αντιστροφή) αυτή η μνήμη να γίνει η αφετηρία μιας ενδοσκόπησης του βίου (σε όλες του τις πτυχές) του ποιητή. Έτσι λοιπόν ο καμβάς που στήνει ο Πέτρου δεν είναι απλά ένα οικογενειακό άλμπουμ, αλλά  (ίσως) μια αλάνα όπου θα “ ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του” (όχι με διάθεση αρνητική , αλλά σίγουρα από μια θετική απόσταση) προκειμένου να συνεχίσει. Η γραφή του λιτή και υπονοούμενη διαπερνά σαν αιθέρια, σχεδόν ανύπαρκτη, ραχοκοκαλιά τις αφηγήσεις και τις σκέψεις που γεννιούνται από την  κοίτη της ανάμνησης. Προσεκτικός στις διατυπώσεις του και στο λεξιλόγιό του, γοητευτικός όταν χρειάζεται, στεγνός όταν πρέπει ο Δημήτρης Πέτρου μας έδωσε ένα πολύ καλοζυγισμένο βιβλίο.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA