Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΥ, “ Α΄ Παθολογική ”, εκδόσεις “ Μικρή Άρκτος ”, 2013



Ο Δημήτρης Πέτρου εκδίδει την πρώτη του συλλογή στα σαράντα τρία του χρόνια ζωής. Πράγμα όχι συνηθισμένο, τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια στην Ελλάδα, που βρίθουν από τις εκλάμψεις των νέων πέριξ των είκοσι ετών. Τι συμβαίνει στα ποιήματα του Πέτρου και χρειάστηκαν αυτά τα χρόνια υπομονετικής κύησης; Αυτό που συμβαίνει είναι ένα είδος αντιστροφής της κίνησης της μνήμης. Από τη στιγμή που αρχίζει να πλάθεται η μνήμη μέχρι να γίνει συμπαγής εικόνα και μέχρι (και εδώ βρίσκεται η αντιστροφή) αυτή η μνήμη να γίνει η αφετηρία μιας ενδοσκόπησης του βίου (σε όλες του τις πτυχές) του ποιητή. Έτσι λοιπόν ο καμβάς που στήνει ο Πέτρου δεν είναι απλά ένα οικογενειακό άλμπουμ, αλλά  (ίσως) μια αλάνα όπου θα “ ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς του” (όχι με διάθεση αρνητική , αλλά σίγουρα από μια θετική απόσταση) προκειμένου να συνεχίσει. Η γραφή του λιτή και υπονοούμενη διαπερνά σαν αιθέρια, σχεδόν ανύπαρκτη, ραχοκοκαλιά τις αφηγήσεις και τις σκέψεις που γεννιούνται από την  κοίτη της ανάμνησης. Προσεκτικός στις διατυπώσεις του και στο λεξιλόγιό του, γοητευτικός όταν χρειάζεται, στεγνός όταν πρέπει ο Δημήτρης Πέτρου μας έδωσε ένα πολύ καλοζυγισμένο βιβλίο.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA