Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΜΗΤΑΣ, “ Έμμετρη φυσική ιστορία των θεάτρων ”,
εκδ: “Μικρή Άρκτος”, 2013




Τρεις άξονες διαπλέκονται και διαπερνούν την ποιητική σύνθεση του Στέργιου Μήτα, : έρωτας, τέχνη, πολιτική. Κάνω λόγο για σύνθεση διότι δεν έχουμε μια απλή ανθολογία κάποιων επιλεχθέντων ποιημάτων (από όσα πιθανώς θα είχε ως την έκδοση γράψει ο ποιητής), αλλά αντιθέτως με την παράθεση των συγκεκριμένων ποιημάτων και σε συγκεκριμένη σειρά δομείται ένα συμπαγές σώμα. [ Δεν θεωρώ άνευ αξίας ή σημασίας μία συλλογή όπου ανθολογείται αριθμός αυτόνομων ποιημάτων, οι περισσότερες είναι τέτοιες, αλλά γοητεύομαι περισσότερο όταν σε ένα ποιητικό βιβλίο διακρίνω από λίγο ως πολύ ένα συνθετικό στοίχημα, μια συνθετική αναφορά. ] Η απαιτητική γραφή του Μήτα βρίθει πολλών υπόρρητων αναφορών. Έτσι, λοιπόν, είναι αναγκαία η προσήλωση σε απόλυτο βαθμό του αναγνώστη και σε μερικά ποιήματα απαραίτητη και η γνώση του σε ζητήματα πολιτικής ιστορίας και θεωρίας και σε ζητήματα τέχνης. Αυτό ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί το μειονέκτημα του βιβλίου, αφού θα μπορούσε να κοπεί το όποιο συνδετικό νήμα (απαραίτητο ακόμη κι αν πολύ λεπτό) ανάμεσα στον ποιητή και τον αναγνώστη. Όμως η ποιητική δεινότητα του Στέργιου Μήτα ανατρέπει αυτή την υπόθεση και καθιστά το βιβλίο προσιτό και άκρως απολαυστικό. Η γραφή του μελωδική στο έπακρο δεν χρησιμοποιεί το μέτρο, τον ρυθμό και την ρίμα , ως ένα απλώς και μόνο φορμαλιστικό (και ως εκ τούτου άτεχνο και εγκλωβιστικό) στυλ χάριν εντύπωσης. Αντιθέτως βλέπουμε μια αβίαστη και φυσική (όπως το λέει και ο τίτλος του βιβλίου) συνύπαρξη και ροή φόρμας και περιεχομένου. Στο σύνθεση του Μήτα εν τέλει διαβάζουμε ένα πολύπλευρο δοκίμιο όπου εκτίθενται όχι παραθετικά, αλλά σε δημιουργική συγκοινωνία, όλες οι παράμετροι που οικοδομούν τον στοχασμό του ποιητή για την ιστορία, την ύπαρξη και την πορεία του ανθρώπινου είδους πάνω στην Γη.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA