Η Άννα Γρίβα γράφει στο fractal για τον "Άνθρωπο τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Ένα ανέκδοτο διήγημα του Κωνσταντίνου Γαλάνη

Απόσπασμα από το υπό έκδοση πεζογράφημα του Πέτρου Μπιρμπίλη, από τις εκδόσεις Θράκα (Κυκλοφορεί στις 16 του Οκτώβρη)

Ένα ανέκδοτο ποίημα της Μαρίας Θ. Αρχιμανδρίτη

Ο Κώστας Κουτρουμπάκης γράφει για τον "Κούκο" (Θράκα, 2016) της Πελαγίας Φυτοπούλου


                                  
  Μουσείο



Οι πέτρες παραπονιούνται
πως νιώθουν μοναξιά τις Κυριακές.

Σφραγισμένες στο σκληρό τους σώμα,
ξεκινούν έναν ατέλειωτο μονόλογο
που εκνευρίζει τους τουρίστες.

Όταν μας βλέπουν πιάνουνε τις προσευχές
- δεήσεις να μην τις προσέξουμε.
Δεν ξέρουν πως το μέσα τους είναι καλά κλεισμένο.

Όσες υπέστησαν ανθρώπινη παρέμβαση,
υπέφεραν βαθύτατα και προσπαθούν να το ξεχάσουν.
Οι άθικτες φιλενάδες τους, έχουν πιο στέρεες άμυνες.
Προνόησαν να επιλέξουν τα μεγάλα σχήματα, που
δε χωρούν σε χέρια.

Είναι εχθρικές προς τη μεταφορά: θέλουν
την ησυχία τους. Παρ’ όλα αυτά,
μια μικρή θλίψη την αισθάνονται
για τους τολμηρούς και τις απόπειρές τους.

Σκέφτονται: «τι βαρετό αυτό το πλήθος
                        με τη σαχλή του περιέργεια!»

Όσοι τυγχάνει να τις γνωρίζουνε σε βάθος,
αναφωνούν:
«Α, να!
                                                Ο παλιός καλός εαυτός μας!»

  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA