Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


                                  
  Μουσείο



Οι πέτρες παραπονιούνται
πως νιώθουν μοναξιά τις Κυριακές.

Σφραγισμένες στο σκληρό τους σώμα,
ξεκινούν έναν ατέλειωτο μονόλογο
που εκνευρίζει τους τουρίστες.

Όταν μας βλέπουν πιάνουνε τις προσευχές
- δεήσεις να μην τις προσέξουμε.
Δεν ξέρουν πως το μέσα τους είναι καλά κλεισμένο.

Όσες υπέστησαν ανθρώπινη παρέμβαση,
υπέφεραν βαθύτατα και προσπαθούν να το ξεχάσουν.
Οι άθικτες φιλενάδες τους, έχουν πιο στέρεες άμυνες.
Προνόησαν να επιλέξουν τα μεγάλα σχήματα, που
δε χωρούν σε χέρια.

Είναι εχθρικές προς τη μεταφορά: θέλουν
την ησυχία τους. Παρ’ όλα αυτά,
μια μικρή θλίψη την αισθάνονται
για τους τολμηρούς και τις απόπειρές τους.

Σκέφτονται: «τι βαρετό αυτό το πλήθος
                        με τη σαχλή του περιέργεια!»

Όσοι τυγχάνει να τις γνωρίζουνε σε βάθος,
αναφωνούν:
«Α, να!
                                                Ο παλιός καλός εαυτός μας!»

  
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA