Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Τα χέρια μου,
είναι η άμμος της Παλαιστίνης,
το σώμα, ο ήλιος, τα μάτια των παιδιών,
είναι η απέραντη φωνή της στέπας,
είναι το κεφάλι μιας νεκρής κοπέλας,
ακουμπισμένο στο στήθος μιας άτυχης καμήλας,
Τα χέρια μου
έπαιξαν με τον αέρα, έπαιξαν με τη θάλασσα,
με τα μπούτια μιας βρώμικης πουτάνας,
κι έγιναν λέξεις που δεν λυτρώθηκαν
στο στόμα σφηνωμένες,
κι έγιναν καράβια που έφυγαν χωρίς ανθρώπους,
έτσι είναι τα χέρια μου,
έτσι σβήνω κι εγώ τα τσιγάρα στην καρδιά σου,
σαν τον πατέρα που θάβει ένα-ένα τα παιδιά του,
κι ακουμπάω τα χέρια μου πάνω στο τραπέζι,
ανταλλάσσουμε σιωπές, ανταλλάσσουμε νοήματα και βλέμματα,
χωρίς αλήθειες,
παρά μονάχα υποψίες,
έτσι έσβησα κι εγώ
βροχή, τα χέρια μου απλωμένα,
βροχή, τα μάτια μου πλημμυρισμένα,
Τα χέρια μου δεν νοιώθουν ντροπή.
δεν έχουν μνήμη,
δεν έχουν συναισθήματα,
είναι τα θλιμμένα κύτταρα ενός καρκίνου της σιωπής,
τα χέρια μου δεν έχουν χώρο,
δεν έχουν θέση πάνω στο τραπέζι,
ξέπεσαν στο χώμα,
από τα κλαδιά ενός ανάπηρου χειμώνα,
τα χέρια μου, δεν είναι πια τα χέρια μου,
είναι τα άρρωστα παιδιά μου,
κι έφυγαν από ‘μένα
κι έφυγα κι εγώ χωρίς αυτά

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA