Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Τον είδαν ξαφνικά να διασχίζει την πλατεία. Τα παιδιά τον πήραν στο καλαμπούρι. Έλα γέρο να καθαρίσεις τις αλάνες, έλα τρελέ και σκόρπαγαν σαν πουλιά. Τίποτε δεν είπε ο Ελπήνορας. Μονάχα με το ραβδί του και τ΄αργό βήμα των στρατοκόπων τράβηξε ίσια ευθεία κατά το ρέμα.
Άναβε τα καντήλια στα παλιά εικονοστάσια ο Ελπήνορας, έκανε το σταυρό του και προχωρούσε. Δες Αντιγόνη και εσύ Κατερίνα, Παύλο, Αριστείδη, Ορέστη. Έλεγε τα ονόματα μ΄ευλάβεια, όπως κάνουν για τους πεσόντες στις υπέρ της πατρίδος και των ηρώων επετείους των εθνικών χωρών.
Ορέστης, Αχιλλέας, Δημήτριος, Γιώργης, Χριστίνα, καρδιά μου σπασμένη.
Ύστερα τον κρύψαν πυκνά φυτά των έρημων αυλών, τον έκρυψαν χρόνια και σκιές όπως συνηθίζεται. Κανείς δεν θα τον δει ξανά τον Ελπήνορα. Όλος από μάτια περασμένων φίλων, όλος από κεραυνούς, νευρώνες, οράματα και προφητείες. Εδώ κανείς δεν θα τον γυρέψει. Εδώ που ξεσπούν κάθε νύχτα κατακλυσμοί, φοβερά δράματα. Εδώ που ανασύρονται πάντα οι  μορφές της ανεξερεύνητης Αμοργού, οι κορυφές του Ταϋγέτου, τα εξωτικά χείλη της μικρής ιθαγενούς ξανά και ξανά, ζωγραφισμένα με πορφύρα, κόντρα στα ρεύματα, τις αντοχές και τις θρησκείες.
Εδώ κοιμάται ο Ελπήνορας. Τ΄όνειρό του ήταν πάντα να προσκυνήσει την Ελευσίνα, τ΄όνειρό του η Περσεφόνη ομορφότερη από ποτέ όταν γκρεμίζει τα χώματα, κρατώντας άνθη, σκορπώντας πεταλούδες, χτίζοντας φωλιές, από γυαλί και από γενιά ηρωική. Πίσω της ανοίγουν βασιλικές οδοί, βαθιές λαγνείες που μονάχα η άνοιξη μπορεί να γεννήσει.
Γεια σου μωρέ Περσεφόνη, φωνάζει ο Ελπήνορας και απ΄τα σπίτια τον βλαστημάνε. Προσεύχηθείτε, φωνάζει, προσευχηθείτε χριστιανοί και γελά διαλέγοντας ελεύθερα το δρόμο του προτού χαράξει, συντροφιά με τον άγγελο.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA