Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΥΦΙΛΤΖΟΓΛΟΥ, “ΜΕ ΥΦΟΣ ΙΝΔΙΑΝΟΥ”,
εκδόσεις “Μελάνι”, 2014


Αν ανατρέξουμε στα προηγούμενα βιβλία του Κυριάκου Συφιλτζόγλου θα βρούμε την πολιτική άλλοτε να σιωπά, άλλοτε να ψυχορραγεί, μα πάντα να μας κρυφοκοιτάζει (με σιγουριά θανάτου) σκωπτικά. Στην πρόσφατη ποιητική του σύνθεση όμως ο θάνατος γίνεται ανεπανόρθωτη πληγή και η πολιτική καταρρέει από τα σώματα των προσφύγων - μεταναστών. Κάπου ενδιάμεσα, σ' ένα φυλάκιο, ένας φαντάρος με το όπλο και την γεμιστήρα στο χέρι απορεί. Προς τι τα σύνορα, αν παράγουν αίμα; Δεν δίνει απαντήσεις ο Συφιλτζόγλου, όπως δεν οφείλει η τέχνη της ποιητικής γραφής. Θα σκηνογραφήσει μπερδεμένα σύνορα και θα διατρανώσει αίτημα παύσης: “ Όπως και να 'χει, για να τελειώνουμε, ίσως η μόνη σημαία να είναι το δέρμα μας. ”
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA