Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΥΦΙΛΤΖΟΓΛΟΥ, “ΜΕ ΥΦΟΣ ΙΝΔΙΑΝΟΥ”,
εκδόσεις “Μελάνι”, 2014


Αν ανατρέξουμε στα προηγούμενα βιβλία του Κυριάκου Συφιλτζόγλου θα βρούμε την πολιτική άλλοτε να σιωπά, άλλοτε να ψυχορραγεί, μα πάντα να μας κρυφοκοιτάζει (με σιγουριά θανάτου) σκωπτικά. Στην πρόσφατη ποιητική του σύνθεση όμως ο θάνατος γίνεται ανεπανόρθωτη πληγή και η πολιτική καταρρέει από τα σώματα των προσφύγων - μεταναστών. Κάπου ενδιάμεσα, σ' ένα φυλάκιο, ένας φαντάρος με το όπλο και την γεμιστήρα στο χέρι απορεί. Προς τι τα σύνορα, αν παράγουν αίμα; Δεν δίνει απαντήσεις ο Συφιλτζόγλου, όπως δεν οφείλει η τέχνη της ποιητικής γραφής. Θα σκηνογραφήσει μπερδεμένα σύνορα και θα διατρανώσει αίτημα παύσης: “ Όπως και να 'χει, για να τελειώνουμε, ίσως η μόνη σημαία να είναι το δέρμα μας. ”
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA