Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Στο
μυαλό μου
χιλιάδες
ορφανές λέξεις
αιμορραγούν
καθημερινά.

Κάθε
νύχτα
ξημερώνονται
στα χαρακώματα
μιας οντότητας
που μυρίζει
τρόμο.

Στο μυαλό μου
υπάρχουν
σκοτωμένες λέξεις.

Θυσιάστηκαν
για να
ξαπλώσουν
πάνω σε ένα
χαρτί
και να ακουμπάνε
η μία
τον πόνο της άλλης.

Κάποιες
 γερασμένες
λέξεις
στο μυαλό μου
μοιάζουν
σαν
αυτό το κενό
 που έχει απομείνει
σε έναν ερημωμένο σταθμό
για τους τρελούς
ονειροπόλους
που δεν πρόλαβαν
το τρένο
για την επόμενη πραγματικότητα.

Υπάρχουν
άπειροι
τρόποι
να μείνει
μια καρδιά
ερημωμένη.

Υπάρχουν
λέξεις
ειπωμένες
τόσες φορές
που πια
όταν
τις προφέρεις
τα χείλη
αφυδατώνονται
και γίνονται
μια τεράστια
έρημο
που κάθε
βήμα προς την ελπίδα
καλύπτεται
από μια σκόνη
σαν τέφρα
των παιδικών σου συναισθημάτων.

Ο χρόνος
μπροστά
στην αμαρτία
των χαμένων λέξεων
περισσεύει.

Και αν δεν προλάβω
να μιλήσω
για αυτή την πέτρα
στην καρδιά
ίσως
κάποτε την πετάξω
για να γκρεμίσω
την
κόλαση που με στέγαζε.

Υπάρχουν
λέξεις
μέσα μου
ετοιμόρροπες
και μέσα σε αυτές
κατοικεί
κάτι
ανέπαφο
απ'την ασχημία.

Κάποτε
θα βρούμε
όλα εκείνα
τα όνειρα
και τις λέξεις
που απ'την τεράστια
φωτιά τους
δεν γράφτηκαν σε
κανένα χαρτί
πάρα μόνο
χαράχτηκαν
στα απομεινάρια
ενός άστρου.

Κάποτε
μάταια
ίσως
χαθούμε
σε μια
παντοτινή λέξη
ή
στα χείλη
ενός ανθρώπου
που δεν πρόφτασε
με λόγια
απλά
ταπεινά
να μας δείξει
εκείνο τον δρόμο
που ακόμα
φωτίζεται
από μια
τεράστια γνώριμη σκιά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA