Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
εκδόσεις Μετρονόμος


Η ΣΚΑΚΙΕΡΑ
Ώ πλην γυναικός τα δ’ άλλα Νικηφόρος*


Βουβός μετρώ αντίστροφα
σιωπές, στιγμές, εικόνες
ξορκίζω τους χειμώνες
με ώρες, με λεπτά
κι εσύ κοιτάζεις γύρω σου
τα σπίτια στον αέρα
ανοίγεις μια σκακιέρα
και μπαίνεις στα κλεφτά.

Στο έδαφος τ’ ασπρόμαυρο
νικάς κάθε μου πιόνι
στο τέλος μένεις μόνη
και φεύγεις σκεφτική.
Μα εγώ που μόνο κόκκινα
ζητούσα να βαδίσω
απόψε πώς θα ζήσω
χωρίς στρατηγική;

Φιλί-φιλί τον θάνατο
στα χείλη μου ποτίζεις
οινόπνευμα σκορπίζεις
στο χώμα που πατώ
μετά γυρνάς στους πύργους σου
ντυμένη στο μετάξι
αχ, πόσα μου ’χεις τάξει
και πόσα σου ζητώ.

Πεσμένος στα τετράγωνα
σε μαύρο-άσπρο πλάνο
το ξέρω πως σε χάνω
σαν έρθει η ανατολή.
Περπάτησε στο σώμα μου
τα μάτια πριν δακρύσω
προτού να σου ζητήσω
χαριστική βολή.


*Απόσπασμα από επιτύμβιο επίγραμμα του μητροπολίτη Μελιτίνης
Ιωάννη στον τάφο του Νικηφόρου Φωκά. Ο αυτοκράτορας δολοφο-
νήθηκε μετά από συνωμοσία που οργάνωσε η σύζυγός του Θεανώ.




ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΤΟΥ ΑΔΑΜ


Θα σε κλείσω σ’ ένα σπίτι
κάποιο μεσονύχτι
που το κτίσαν οι καιροί
στάλα-στάλα με κερί
και θα σπείρω μες στους κήπους
της καρδιάς τους κτύπους
να μυρίσει η αυλή
καημό αειθαλή.

Θα σε κρύψω μην πληγώνεις
χάδι της αγχόνης
όσους στάθηκαν δειλοί
και σου χάρισαν φιλί.
Με καρφί και τίμιο ξύλο
κι ένα σάπιο μήλο
τη ζωή τους ξεγελάν
με το γέλιο του Αδάμ.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA