Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
                   
εκδόσεις www.vakxikon.gr

               Γάγγραινα
 

Είμαστε δεμένοι,
σάρκα με σάρκα,
πετσί με πετσί.
Νεκρό και ζωντανό γίνονται ένα.

Είμαστε μαζί,
σαπίζουμε μαζί κάτω απ’ τον ήλιο.
Σάρκα με σάρκα,
κουφάρι με κουφάρι,
βορά στους εντιμότατους αποικοδομητές μας.

Κάποτε βρίζαμε τους γονείς μας πως μας γέννησαν νεκρούς
μα, δεν ρωτήσαμε ποτέ τους εαυτούς μας,
γιατί αποδεχτήκαμε τον θάνατο.
Τον αγκαλιάσαμε σαν πατέρα μας
και εκείνος μας αντάμειψε.

Δεν βγάζεις μιλιά.
Είσαι σε προχωρημένη σήψη,
ίσως να έχεις ξεψυχήσει.
Ίσως σαπίζω μόνη
δεμένη στο κορμί σου.

Πάει καιρός που ένιωθα  τους σπασμούς σου.
Τώρα δεν νιώθω τίποτα.
Το δέρμα μου είναι πια αποικία δολοφόνων,
εισχωρούν όλο και πιο βαθιά μέσα μου,
δεν ξεχωρίζουν την ζωή από τον θάνατο.
Σε λίγο θα κατακτήσουν κάθε κύτταρο, κάθε μόριο μου
και θα το φάνε..

Πότε θα λάβει τέλος το μαρτύριο;
Είναι επώδυνο και η δυσοσμία δεν αντέχεται.



 *



Θα ’θελα να ’χα όλες τις αποχρώσεις της ουράνιας παλέτας.
Να πετάω  πάνω απ’ την πόλη και να την γεμίζω χρώματα.

Θα’ θελα να’μουν χρώμα.
Σαν ωδή να γραφτώ σε δρόμο κεντρικό.
Να ρίχνω κλεφτές ματιές σε περαστικούς κοροϊδεύοντας
και στο βλέμμα τους να τρυπώνω σαν φεύγουν.



 *



 Ατέλεια:
«Α» στερητικό και επιφώνημα μαζί.
Εξαρτάται πως τ’ ακούς.










ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA