Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΟΜΙΑΝΟΣ, «δεν είναι η εποχή των κερασιών»,
εκδόσεις «ΧΑΡΑΜΑΔΑ», 2015



εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ


Η εποχή των κερασιών είναι ο μήνας Μάης, γι’ αυτό και λέγεται και «κερασάρης». Ο Μάης είναι άλλωστε κι ο μήνας της άνοιξης και των ερωτικών σκιρτημάτων, έτσι γλυκά και εφηβικά. Έτσι όμως σκληρά και ώριμα διαπιστώνει ο Γιώργος Δομιανός ότι πια δεν βρισκόμαστε στην εποχή των κερασιών. Γράφει: «υπάρχουν μέρες που απλά υπάρχεις και αυτό είναι μια / τεράστια  γαμημένη ευθύνη». Η ευθύνη αυτή γυρίζει το κλίμα σε καθημερινή (όχι αναγκαστικά υπαρξιακή, δεν απασχολούν τον Δομιανό τέτοιοι πλεονασμοί) μοναξιά, την οποία όμως ειρωνεύεται με ευφυΐα: «να κινηματογραφήσουμε καμιά μοναξιά / να το τελειώσουμε το ζήτημα». Το πως «τελειώνει» το ζήτημα θα το βρείτε μόνοι σας στις σελίδες αυτού του ευχάριστου ποιητικού βιβλίου, πρώτου εκδοθέντος για τον Δομιανό και μάλιστα (πράγμα όχι συχνό στις βιαστικές μας ημέρες) στην ηλικία των 43 ετών.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA