Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ, “ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ”, εκδόσεις “ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ”, 2012



Συχνά πυκνά αρέσκομαι στο να φαντάζομαι (όχι αναγκαστικά πάντα) ένα ποιητικό βιβλίο με όλα του τα ποιήματα σαν ένα γλυπτό. Ένα ευκλεές, ήρεμο και γλαφυρό στις αισθήσεις γλυπτό. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην περίπτωση του γατοβιβλίου του Δημήτρη Καρακίτσου. Ποιήματα καλογραμμένα με την ήρεμη κι συνειδητή γραφή της παροντικής περατότητας, κι όλα να αναφέρονται σε γάτες, αυτό το ον γεμάτο νηνεμία και απαλότητα. Δεν παύει ο Καρακίτσος μέσα από τα γατοποιήματά του να ενατενίζει και να σχολιάζει τις καθημερινές μα και υπαρξιακές φουρτούνες των ναυτικών, που δεν διαφέρουν από των υπόλοιπων ανθρώπων, μα σίγουρα γοητεύουν πιότερο με την ταξιδιωτική τους ενδυμασία, διαπιστώνοντας ωστόσο πως η ζωή θα περιλούζεται μονίμως από την γλυκιά δίνη της μελαγχολίας αφού, 'οπως γράφει ο ποιητής: “ Άλλα μας έταξε ο σμαραγδένιος Βούδας ”.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA