Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΚΙΤΣΟΣ, “ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ Δ.Ι. ΑΝΤΩΝΙΟΥ”, εκδόσεις “ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ”, 2012



Συχνά πυκνά αρέσκομαι στο να φαντάζομαι (όχι αναγκαστικά πάντα) ένα ποιητικό βιβλίο με όλα του τα ποιήματα σαν ένα γλυπτό. Ένα ευκλεές, ήρεμο και γλαφυρό στις αισθήσεις γλυπτό. Κάτι τέτοιο συμβαίνει και στην περίπτωση του γατοβιβλίου του Δημήτρη Καρακίτσου. Ποιήματα καλογραμμένα με την ήρεμη κι συνειδητή γραφή της παροντικής περατότητας, κι όλα να αναφέρονται σε γάτες, αυτό το ον γεμάτο νηνεμία και απαλότητα. Δεν παύει ο Καρακίτσος μέσα από τα γατοποιήματά του να ενατενίζει και να σχολιάζει τις καθημερινές μα και υπαρξιακές φουρτούνες των ναυτικών, που δεν διαφέρουν από των υπόλοιπων ανθρώπων, μα σίγουρα γοητεύουν πιότερο με την ταξιδιωτική τους ενδυμασία, διαπιστώνοντας ωστόσο πως η ζωή θα περιλούζεται μονίμως από την γλυκιά δίνη της μελαγχολίας αφού, 'οπως γράφει ο ποιητής: “ Άλλα μας έταξε ο σμαραγδένιος Βούδας ”.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA