Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
εκδόσεις Straw Dogs


Τα ποτά της πλατείας 

Είναι φορές που ξέρω πως δε θα σταματήσει
και κλέβω καταθλιπτικούς από ψυχιάτρους
για να τους κάνω βόλτα στη βροχή και στα μπαρ.
Οι φλέβες τους γράφουν σε τοίχους
συνταγές χαπακωμένου έρωτα.
Στο Λούνα Παρκ που βάζει νόμισμα
φτύνω το αίμα στο νιπτήρα,
στο τρενάκι του τρόμου μου
στο μπου της ημέρας
έχει ένα περίμενε
ένα φύγε
μια καλημέρα
μια καληνύχτα
κι όταν μυρίζω ποταμούς
αέριο
και βήχα
είναι απλά μια άλλη ώρα
που δουλεύει την ψυχή της.
Τί σκατά έγινε;
Ποιός βάφτισε ποιόν,
τί πήγε στραβά
κι όλα είναι αλλόκοτα το πρωί;
Σε κυνηγούν κοιλιές που έβγαλαν ζωή
όταν το χώμα βρέχει ζώα
η νύχτα στάζει στους νεκρούς
και η φωτιά ξυλιάζει στο δέρμα.
Το χθες δεν υπάρχει
αλόγατα το μαζεύουν
ξεγυρίζουν κούρσες του θανατά
καθάρματα με σέλα τον εφιάλτη
όλα μπερδεμένα.
Το ξύδι είναι εκεί
ο ύπνος πάλι όχι
σκορπάς
βρίζεις
πλακώνεσαι
μα
τα παιδιά στην πλατεία
έχουν χάσει τ’ αρχίδια τους
τα παιδιά στο πάρκο
μοσχοβολάνε εγκατάλειψη
τα παιδιά στα μπαρ
θάνατο
κι αυτά της επανάστασης
με μάγουλα κούκλας καουτσούκ
αναψοκοκκινισμένα
κακομαθημένα
μάτια που δεν έχουν τρελαθεί
που δεν κράτησαν περίστροφο
κάτω απ’ την καρωτίδα
ζέχνουν μίσος μαρμελάδας.
Δεν έχεις ιδέα τι θέλω να πω
μα ο τρελός στην πόλη
που δεν είναι τρελός
παρά κάποιος που δεν τον πρόλαβε η ζωή
στέκεται
ουρλιάζει
βρίζει αυτούς που πρέπει να βρίσει
σηκώνει το χέρι ψηλά
και το κατεβάζει σα χασάπης μαέστρος
κάθε μεσημέρι που φαμίλιες
σακατεύουν τους δρόμους,
παιδιά δαγκώνουν μέταλλο
και γιατρουδάκια της απάτης
βάζουν το διάολο στο πιάτο του.
Βλέπεις δεν έχω κάποιον να μου τα πει τώρα
αλλά έχω μια καλή ιδέα.
Θα σου κάνω δώρο έναν σκύλο τυφλό,
πάρε ένα μπαστούνι,
και βάφτισέ τον
«Τσίρκο»
βγες μαζί του μεσημέρι.
Μόνο μια φορά
μόνο μια φορά
κι αργότερα ξαμόλησέ τον.
Είναι που μήνες τώρα
κουβαλάω μπαρωδίες
στο δεξί μου χέρι
και δεν καταλαβαίνω τίποτα.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA