Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

 Αντόλφο Μπιόυ Κασάρες, Η ΣΩΤΗΡΙΑ

Αυτή είναι μια ιστορία περασμένων χρόνων και βασιλείων. Ο γλύπτης βάδιζε με τον αυτοκράτορα στους κήπους του παλατιού. Πιο μακριά από τον λαβύρινθο για τους ξένους διαπρεπείς, στην άκρη του δρόμου με τις αλέες των κατακρεουργημένων φιλοσόφων, ο γλύπτης παρουσίασε το τελευταίο του έργο, μία Ναϊάδα που ήταν μια πηγή. Ενώ αναλωνόταν σε τεχνικές εξηγήσεις και απολάμβανε τη μέθη του θριάμβου, ο καλλιτέχνης παρατήρησε στο όμορφο πρόσωπο του προστάτη του μια απειλητική σκιά. Κατάλαβε την αιτία. «Πώς ένα τόσο ασήμαντο ον», σκεφτόταν ο αυτοκράτορας αναμφίβολα, «είναι ικανό σε κάτι για το οποίο εγώ, ο πάστορας του λαού, είμαι ανίκανος;» Τότε ένα πουλί, που έπινε στην πηγή, εξυψώθηκε στον αέρα και ο γλύπτης σκέφτηκε την ιδέα να το σώσει. «Όσο ταπεινά κι αν είναι», είπε δείχνοντας το πτηνό, «πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι πετούν καλύτερα από εμάς».



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA