Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
                                                                                   
       

                                                                                                             7 Μαρτίου

κάτι εκδικεί. κάτι ματώνει αιχμηρά στην κοιλιά των
πραγμάτων.
σπάζει ο παλιός μου δαίμονας. κι ο διάδρομος: γάζες και
μαύρα έντομα.
κόρη μου. τρέμω αυτόν που κρέμεται μιαν έρημη γλώσσα
των παθών στα γόνατα.
λουτρά. ουρητήρια. εδώ. τέσσερις πόρτες σίδερο απ’ το
ξυράφι ως τη φωνή του.


         ΘΑΛΑΜΟΣ Δ


Κατ’ όπου κόβει κάγκελο: νεκρός μου. τι σκοτεινιάζει
o άνθρωπος πίσω απ’ την τρέλα;


Βόλια, αν δεν πιστεύεις πως ρίξαν τις κόρες
μας στα Χαυτεία, μέτρα ξυράφια
από τον Ράμι ως την πιάτσα – ή τον «Λαιμό»
που ’σπαζε δόσεις στα ρολά και πίσω μαύριζ’
ένα κουβάρι γόνατα όλο βενζίνη
– Εγώ έκαψα στους Πύργους τον πατέρα
σου∙ και το κράτος μού πρέπει σέβας κι’
ευγνωμοσύνη
Κι από την αγορά κατέβηκ’ ένας μετανάστης
χειμώνας με τους νεκρούς και τα φτηνά
πνευμόνια του
Λοιπόν, μέτρα ξυράφια από τον Ράμι ως την
πιάτσα
Κανείς δεν νοιάζεται τι ώρα μπαίνεις στη
Μενάνδρου

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA