Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
ΜΑΡΙΑ ΤΟΠΑΛΗ, “ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ ΜΟΥ”,
εκδόσεις “ΝΕΦΕΛΗ”, 2015



Ο απόηχος των λέξεων που ειπώθηκαν τυχαία, επίτηδες, κατ' επανάληψη, οι λέξεις εργαλεία συνεννόησης και συντήρησης, οι λέξεις πυροτεχνουργοί, αναπόδραστοι φορείς πληγών, οι λέξεις εμπόδια ή κορυφές απάτητες, οι εμπόλεμες λέξεις, οι λέξεις ερείπια και μελανές ελπίδες, το ατελείωτο συρτό “discourse”, οι λέξεις αέναες κυβερνήσεις σε μια πόλη “σκέτη πλήξη” που δεν “αποφάσιζε να λήξει”, όπως το γράφει η ποιήτρια Μαρία Τοπάλη στο σονέτο αυτής της στυγερής ποιητικής σύνθεσης, που μένει να καταχωρηθούν, αν όχι σε ένα ακίνητο ορατόριο; Η νέα ποιητική σύνθεση της Τοπάλη χτίζεται πάνω σε μία διερώτηση: Είναι η κάθε πόλη  (και οι κάτοικοί της) της) τα σύνορα των λέξεων; ή, αντιστρόφως, είναι οι λέξεις το απώτατο  βεληνεκές των πόλεων; Ίσως να μην έχει εντέλει και τόσο σημασία, ίσως όλα να χορεύουν ελάχιστα πριν την καύση τους σε μία θράκα, η τελευταία λέξη του ορατορίου.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA