Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
ΑΝΝΑ ΓΡΙΒΑ, “ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ”,
εκδόσεις “ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ”, 2015


Με την τρίτη ποιητική της συλλογή η Άννα Γρίβα επιτυγχάνει πρώτον να εγγραφεί, πια, στα μάτια μας ως μία αξιέπαινη και συγκεκριμένη φωνή στα λογοτεχνικά δρώμενα της εποχής μας. Τα ζητήματα που φαίνεται να την απασχολούν σποράδην στις προηγούμενες συλλογές της αναφύονται τώρα στο τρίτο της βιβλίο, θα έλεγα σαφώς και συγκεκριμένα. Η συνέχεια, ως μόνος όρος και ορός, στην δομή της μνήμης μας. Η οικογένεια ως κατάσταση εκ των ων ουκ άνευ. Οι νεκροί (μας) που ποτέ δεν θα πάψουν να έρχονται (ή να τους καλούμε) στα ποιήματά μας, (κάπου εδώ κρυφοκοιτάζει ο “νεκρόδειπνος”). Η εύθυμη συνύπαρξη με τα παιδιά και τους αγαπημένους μας. Όμως πάντα να ελοχεύει η περίπτωση όλα να γκρεμιστούν από μια φυγή, εκούσια ή ακούσια, που η Γρίβα τόσο ήρεμα και σεπτά δικαιολογεί. Είναι δεμένη στη φύση όλων των πραγμάτων και γλυκιά (όχι όμως γλυκανάλατη) η ματιά της Γρίβα, βαθιά ανθρώπινη και ουσιαστική. Δεύτερον, κι αυτό είναι δική μου εμμονή, η Γρίβα εναρμονίζει τις σκέψεις της σε σύνολα όχι αναγκαστικά συμπυκνωμένα, μα σίγουρα ούτε και μακρόσυρτα και φλύαρα, κάτι που θα μπορούσαμε, ενίοτε, να της προσάψουμε για κάποια από τα προηγούμενα ποιήματά της.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA