Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά



Ήτανε νύχτες που περνούσανε αργά πλάι στα χαλάσματα
Από βαθιά δεν έφτανε παρά σιωπή
Άλλοτε αγκαλιασμένοι στα χορτάρια, άλλοτε ανεβασμένοι στις σήτες  
και είχαμε τον ίλιγγο του παρανόμου.
Ήτανε νύχτες που κρυβόμασταν στις φυλλωσιές
ανάμεσα στα τελάρα με τις χασαμπαλιώτικες πέτρες
- εμείς θα κληρονομούσαμε τον κόσμο -
κι ανοίγαμε τους τάφους για να βρούμε το τρύπιο πετσί
της ύστερης κλοτσιάς.

Τι αμαρτίες παίρναμε ;

Ιστορία παλιά, που ακόμα μας στοιχίζει.

Η ομίχλη σβήνεται στα φώτα αλογόνου και στις σόμπες
δεν έφτασε ποτέ στο πρόσωπό μας
σαβανωμένοι γεωυφάσματα και φυλλοβόλους σταυρούς
και αμμόχωμα μην τύχει και ανθίσει ένα λουλούδι.
Η μυρωδιά της μπύρας και ο άνεμος των συγχυσμένων μουσικών
πολλές φορές ξαλαφρώνουμε στο στύλο
με την αφίσα κάποιας εκδήλωσης ψυχολογίας ή της παράστασης του Θεσσαλικού
Άγιε Αχίλλιε, ορμητήριο ληστών !

Ο δρόμος που ανοίγει είναι ακανόνιστος
όπως οι πλάκες που πονούν στα βήματά μας.
Θα πεις : Από ψηλά
υπάρχει μια πεποίθηση ολοκλήρωσης.
Μα ποιος έχει τη χάρη να κοιτά ψηλά ;
Είναι λοιπόν, προτιμότερο το πλέξι γκλάς στα κενοτάφια
ώστε να βλέπει ο επισκέπτης που πρόκειται να πάει,
τι πρόκειται να γίνει.
Ας είναι δίγλωσση η επιγραφή καθώς η φύση μας
και στα λουτρά, τα σπαραγμένα ας αναρωτηθούμε
Αυτό το έργο, ποιανού είναι ;


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA