Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Νόμιζες ότι  θα στέκω
αρχαίο άγαλμα στην προκυμαία
απολιθωμένη στήλη άλατος
να ατενίζω νυχθημερόν
τα αναστυλωμένα Σόδομα.
Νόμιζες θα καμαρώνω
τους άθλους και τους τίτλους σου
«τον άνδρα τον πολύτροπο
που ανθρώπων γνώρισε πολλών
τους  τόπους και τα ήθη».
Νόμιζες  ότι θα ρήμαζε το βιος σου
δεν θα ‘βρισκες  αμπέλι
ούτε παλάτι ούτε σκυλί.

Μα τώρα προσκυνώντας τον ανίδεο
ποιος να τολμήσει να σου πει
«Τα πήγαμε περίφημα χωρίς εσένα»;

Πώς να μάθουμε
να σε έχουμε ξανά ανάγκη;


ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ΕΝΑ ΦΙΔΙ

Τον βρήκαμε μια νύχτα στην κρυψώνα του
ν’ αλλάζει δέρμα.
ΦΤΟΥ ΦΤΟΥ ένα φίδι.
Τώρα έχει την έκφραση εκείνου
που εγκατέλειψαν οι παιδικοί του φίλοι.
Κροκοδείλιο χαμόγελο.
Τις άκρες του κρατάνε δυο ψαλίδια.
Δεν τον πονάνε τα ψαλίδια.

Το χαμόγελο πονάει.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA