Συνέντευξη της Μαριλένας Παππά στο Reader.gr με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου της "Το γλυκό του Δούναβη" (Θράκα, 2018) και την επερχόμενη παρουσίασή του στην Αθήνα.

Παρουσίαση του βιβλίου "Διώρυγα μεταξύ νεφών" του Φάνη Παπαγεωργίου, στις 27 Απριλίου στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Ο Κώστας Καλημέρης γράφει στο περιοδικό "Ο αναγνώστης" για το Ντάλιτ (Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Στα "Ποιητικά" που κυκλοφορούν, κριτικές από τον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για τα βιβλία "Φόνος του λευκού" και "28 μέρες κάτω από τη γη" των Παναγιώτη Δημητριάδη και Σάντις Βασιλείου αντίστοιχα, όπως επίσης και κριτικό σημείωμα του Γ. Βέη για τον "Κούκο" της Πελαγίας Φυτοπούλου.

Επανακυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς "Αργεντίνοι ποιητές", "Ποιήματα" του Ούγκο Μουχίκα

Συνομήλικος ποιητής, καναδυό χρόνια μεγαλύτερός μου, που επέστρεψε πριν από μένα στο χωριό του, αφού έδρεψε για δεκαετίες τις δάφνες στην Αθήνα, με εξομολογητική διάθεση μου απευθύνει το ερώτημα του Λένιν: «Και τώρα τι κάνουμε, Παστάκα;» Το παράπονό του είναι πως σύντομα θα τον ξεχάσουν, αν δεν τον έχουν ήδη ξεχάσει οι φίλοι του στην Αθήνα. Τα βιβλία του έχουν εξαφανισθεί προ καιρού από τα βιβλιοπωλεία, μόνο στο χωριό του τον αναγνωρίζουν για ποιητή και οι αναφορές που γίνονται σε αυτόν από τους φίλα προσκείμενους δημοσιογράφους των τοπικών φύλλων μόνο θυμηδία προκαλούν στους συντοπίτες του.

Του είπα να συνεχίσει να γράφει, να κάνει αυτό που έκανε μέχρι τώρα. Ήθελα να του φανερώσω το κόλπο που έκανε υπέργηρος ποιητής που όψιμα φιλοδοξούσε να κατακτήσει το ποιητικό στερέωμα της Ελλάδας, μετά από εξήντα χρόνια λιανικού εμπορίου σε ηλεκτρικά ήδη, και κατάφερε να είναι στην πρώτη θέση των ευπώλητων του ΙΑΝΟΥ: αγόραζε ο ίδιος από το βιβλιοπωλείο στη Σταδίου, εβδομήντα (αριθμητικώς 70), αντίτυπα της προσωπικής του συλλογής κάθε δεκαπέντε μέρες. Κρατήθηκα, και δεν του το ανέφερα τελικά, γιατί θα το έπαιρνε προσωπικά και θα με παρεξηγούσε.

«Εσείς οι Έλληνες», έλεγε η Ιταλίδα γυναίκα μου «όλο τι-να-κάνουμε, λέτε» και σήκωνε κοροϊδευτικά τους ώμους της μιμούμενη άριστα τον ραγιαδισμό μας. Τι να κάνουμε; Οι γέροι παραπονιάρηδες και ξινισμένοι ποιητές  κάποιες φορές γίνονται γελοιότεροι των νέων. Η έπαρση του γέρου ποιητή μας προκαλεί ασταμάτητα γέλια. Έως δακρύων.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA