Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


εκδόσεις χαραμάδα


Πετάχτηκε από το όνειρο και ξύπνησε στο μουσκεμένο κρεβάτι του, στα ανάκατα σεντόνια του που μύριζαν αυτή τη σαπίλα που μυρίζουν το καλοκαίρι τα κορμιά όταν δεν έχουν ερωτικές διαθέσεις. Έτρεξε προς τη βρύση της κουζίνας, την άνοιξε και άφησε το κεφάλι του από κάτω της για κάμποση ώρα καταπίνοντας λαίμαργα αρκετό από το νερό που έτρεχε στο κεφάλι του. Όταν αποφάσισε να σηκωθεί, έκλεισε τη βρύση και ένιωσε την κοιλιά του να κάνει σα βαρέλι. Μισογεμάτο θα έλεγε ένας αισιόδοξος παρατηρητής. Μια ματιά στον ονειροκρίτη και μια εκτεταμένη έρευνα μέσω μηχανών αναζήτησης στο ιντερνέτ δεν έδωσε κάποιο ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και στόχοι (κυρίως λόγω ΑΕΚ), αλλά πέραν τούτου ουδέν. Τότε ήταν που σκέφτηκε πως πιθανότατα θα τον είχε επηρεάσει το βιβλίο σύγχρονης Ιστορίας που είχε ξεκινήσει το προηγούμενο βράδυ. Το βιβλίο με τον εύγλωττο τίτλο «Από τον εκπολιτισμό των κατοίκων στις Άνδεις και την παρεξήγηση της Κρονστάνδης, έως και την οικονομική ανάπτυξη της Ταϋλάνδης» και αναφέρονταν στην Παγκόσμια Ιστορία από το 1492 και την νεότερη ανακάλυψη της Αμερικής, έως και σήμερα. Έτσι,  μπόρεσε να καθησυχάσει τον εαυτό του πως τίποτα επαναστατικό δεν είχε σκιρτήσει μέσα του. Είχε όμως δίκιο;


Πλέον ήταν ξύπνιος και ήταν πολύ νωρίς για οτιδήποτε άλλο εκτός από τσιγάρο. Ούτως ή άλλως καφέ στο σπίτι δεν έπινε και ώρες ώρες ένιωθε την καφετιέρα να τον κοιτάζει σαν αγάμητη γκόμενα χωρίς εναλλακτικές. Όχι πως αυτός είχε περισσότερες.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA