Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.
Ασημίνα Λαμπράκου
μεταμορφώσεις

γατάκι μου ήρθες κι εγώ σε ήξερα σκύλο 
που το καλοκαίρι ολόκληρο με δάγκωνε 
και με πονούσε να μου δείξει πως με
αγαπούσε στο παιχνίδι να με τραβάει 
και πως από σκηνή του Καραβάτζιο τον Νέστορα 
έβλεπα μόνο κατάμονο να μένει ήθελα να σου πω 
όταν εκείνο το σελοφάν χαμόγελου 
στην άκρη της ζωής του περασμένο 
παραμέριζε και το βλέμμα του στοίβαζε
στο δικό μου να δει τι δεν ήθελα να ξέρω 
προχωρημένη η ώρα βλέπεις και βλέμμα 
που η ίδια ήθελα να χειρουργώ όταν δεν 
μου απευθυνόταν κι όταν με χαμόγελο το 
κάλυπτε κι ας μ' έβλεπε τότε μεσ' απ' αυτό 
μα εσύ το νύχι έδειξες κι έφυγες στους 
κόσμους σου γατάκι που σκύλο σε ήξερα 
και τι θέλω εγώ εδώ στις αγορές των στίχων 
και της εύνοιας που ασπρόμαλλη η ανάγκη 
στο μπρος της βιτρίνας συνανάτροφους γυρεύει 
και δεν είναι ο κόσμος μου αυτός δεν είναι που 
μάτια κάρβουνο και φλόγα και ο πόλεμος 
άνθρωπε είναι μια στιγμή μακριά και
gimmie shelter or let me go back to the ones I belong to
αλλά σάρκα χειλιών στο χέρι μου ο Νέστορας
που τόση η κόπωση τόση που μήτε την Ηλέκτρα
των τοξωτών φρυδιών και των χειλιών μήλα
δεν έβλεπε δίπλα του στο βαγόνι γερμένος
στη μέση των ονείρων του βαριά και τα σηκώνει 
και τρέμισμα στη κίνηση και στο χαμόγελο 
εκείνο που θα έγραφε σε χαρά μου και φίλοι 
δίπλα μου κι έτσι ξεχασμένη στη χαρά έμεινα
μέχρι που αστραπές άναψαν τα μάτια μου 
και μ' έφεραν αχάραγα να σκέφτομαι 
ασπρόμαλλη την ανάγκη στο μπρος της βιτρίνας 
και πως την ανάσα της να πάρω δεν ήθελα δεν ._










ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA