Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ασημίνα Λαμπράκου
μεταμορφώσεις

γατάκι μου ήρθες κι εγώ σε ήξερα σκύλο 
που το καλοκαίρι ολόκληρο με δάγκωνε 
και με πονούσε να μου δείξει πως με
αγαπούσε στο παιχνίδι να με τραβάει 
και πως από σκηνή του Καραβάτζιο τον Νέστορα 
έβλεπα μόνο κατάμονο να μένει ήθελα να σου πω 
όταν εκείνο το σελοφάν χαμόγελου 
στην άκρη της ζωής του περασμένο 
παραμέριζε και το βλέμμα του στοίβαζε
στο δικό μου να δει τι δεν ήθελα να ξέρω 
προχωρημένη η ώρα βλέπεις και βλέμμα 
που η ίδια ήθελα να χειρουργώ όταν δεν 
μου απευθυνόταν κι όταν με χαμόγελο το 
κάλυπτε κι ας μ' έβλεπε τότε μεσ' απ' αυτό 
μα εσύ το νύχι έδειξες κι έφυγες στους 
κόσμους σου γατάκι που σκύλο σε ήξερα 
και τι θέλω εγώ εδώ στις αγορές των στίχων 
και της εύνοιας που ασπρόμαλλη η ανάγκη 
στο μπρος της βιτρίνας συνανάτροφους γυρεύει 
και δεν είναι ο κόσμος μου αυτός δεν είναι που 
μάτια κάρβουνο και φλόγα και ο πόλεμος 
άνθρωπε είναι μια στιγμή μακριά και
gimmie shelter or let me go back to the ones I belong to
αλλά σάρκα χειλιών στο χέρι μου ο Νέστορας
που τόση η κόπωση τόση που μήτε την Ηλέκτρα
των τοξωτών φρυδιών και των χειλιών μήλα
δεν έβλεπε δίπλα του στο βαγόνι γερμένος
στη μέση των ονείρων του βαριά και τα σηκώνει 
και τρέμισμα στη κίνηση και στο χαμόγελο 
εκείνο που θα έγραφε σε χαρά μου και φίλοι 
δίπλα μου κι έτσι ξεχασμένη στη χαρά έμεινα
μέχρι που αστραπές άναψαν τα μάτια μου 
και μ' έφεραν αχάραγα να σκέφτομαι 
ασπρόμαλλη την ανάγκη στο μπρος της βιτρίνας 
και πως την ανάσα της να πάρω δεν ήθελα δεν ._










ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA