Η ΘΡΑΚΑ θα βρίσκεται στη 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

Η ΘΡΑΚΑ θα βρίσκεται στη 14η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης

«7» του Ζαχαρία Στουφή: Η αυτοκτονία στο έργο του Ούγου Φώσκολου

«Sturm und Drang» του Γιώργου Λίλλη: Volker Braun, Ποιήματα

“Ακριβώς το τέλος του κόσμου” (Juste la fin du monde), γράφει ο Γιώργος Σαράτσης

«Σήματα καπνού»: Ramiro Quintana, Οι εργάτες του κρύου (Σαιξπηρικόν, 2017)

Πάντα κατέληγα να ακούγομαι ο εαυτός μου
Anne Sexton

Ζαλισμένος από την αϋπνία ή άυπνος από τη ζάλη – παραφορά που οδηγεί στον ίδιο πάντα προορισμό. Είναι πολύ συνηθισμένος ο κόσμος για να μην τον χλευάσω. Και οι άνθρωποι τρώνε, κοιμούνται κι αυτό είναι όλο. Ούτε να υποψιαστεί κανείς άλλους τρόπους πιο ηδονικούς.

Όσα λέω δεν επιθυμώ να τα στηρίξω  π ο υ θ ε ν ά. Υπάρχουν μέσα μου με μια δική τους αυθυπαρξία. Το σκοτεινότερο δωμάτιο που ‘χω ποτέ επισκεφτεί το φέρουν άνθρωποι που ξεχάστηκαν στο συνηθισμένο και τρομάζουν ν’ αντικρίσουν μια απέραντη γαλάζια ή πράσινη έκταση με απλότητα και χάος.

Είμαι όλοι μου οι φόβοι κι όσα δεν μπόρεσα να αποκτήσω. Είμαι κάτι από τις μουσικές που άκουσα, τους τόπους που άφησα και τους χαρακτηρισμούς που αντάλλαξα μέσα στην ίδια καταδίωξη του λάθους με άλλους. Είμαι πάντα ένας άλλος και οι άλλοι πάντα εγώ. Μια αλλαγή ρόλων και ευθυνών. Ένα μπολιασμένο με την σάρκα μου σενάριο.

Αχιλλέα Κατσαρός, "Οδός βράχων ανατολικά"
εκδόσεις Θράκα, 2015

Ι

Αν ήσουν σχήμα
θα ήσουν κάτι σαν τρίγωνο

ένα κομμάτι πυραμίδας
γεμάτο ρωγμές και επίπεδα

αριστερά δυο κυπαρίσσια
στη βάση γάτες
δεξιά ερωδιοί

στη μέση ένας κύκλος να θυμίζει
το πηγούνι των αιώνων

όσο ανεβαίνω
χαράζεται η μορφή σου

όσο ανεβαίνω
ανεβαίνει κι η θάλασσα στα μάτια

οι ερωδιοί κολυμπούν

*

 ΙΧ

όταν σε πλησίασε ο θάνατος
του σήκωσες κόκκινο πανί
λες κι ήταν ταύρος

γέλασε αγέρωχος των λωτών

στο κόκκινο πανί δυο σκελετοί
ο ένας να παίζει κλαρίνο
ο άλλος να χορεύει με τη γυναίκα γιασεμί

αυτή είναι η Ελλάδα του είπες
και του έκοψες το χαμόγελο


Το Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού στο πλαίσιο της 12ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης -σε συνέχεια του 1ου Φεστιβάλ που διοργανώθηκε τον Δεκέμβρη του 2011 από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου- διοργανώνει το 2ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών.

Με το σύνθημα Νέοι άνθρωποι – Νέες φωνές παρουσιάζεται ένα διήμερο φεστιβάλ όπου 23 έλληνες και 4 ξένοι πεζογράφοι και ποιητές, με έναν ή δύο τίτλους στο ενεργητικό τους, προτείνονται από έγκριτα ηλεκτρονικά και έντυπα περιοδικά ώστε να εκπροσωπήσουν τη νέα γενιά της λογοτεχνίας. 
Νέοι και ταλαντούχοι συγγραφείς, με δυναμισμό, ετερόκλητες αφετηρίες, φρέσκια ματιά και γλώσσα συστήνονται στο ευρύ κοινό και μας παρουσιάζουν το έργο τους. Δίνεται με αυτό το τρόπο ένα βήμα ενθάρρυνσης και προβολής της δημιουργικής τους ταυτότητας.

Τα περιοδικά που προτείνουν τους νέους δημιουργούς είναι: Ο Αναγνώστης, Bookbar, Bibliotheque.gr, Bookpress, Diastixo.gr, Ένεκεν, Εντευκτήριο, Θράκα, Intellectum, Κλεψύδρα, Μανδραγόρας, Νέα Εστία, Οδός Πανός, Ποιείν.gr, Τα Ποιητικά, Ποιητική, Poema, Poeticanet.gr, η Στέπα, Φάρμακο, Ο Φαρφουλάς, Φρέαρ, Vakxikon.. 

Οι νέοι λογοτέχνες που παρουσιάζουν: Ιάκωβος Ανυφαντάκης, Ορφέας Απέργης, Βαλάντης Βορδός, Χρήστος – Αρμάντο Γκέζο, Θάνος Γώγος, Αρίστη Ζαΐμη, Κατερίνα Ζησάκη, Χρίστος Κυθρεώτης, Ελευθερία Κυρίτση, Δήμητρα Κωτούλα, Λουκάς Λιάκος, Κωνσταντίνος Μελισσάς, Δημήτρης Ξυδερός, Βασιλεία Οικονόμου, Κλεομένη
Παπαϊωάννου, Μαριλένα Παπαϊωάννου, Άκης Παπαντώνης, Πέτρος Σκυθιώτης, Δημήτρης Στενός, Στέργιος Τσακίρης, Θωμάς Τσαλαπάτης, Μαρία Φίλη, Ούρσουλα Φωσκόλου.
Και οι τέσσερις ξένοι νέοι λογοτέχνες που συμμετέχουν: Σεργκέι Σαργκούνωφ και Αλίσα Γκανίεβα από Ρωσία, και Χέρβογιε Ίβαντσιτς και Ιβάν Σέρσεν από Κροατία.

Στις 8 Μαΐου στις 16:00 και μέχρι τις 19:00 πραγματοποιείται η έναρξη του Φεστιβάλ και η παρουσίαση των Νέων Λογοτεχνών από τα περιοδικά που τους προτείνουν. Συντονίζει η δημοσιογράφος - βιβλιοκριτικός Τίνα Μανδηλαρά.

Στις 9 Μαΐου στις 11:00 και μέχρι τις 14:00 οργανώνεται ανοιχτή συζήτηση με θέμα: Νέα γενιά Ελλήνων λογοτεχνών. Όλοι μαζί ή ο καθένας μόνος; Τη συζήτηση συντονίζουν ο Γιάννης Μπασκόζος, δημοσιογράφος – εκδότης του περιοδικού «Ο Αναγνώστης» και ο Γιώργος Κορδομενίδης, εκδότης του περιοδικού «Εντευκτήριο».

Την ίδια μέρα στις 17:00 και μέχρι τις 20:00 συζήτηση με θέμα Νέοι άνθρωποι – Νέες φωνές : σκιαγραφώντας το λογοτεχνικό τοπίο του μέλλοντος. Στη συζήτηση συνομιλούν οι νέοι Έλληνες λογοτέχνες με τους τέσσερις ξένους ομοτέχνους τους. Συντονίζει ο δημοσιογράφος Γρηγόρης Μπέκος. 
Οι συζητήσεις με την συμμετοχή των Νέων λογοτεχνών, των εκπροσώπων των περιοδικών και των συντονιστών δημοσιογράφων αναμένεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, και θα προσδώσει πληθωρικό και πολυφωνικό χαρακτήρα στη διοργάνωση.

Τα ζητήματα που θα συζητήσουν, ενδεικτικά είναι: η ατομική και συλλογική έκφραση, η συγγραφική τέχνη ως ενασχόληση, ως ιδιότητα ή ως επάγγελμα, η θέση και η ευθύνη του συγγραφέα απέναντι στο κοινωνικό - πολιτικό γίγνεσθαι, η παράδοση και η νεωτερικότητα. Οι νέοι προτεινόμενοι λογοτέχνες θα βρίσκονται σε ανοιχτό διάλογο με τους παρουσιαστές τους δημοσιογράφους, σε ένα διήμερο φεστιβάλ που θα περιλαμβάνει παρουσιάσεις, συζητήσεις, στρογγυλά τραπέζια, αναγνώσεις κ.ά. 



«Ας είμαστε μία πρόβα»
Studio παράσταση από την ομάδα χορού του Δημήτρη Ράικου 

Στο πλαίσιο της Εβδομάδας Χορού που διοργανώνει η Αντιδημαρχία Πολιτισμού & Επιστημών με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Χορού, την Πέμπτη 30 Απριλίου στις 20.30, θα πραγματοποιηθεί η studio παράσταση “Ας είμαστε μια πρόβα” από την ομάδα χορού του Δημήτρη Ράικου «ΡΑ-ΕΙΚΟΝΕΣ» στο κεντρικό κτήριο στο Μύλο του Παππά (2ος όροφος - είσοδος δωρεάν).

Χορευτές που συνομιλούν, άλλοι ετοιμάζουν το σώμα τους,
άλλοι δοκιμάζουν κάποιο κομμάτι της χορογραφίας.
Ο δάσκαλος στο κέντρο της αίθουσας συγκεντρώνεται χορεύοντας.
Κλίμα ανήσυχα δημιουργικό και γεμάτο ενέργεια. Φίλοι, συνεργάτες μπαίνουν ήρεμα στο χώρο και αρχίζουν να δημιουργούν το σκηνικό.
Κάποιοι χορευτές τους βοηθούν. Ο δάσκαλος ελέγχει τις τελευταίες λεπτομέρειες.
Τα φώτα χαμηλώνουν.
Οι χορευτές πηγαίνουν ήρεμα στις θέσεις τους.
Ο δάσκαλος δίνει το σήμα …
Ναι, είμαστε μια πρόβα.

Χορογραφία- Διδασκαλία: Δημήτρης Ράϊκος
Ποίηση-απαγγελία: Θάνος Γώγος
Μουσική επιμέλεια: Ηλίας Γιούμης
Επιμέλεια γραφικών: Νατάσα Παντελίδου
Χορεύει η ομάδα Ρα-εικόνες.



Έχουν
και τα γυρίσματα
κάτι καιρούς
που εμφανίζονται

– δεσμευμένους –

Όταν, έχεις συμφιλιωθεί με το μινώταυρο
κάνετε έρωτα,
και η επαφή
τριχώματος με δέρμα
αρχίζει και σ’ αρέσει.

Τότε.

Μπροστά σε σένα
κόκκινη κόκκινη
ξετυλιγμένη,

η άκρη από το νήμα.


Τα περιοδικά diavasinet.gr και Θράκα σφραγίζουν την συνεργασία τους με ένα πάρτι έκπληξη...

Ελάτε να γνωριστούμε, να χορέψουμε και να διασκεδάσουμε. 

στα DECKS: DJ ΤΣΕΡΥ

Είσοδος 5 ευρώ


Ο Φιλοσοφικός Όμιλος Θεσσαλίας “Η Μήτις” διοργανώνει στη Λάρισα εισήγηση με θέμα “Αυτονομία σε καιρούς κρίσης: το πρόταγμα του Καστοριάδη ως ανάγκη του σήμερα” με εισηγητή τον Γιώργο Σαράτση, το Σάββατο 25 Απριλίου και ώρα 19.00 στην αίθουσα του Επιμελητηρίου Λάρισας (Παπακυριαζή 44). Πόσο εφαρμόσιμη μπορεί να είναι η ιδέα της αυτονομίας; Μήπως πρόκειται για ένα ακόμα ουτοπικό θεωρητικό σχήμα; «Η ουτοπία», σπεύδει να διευκρινίσει ο Καστοριάδης, «είναι κάτι που δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει. Η ατομική και συλλογική αυτονομία δεν είναι ουτοπία αλλά κοινωνικό-ιστορικό πρόταγμα, το οποίο μπορεί να πραγματοποιηθεί και τίποτα δεν δείχνει ότι είναι αδύνατο. Η πραγματοποίησή του εξαρτάται μονάχα από τη διαυγή δραστηριότητα των ατόμων και των λαών, από την κατανόηση τους, από τη θέλησή τους, από τη φαντασία τους. Είναι σαφές ότι μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων απέχει πάρα πολύ από το τωρινό σύστημα, του οποίου η λειτουργία είναι κατ’ ουσίαν μη δημοκρατική. Εσφαλμένα ονομάζονται τα καθεστώτα μας δημοκρατικά, στην πραγματικότητα, είναι απλώς φιλελεύθερες ολιγαρχίες».



​ο Δημοσθένης  Βουτυράς
και οι περιθωριακοί συγγραφείς
του μεσοπολέμου

Σε όλη τη δεκαετία του ’20 συντελούνται μεγάλες και πρωτόγνωρες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία. Πολλοί νέοι της εποχής στρέφονται στη λογοτεχνία και την ποίηση για να εκφραστούν, ανοίγοντας καινούριους δρόμους έξω από τις μέχρι τότε σχολές και κατεστημένα. Οι περισσότεροι, παρά τη μόρφωση ή την αστική τους καταγωγή, επιλέγουν να ανήκουν στον κόσμο του περιθωρίου. Επαναστάτες, ομοφυλόφιλοι, μποέμ, ναρκομανείς, φυματικοί, συνθέτουν ένα σπάνιο μωσαϊκό δημιουργών. Σήμερα, λίγοι απ’ αυτούς (Κόντογλου, Σκαρίμπας, Πολυδούρη, Λαπαθιώτης) είναι ευρύτερα γνωστοί και σχεδόν πάντα αποσπασματικά από την εποχή που τους διαμόρφωσε. Πολλοί άλλοι, μένουν ακόμα στην αφάνεια, μαζί με τα βιβλία, τα στέκια και τα περιοδικά τους, που σημάδεψαν μια ολόκληρη γενιά.

Η συζήτηση για την άγνωστη γενιά του ’20 είναι μια ευκαιρία να ανακαλύψουμε την πιο αθώα και γοητευτική εποχή της ελληνικής λογοτεχνίας.

Για το θέμα θα μιλήσει ο Διαμαντής Καράβολας, εκδότης του περιοδικού Ο Φαρφουλάς, στο Αυτόνομο Στέκι, την Παρασκευή 24 Απριλίου 2015, στις 8.30 μ.μ., Ζ. Πηγής 97 και Ισαύρων, Εξάρχεια.


https://www.facebook.com/events/878078162231275/

--
Διαμαντής Καράβολας
εκδόσεις-βιβλιοπωλείο Φαρφουλάς
τηλ. 2111845583



εκδόσεις χαραμάδα


Πετάχτηκε από το όνειρο και ξύπνησε στο μουσκεμένο κρεβάτι του, στα ανάκατα σεντόνια του που μύριζαν αυτή τη σαπίλα που μυρίζουν το καλοκαίρι τα κορμιά όταν δεν έχουν ερωτικές διαθέσεις. Έτρεξε προς τη βρύση της κουζίνας, την άνοιξε και άφησε το κεφάλι του από κάτω της για κάμποση ώρα καταπίνοντας λαίμαργα αρκετό από το νερό που έτρεχε στο κεφάλι του. Όταν αποφάσισε να σηκωθεί, έκλεισε τη βρύση και ένιωσε την κοιλιά του να κάνει σα βαρέλι. Μισογεμάτο θα έλεγε ένας αισιόδοξος παρατηρητής. Μια ματιά στον ονειροκρίτη και μια εκτεταμένη έρευνα μέσω μηχανών αναζήτησης στο ιντερνέτ δεν έδωσε κάποιο ξεκάθαρο αποτέλεσμα. Ανεκπλήρωτες υποσχέσεις και στόχοι (κυρίως λόγω ΑΕΚ), αλλά πέραν τούτου ουδέν. Τότε ήταν που σκέφτηκε πως πιθανότατα θα τον είχε επηρεάσει το βιβλίο σύγχρονης Ιστορίας που είχε ξεκινήσει το προηγούμενο βράδυ. Το βιβλίο με τον εύγλωττο τίτλο «Από τον εκπολιτισμό των κατοίκων στις Άνδεις και την παρεξήγηση της Κρονστάνδης, έως και την οικονομική ανάπτυξη της Ταϋλάνδης» και αναφέρονταν στην Παγκόσμια Ιστορία από το 1492 και την νεότερη ανακάλυψη της Αμερικής, έως και σήμερα. Έτσι,  μπόρεσε να καθησυχάσει τον εαυτό του πως τίποτα επαναστατικό δεν είχε σκιρτήσει μέσα του. Είχε όμως δίκιο;


Πλέον ήταν ξύπνιος και ήταν πολύ νωρίς για οτιδήποτε άλλο εκτός από τσιγάρο. Ούτως ή άλλως καφέ στο σπίτι δεν έπινε και ώρες ώρες ένιωθε την καφετιέρα να τον κοιτάζει σαν αγάμητη γκόμενα χωρίς εναλλακτικές. Όχι πως αυτός είχε περισσότερες.


Ένας άντρας και μια γυναίκα ξαπλώνουν σε λευκό κρεβάτι.
Είναι πρωί. Σκέφτομαι
Σύντομα θα ξυπνήσουν.
Στο κομοδίνο ένα βάζο
με κρινάκια∙ το φως του ήλιου
λιμνάζει στους λαιμούς τους.
Τον βλέπω να γυρνάει προς το μέρος της
σα να προφέρει τ' όνομά της
αλλά ήσυχα, βαθιά μέσα στο στόμα της –
Επάνω στο περβάζι
μία φορά, δύο φορές
ένα πουλί φωνάζει.
Και τότε αυτή πετάγεται∙ η ανάσα του
γεμίζει το κορμί της.

Ανοίγω εγώ τα μάτια μου, εσύ κοιτάς εμένα.
Πάνω σχεδόν απ’ το δωμάτιο
κυλάει ο ήλιος.
Κοίτα το πρόσωπό σου, λες,
κρατώντας το δικό σου δίπλα μου
για καθρέφτη.
Πόσο γαλήνια είσαι. Και ο φλεγόμενος τροχός
περνάει απαλά από πάνω μας.




H Louise Glück γεννήθηκε στις 22 Απρίλη του 1943 στη Νέα Υόρκη και μεγάλωσε στο Λονγκ Άιλαντ. Γράφει για την απογοήτευση, τη ματαίωση, την απώλεια, την απομόνωση. Την ποίησή της, μπορούν να την καταλάβουν οι πολλοί, να σχετισθούν μαζί της και να τη βιώσουν έντονα και ολοκληρωτικά. Είναι πολυβραβευμένη. Το 1992 της απονεμήθηκε το Βραβείο Πούλιτζερ για τη συλλογή της «The Wild Iris», ενώ μόλις πέρυσι, στις 19 Νοεμβρίου του 2014, πήρε το αμερικανικό «Κρατικό Βραβείο Βιβλίου Ποίησης» για τη συλλογή της «Faithful and Virtuous Night».



BΟΥΣΤΡΟΦΗΔΟΝ
 
                                                        
Άνεμος
          Στρόβιλοι φωτός, λεύκες, πράσινη θάλασσα
                                                                     
Ίχνη φιδιού, σκόνη, το φίδι πληγωμένο
Αίμα Μαύρο
σκοτεινή λάσπη, μαυροντυμένες   γυναίκες
 
Άντρες από χώμα, άλογα ιδρωμένα, ο βούς στρέφει
                                                                           την κεφαλή
 
τα μάτια βαθιές λίμνες, ο Εύμαιος μ’ ένα ψαθάκι
                                                                              
χέρια από πέτρα, φωνή από ξύλο, ξόανο θλίψης
χώμα φρυγμένο, ο Πηνειός πεινάει σύννεφα
 
καπνός από ουράνιες πυρκαγιές
 
Άνεμος, μάτια μισόκλειστα, το σίδερο μπήγεται
                                                               στο χώμα
Υπόγειο βουητό, βόμβος, πράσινες μύγες, αδιάβατες
βατομουριές
 βρύα, σταγόνες βροχής στο δίχτυ της αράχνης
στίγματα φωτός
ριπές αντλίας, τόξα νερού,
 κύματα ψυχής τρέμουν στον αέρα
 
 κροτάλισμα πελαργού
                              σείστρα κλαδιών
σύρσιμο της σαύρας, μυρμηγκοφωλιές της μνήμης
                                                                         Άνεμος
 
 
                                                             

Σαν σήμερα, στις 20 Απριλίου του 1922, γεννήθηκε στην Αθήνα ο ποιητής της πιο όμορφης ουτοπίας, ο Τάσος Λειβαδίτης.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, τον κέρδισε όμως η ποίηση. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δράση στο χώρο της αριστεράς, με συνέπεια να εξοριστεί από το 1947 έως το 1951. Εμφανίστηκε στο ελληνικό κοινό το 1946 μέσα από τις στήλες του περιοδικού “Ελεύθερα Γράμματα” και το 1952 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική σύνθεση με τίτλο «Μάχη στην άκρη της νύχτας». Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ποίησης στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας στη Βαρσοβία το 1953 για τη συλλογή του «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», το πρώτο βραβείο ποίησης του Δήμου Αθηναίων το 1957 για τη συλλογή του «Συμφωνία αρ. Ι», το Β’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1976 για τη συλλογή «Βιολί για μονόχειρα» και το Α’ Κρατικό Βραβείο Ποίησης το 1979 για το «Εγχειρίδιο ευθανασίας». Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της «Εταιρείας Συγγραφέων».


Εργογραφία

Ποίηση:
«Μάχη στην άκρη της νύχτας» Αθήνα, Κέδρος, 1952
«Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας» Αθήνα, Κέδρος, 1952
«Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου» Αθήνα, Κέδρος,1953
«Ο άνθρωπος με το ταμπούρλο» Αθήνα, Κέδρος, 1956
«Συμφωνία αρ.Ι» Αθήνα, Κέδρος, 1957
«Οι γυναίκες με τ’ αλογίσια μάτια» Αθήνα, Κέδρος, 1958
«Καντάτα» Αθήνα, Κέδρος, 1960
«25η ραψωδία της Οδύσσειας Αθήνα, Κέδρος, 1963
«Ποίηση (1952-1963)» Αθήνα, Κέδρος, 1965
«Οι τελευταίοι» Αθήνα, Κέδρος, 1966
«Νυχτερινός επισκέπτης» Αθήνα, Κέδρος, 1972
«Σκοτεινή πράξη» Αθήνα, Κέδρος, 1974
«Οι τρεις» Αθήνα, Κέδρος, 1975
«Ο διάβολος με το κηροπήγιο» Αθήνα, Κέδρος, 1975
«Βιολί για μονόχειρα» Αθήνα, Κέδρος, 1976
«Ανακάλυψη» Αθήνα, Κέδρος, 1978
«Ποιήματα (1958-1963)» Αθήνα, Κέδρος, 1978
«Εγχειρίδιο ευθανασίας» Αθήνα, Κέδρος, 1979
«Ο Τυφλός με το λύχνο» Αθήνα, Κέδρος, 1983
«Βιολέτες για μια εποχή» Αθήνα, Κέδρος, 1985
«Μικρό βιβλίο για μεγάλα όνειρα» Αθήνα, Κέδρος, 1987
«Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου» Αθήνα, Κέδρος, 1990
«Απάνθισμα» Αθήνα, Κέδρος, 1997

Συγκεντρωτικές εκδόσεις:
«Ποίηση 1» (1952-1966) Αθήνα, Κέδρος, 1985
«Ποίηση 2» (1972-1977) Αθήνα, Κέδρος, 1987
«Ποίηση 3» (1979-1987) Αθήνα, Κέδρος, 1988

Πεζογραφία:
«Το εκκρεμές» Αθήνα, Κέδρος, 1966

[πηγή: Wikipedia]



Εαυτός

Η γοητεία του να επιδιώκεις
τον αφανισμό του ίδιου σου του εαυτού
σκυλί που κυνηγάει την ουρά του
και την πιάνει.

Ένα παράξενο ταξίδι προς τη λύτρωση
όταν κάτι θέλεις να πάρει τη θέση σου
κι είναι εν τέλει αυτό αγριάδα και χορτάρι χλωρό και
κίτρινο ένα λουλούδι σαν σε πίνακα του Βαν Γκογκ.
Μακριά από οικογένειες ή συνομοταξίες
ανώνυμο κι ούτε να σε νοιάζει.

Το ρωτάς γοητευμένος:
πως αντέχεις τον εαυτό σου
με τόση τελειότητα;

Θα αρνηθεί να απαντήσει.
Θα καταλάβεις πως
δεν θα υπάρξεις ποτέ
τόσο όμορφος.

Πίστη στο χάος

Η επιστήμη που μελετά
την κίνηση του χώρου και του χρόνου
εντός σωμάτων που δεν καταλαμβάνουν
ούτε χώρο ούτε χρόνο.

Μονάδα μέτρησης το π
το κεφαλαίο π
ίσως ποίηση
ίσως ποίημα
μα πάνω απ’ όλα
πίστη.

Πίστη στο χάος.




«Έπεα πτερόεντα» οι φίλοι∙
μακρινά ταξίδια που κομπάζουν
πως έκαναν το γύρο της γης,
κι ας μη κινήθηκαν
ούτε μια σπιθαμή παραπέρα∙
υπόγειες στάσεις σε μετρό
άγνωστων πόλεων,
γλιστεροί δρόμοι τη νύχτα
μετά τη μπόρα,
πως μοιάζουν κάποιες φορές
με ξαφνικό ξύπνημα από όνειρο,
μια υπενθύμιση
στη καθημερινή λίστα των υποχρεώσεων,
προκειμένου να ανακοινώσουν
με άλλη φωνή
το πέρας της διαδρομής.


[Από την ποιητική συλλογή “Δελτίο Καιρού”
που κυκλοφόρησε το 2010. 
Η Φανή Αθανασιάδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. 
Ζει και δραστηριοποιείται στη Θεσσαλονίκη]


Ασημίνα Λαμπράκου
μεταμορφώσεις

γατάκι μου ήρθες κι εγώ σε ήξερα σκύλο 
που το καλοκαίρι ολόκληρο με δάγκωνε 
και με πονούσε να μου δείξει πως με
αγαπούσε στο παιχνίδι να με τραβάει 
και πως από σκηνή του Καραβάτζιο τον Νέστορα 
έβλεπα μόνο κατάμονο να μένει ήθελα να σου πω 
όταν εκείνο το σελοφάν χαμόγελου 
στην άκρη της ζωής του περασμένο 
παραμέριζε και το βλέμμα του στοίβαζε
στο δικό μου να δει τι δεν ήθελα να ξέρω 
προχωρημένη η ώρα βλέπεις και βλέμμα 
που η ίδια ήθελα να χειρουργώ όταν δεν 
μου απευθυνόταν κι όταν με χαμόγελο το 
κάλυπτε κι ας μ' έβλεπε τότε μεσ' απ' αυτό 
μα εσύ το νύχι έδειξες κι έφυγες στους 
κόσμους σου γατάκι που σκύλο σε ήξερα 
και τι θέλω εγώ εδώ στις αγορές των στίχων 
και της εύνοιας που ασπρόμαλλη η ανάγκη 
στο μπρος της βιτρίνας συνανάτροφους γυρεύει 
και δεν είναι ο κόσμος μου αυτός δεν είναι που 
μάτια κάρβουνο και φλόγα και ο πόλεμος 
άνθρωπε είναι μια στιγμή μακριά και
gimmie shelter or let me go back to the ones I belong to
αλλά σάρκα χειλιών στο χέρι μου ο Νέστορας
που τόση η κόπωση τόση που μήτε την Ηλέκτρα
των τοξωτών φρυδιών και των χειλιών μήλα
δεν έβλεπε δίπλα του στο βαγόνι γερμένος
στη μέση των ονείρων του βαριά και τα σηκώνει 
και τρέμισμα στη κίνηση και στο χαμόγελο 
εκείνο που θα έγραφε σε χαρά μου και φίλοι 
δίπλα μου κι έτσι ξεχασμένη στη χαρά έμεινα
μέχρι που αστραπές άναψαν τα μάτια μου 
και μ' έφεραν αχάραγα να σκέφτομαι 
ασπρόμαλλη την ανάγκη στο μπρος της βιτρίνας 
και πως την ανάσα της να πάρω δεν ήθελα δεν ._










εκδ ΜΕΛΑΝΙ

Μπορώ να είμαι αλλιώς

Καθώς απ’ το γυρτό μπαλκόνι τ’ ουρανού
Κυλούσε ο ένας ήλιος μετά τον άλλον
Ως την κορυφή της σηκωμένης μου μύτης
Τις κορυφές του στήθους και των χειλιών,
Αμέσως άσπρισε ένας πόθος σε χνούδι νεότητας.

Μπορώ να είμαι απλώς η σουρικάτα σου
Τεντωμένη σε χορδή από τον ουρανό δεμένη
Με μάτια μύγδαλα στους ορίζοντες της γης
Όλους τους ήλιους να φανατίζω στην ουρά μου.
Αν σου φανεί μονότονη η υψομετρία της ερήμου
Και μοναχικό το απόβραδο της σπηλιάς

Απ’ τις οάσεις την πιο αγαπημένη σου να βρεις
Και να με τοποθετήσεις μέσα κεκλιμένη
Ανατολική ανάκλιντρη Οδαλίσκη σου
Ανάμεσα σε κρόσσια σε παγόνια σε βεντάλιες
Ανάμεσα σε σένα και σε ήλιους σφηνωμένους σε
Κηροπήγιο ορειχάλκινο ή χρυσό ή σ’ επιθυμώ


Κράτα το πλάι μου τη νύχτα
Πολυτιμότατο φως φανάρι
Ότι νέος πόθος θα γεννηθεί
Από στιγμή σε στιγμή φωτός.



Κι Όμως Κύκλος


Απέραντος είνε ο ωκεανός
Οι λύσεις άλυσος

Των περιπλανώμενων σκέψεων
Δέσιμο, των κρίκων

Στην αύρα των υδάτων που κόπηκαν
Με πέλεκυ σε ηλικία δένδρων

Προτού προλάβουν των δηλητηρίων τους
Να δείξουν τον χυμό

Δια μέσου κάποιων έργων ή
Κάποιων καθηκόντων σ' όσους παρα -

Θερίζουν, ούτε δια της βίας
Ούτε εξ αιτίας έρωτος ή κάποιου άλλου βίτσιου

Στον Αιώνα τον Άπαντα
Που  ποτέ δεν απαντά, στο Ναγκουάλ

Διότι δε χρειάζεται - δεν ε ί ν ε  απαραίτητο -
Α ν τ ι θ έ τ ω ς, η δεσποτεία του πεπρωμένου

Κατανέμει τους νόμους της
Ως δώρο αναμνηστικό δύο ζευγάρια μονό -

Πετρα δαχτυλίδια, που τα φοράνε
Σε δάχτυλα κομμένα - αν είναι δυνατόν!

Αυτοί που αρνήθηκαν τον Νόμο
Που πρόβαλλε ο Μύστης μες στον Κύκλο.

CS





Πουριτανισµός

Κάπου στο κέντρο του κρεβατιού µου, υπάρχει µια
µαύρη τρύπα που οδηγεί στο µεσαίωνα.
Αν πέσεις µέσα, συναντάς υπερήλικες νοµικούς µε µαύ-
ρες τηβέννους να δουλεύουν νυχθηµερόν σε ψηλοτάβα-
νες βιβλιοθήκες.
Πλάι σ’ ένα κερί, προσπαθούν να επαναφέρουν καταργη-
µένους κώδικες και ψηφίσµατα που επί αιώνες έκαναν
τον κόσµο σκυθρωπό.




Eιρωνεία

Η αλήθεια
είναι µια ηλίθια από
άλφα˙

γίνε εσύ από
σπουργίτι
λύκος αγέρωχος και θα ’χεις
όλη
µου
την
τρυφερότητα.


Μεσηµεριανό Όραµα

 Καθόσουν
 στο γραφείο των παιδικών µου χρόνων
                -το άσπρο-
 κι έτσι όπως είχε µπλέξει ο ήλιος ανάµεσα στα µαλλιά
σου
 µοιάσαν προς στιγµή
 µε τα δικά µου.

Στα χέρια σου, κρατούσες
σελίδες χειρόγραφες, γεµάτες -
που αποδείχτηκε πως ήταν τα γραπτά µου-
και µού τις επέστρεφες.

Είπες.
Επειδή τη γραφή σου την ποθώ,
 απάλλαξέ τη απ’ τη µανιέρα.
Και τίποτ’ άλλο δεν είπες παρά
κρατούσες τα γραπτά µου
σα να ’ταν πλάκες και σαν εσύ ο
Μωυσής

«Απλώνεσαι αέρας Κι όλο ρίχνεσαι Υγροποιώντας τα λίπασμα Ακούγοντας τον Λόρκα ‘’Οι ποιητές μισήθηκαν Όσο αγαπήθηκαν Φοβήθηκαν όσο Τους έχουν Φοβηθεί’’ Και όσο ξετινάζεσαι έρχεται πάλι σκόνη να σε θρέψει Ακούγοντας τραγούδι Πέρα μακριά παράδοσης Χορούς να μην διακρύνεις». (Ηλίας Τσέχος, ‘Η σκόνη αύριο’).

Η νέα ποιητική συλλογή του Ημαθιώτη ποιητή Ηλία Τσέχου φέρει τον τίτλο ‘αγριόχορτο στόμα’. Το ποιητικό ‘αγριόχορτο στόμα’ αποτελεί μία σύγχρονη και κρισιακή συνάμα ποιητική κραυγή, εκεί όπου ο ποιητής παρεμβαίνει ενεργά ανασύροντας στην επιφάνεια μνήμες και κρυμμένες αξίες. Ο ποιητής έχει «κατακτήσει» την ποίηση ως όλον που εισχωρεί στις γωνίες της κοινωνικής κανονικότητας. Το ‘αγριόχορτο στόμα’ διακρίνεται για τον ωμό ρεαλισμό του, για την «γήινη» επαφή του ποιητή με τις λέξεις και την ποίηση, και τελικά για την ίδια την συγκρότηση μίας ζώσας ποιητικής πράξης.

Είναι δύσκολο να γράφεις ποίηση την εποχή της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Κι όμως, ο Ηλίας Τσέχος τοποθετεί την ποίηση του στην «καρδιά» της οικονομικής κρίσης, καταγράφοντας σκέψεις και πράξεις μίας δύσκολης κοινωνικοπολιτικής καθημερινότητας. Θα έλεγα πως του αξίζει ο χαρακτηρισμός μείζων «κρισιακός» ποιητής καθότι η κρισιακή ποιητική του ταυτότητα λειτουργεί σαν πυξίδα και εργαλείο αποδόμησης των διαφόρων εκφάνσεων της κρίσης. Η ποιητική του πρόζα προσδίδει εύρος στον άνθρωπο, τον συγκροτεί ξανά και ξανά ως ποιητικό ον.

Μετά τα ‘πλήθη του ενός’ έρχεται η ποιητική συλλογή ‘αγριόχορτο στόμα’ για να καταγράψει στο χαρτί τις «άγριες» λέξεις μίας «ιδρωμένης» και πλέριας ζωής. Θαρρείς πως οι λέξεις σχηματίζουν μία ποιητική αλληλουχία που συνδέει το παρελθόν με το παρόν, μία αλληλουχία οποία αφενός μεν ανανεώνει και αναζωογονεί την εγχώρια ποιητική πρόζα, αφετέρου δε «σφραγίζει» με ποίηση τους  σημερινούς δύσκολους καιρούς. «Δεν ψιθυρίζεσαι, Κραυγείς, διαιωνίζεις Επήρα λάθος δρόμο Ξηραίνεσαι χλωραίνεσαι Άγρια άγρια Όχι δεν γράφω να Συγχωρηθεί ο Θάνατος Να πας τουαλέτα Άλλη μία ιδρωμένο sex Δεν γράφω να Ομορφαίνουν Χεσμένα όνειρα Χορτοβρυκόλακες Ανέμοι».[1]
Στο ποίημα ‘αγριόχορτο’ συμπυκνώνεται το ποιητικό γίγνεσθαι του Ηλία Τσέχου. Γιατί πριν και πάνω από όλα αυτή η διάσταση που αναδύεται είναι η κραυγή, η κραυγή που προσλαμβάνει την μορφή της ποίησης. Στο ‘αγριόχορτο στόμα’ ο ποιητής επιδιώκει να υπερβεί τις θλιμμένες γωνίες της σιωπής και της λήθης, προσδίδοντας έρμα και νόημα στις υπαρξιακές αναζητήσεις της καθημερινότητας. Κι έτσι, αναδύεται η ποίηση της «μιας ανάσας», καυτή, ιδρωμένη και «γυμνή», η ποίηση που πόρρω απέχει από την γλυκιά εξιδανίκευση της ζωής.

«Δεν γράφω να Ομορφαίνουν Χεσμένα όνειρα Χορτοβρυκόλακες Ανέμοι», τονίζει ο ποιητής που γίνεται δέκτης μηνυμάτων και τα μετασχηματίζει σε ποίηση που «σπάει τα κόκκαλα» των συμβάσεων, των υλικών αντιλήψεων και του καθωσπρεπισμού. Όχι το ‘αγριόχορτο στόμα’ δεν σχετίζεται με την κατάπτωση της υλικότητας και την διάψευσης των ονείρων. Αντιθέτως, «εγγίζει» την «γυμνή» υπόσταση του ανθρώπου, δίνοντας «φωνή» όχι στο όνειρο αλλά στην πράξη. Έτσι ακριβώς πρέπει να κατανοήσουμε το ‘αγριόχορτο στόμα’. Ως μία ποιητική πράξη που δύναται να προκαλέσει ρήξεις και τομές σε ότι ονομάζουμε και προσλαμβάνουμε ως ευθύγραμμη πορεία της τέχνης και της ζωής.

«Όσο απουσιάζω Κάντε με παρέα Χαρακώματα Ταράσσεται χαρά Από το φως που Φεύγει κι έρχεται Πελάτη αναγνώστη Μανταλάκι Ρούχα γκρεμνά Πότισμα αυτόματο Σε κάποτε περίπτερα Ανάλογα τα Οπισθόφυλλα Τιμή να αλλάξεις Μάνα χώρα Χρόνο».[2] Η «απουσία» του ποιητή αφήνει πίσω της τα σημάδια της ποίησης. Η ποίηση του «εγγίζει» τις «γωνίες» της ύπαρξης, «φωτίζει» τον δρόμο για έναν καθημερινό ποιητικό ριζοσπαστισμό. «Η Τιμή να αλλάξεις Μάνα χώρα Χρόνο» άπτεται της ίδιας της ποιητικής παρέμβασης του ‘αγριόχορτου στόματος’. Εδώ η αλλαγή κύρια ισοδυναμεί με το εύρος που αποκτά η ποιητική συλλογή ‘αγριόχορτο στόμα’.

Ο ποιητής Ηλίας Τσέχος ομιλεί ως εκπρόσωπος των ανθρώπων που βιώνουν τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης. Ο χρόνος αντιστρέφεται και αποκτά τα νοήματα της ποίησης και της ποιητικής πορείας του Ηλία Τσέχου. Στο ‘αγριόχορτο στόμα’ ο ποιητής, ενσωματώνει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά της ποίησης του Κώστα Βάρναλη: «Δε δίνω λέξες παρηγόρια, δίνω μαχαίρι σ’ ολουνούς· καθώς το μπήγω μες το χώμα γίνεται φως, γίνεται νους».[3]

Και οι λέξεις και τα νοήματα του ‘αγριόχορτου στόματος’ «γίνονται νους», απαραίτητα «εργαλεία» για την κατανόηση του σύγχρονου γίγνεσθαι. Ο Ηλίας Τσέχος με την καινούργια ποιητική του συλλογή ‘αγριόχορτο στόμα’ «μεταφέρει» την ίδια την ποίηση και τις όψεις τις στο τώρα, στο σήμερα που προσδιορίζεται από την υλικότητα των συμφερόντων. Μας καλεί σε ένα αρχέγονο ταξίδι στον χώρο και στο χρόνο, στο χθες και στο σήμερα, εκεί όπου τον πρώτο αλλά και τον τελευταίο λόγο τον έχει η ποίηση.

Γράφει ο ποιητής: «Αφεντικό τι νομίζεις Σπίτι στο χωριό Στην πόλη άλλο Ασφάλτου αυτοκίνητο Άλλο στα χαλίκια Αδιάβαστα αγράμματα Τρία παιδιά Τσουβάλια στο τσουβάλι Τι νομίζεις Πάει η ζωή Με μια γυναίκα μάπα Σε κλαίω αφεντικό Σκίζω μάγουλα μελάτα Προσκύνα με δεν σε πιστεύω».[4] Στο συγκεκριμένο ποίημα, ο ποιητής προβαίνει στην αμφισβήτηση και στην απόρριψη ενός δεδομένου τρόπου ζωής. Με τρόπο σατιρικό και άμεσο, προβαίνει στην καταγγελία του εύκολου πλουτισμού και της επίδειξης. Οι λέξεις «εκτοξεύονται» άγριες, ανοίγουν δρόμο για να διαβεί το ‘αγριόχορτο στόμα’,  που είναι το «στόμα» του ποιητή που «λαξεύει» την μνήμη, την καταγγελία και την αποδόμηση στον χώρο και στο χρόνο. Το ‘αγριόχορτο στόμα’ βαθαίνει την τέχνη του καιρού μας. Δεν επιζητεί την επιδαψίλευση τιμών, αντιθέτως, καλεί τον αναγνώστη σε ένα ταξίδι που καταλήγει στο  «σταθμό» του σήμερα. Και σε αυτό το ταξίδι ο υποψιασμένος αναγνώστης συναντά την μνήμη, την αποδόμηση τον έρωτα που είναι «γυμνός», «σκληρός», αλλά και υπέρβαση του ατομικού είναι.

Ενδιάμεσοι σταθμοί δεν υπάρχουν. Το ‘αγριόχορτο στόμα’ εκκινεί και καταλήγει έχοντας ως βασικό οδηγό την ποίηση που δεν επαναπαύεται στα κεκτημένα του παρελθόντος αλλά «βουτάει» στη «λάσπη» του σήμερα για να ανασύρει στην επιφάνεια εκείνες τις αξιακές και ρηξιακές τομές που συγκροτούν μια νέα αντίληψη. Το ‘αγριόχορτο στόμα’ του Ηλία Τσέχου διαμορφώνει την υποκειμενικότητα της ποίησης που με τον δικό της τρόπο καταγράφει, παρατηρεί και αναλύει. Κι αυτή η υποκειμενικότητα δεν στέκεται μετέωρη, δεν στροβιλίζεται στις γωνίες των «φανταχτερών» λέξεων. Έτσι, «γυμνή» και αληθινή, μετασχηματίζεται σε ένα αμάλγαμα  πνευματικής διαφορετικότητας που τόσο έχουμε ανάγκη σήμερα.

Ας κλείσουμε αυτό το κείμενο με τις υπομνήσεις του ίδιου του ποιητή: «Αυτή η νύχτα Άδεια Θα σπάσω Πέτρες Ένα το χελιδόνι Δύο κυνηγοί Χάρτινο το Μισθουλάκι Ρίξε στο κορμί μου Μέλλον Ζιγκουάλα Μαχαίρι μεγάλο Έχε γεια Παναγή Ο πιο καλός ο μαθητής Μια καπιτάλα Δώδεκα ευζωνάκια Ανήλικα Ζεϊμπέκικο της Μαλακίας Κάτω στης Μαργαρίτας Ξενιτιές Σου’ πα μάνα μ’ Σούπα Παιδιά της Ελλάδος Κωλόπαιδα Μακεδονία Ξακουστή Φατσούλα Το πλοίο θα σαλπάρει Τρένα Σαν τα μάρμαρα Της μπάγκας Συννεφιασμένη Κυριακή Δευτέρας Μήλο μου κόκκινο Σοβατισμένο Ιτιά, ΔουΝουΤιασμένη Σαν πας στην Καλαμάτα μάνι money Κεφάλαιο να παρατραγουδάς!».[5]

Η ποιητική συλλογή του Ηλία Τσέχου ‘αγριόχορτο στόμα’ δεν παρελθοντολογεί, αλλά αντιθέτως «γεννά» τα όρια μίας νέας παρεμβατικής και συνάμα «κρισιακής» ποίησης, της ποίησης που ενώνει τον άνθρωπο-αναγνώστη με τον κοινωνικό χώρο που τον περιβάλλει. Τα ποιήματα που συγκροτούν την ποιητική συλλογή εγκιβωτίζονται στον χώρο ως όψεις διαμόρφωσης μίας νέας ποιητικής «υλικότητας» και υποκειμενικότητας. Και ναι, το ‘αγριόχορτο στόμα’,   περιέχει τις «λαβωμένες» ζωές  της κρισιακής περιόδου.



[1] Βλ. σχετικά, Τσέχος Ηλίας, ‘Αγριόχορτο’ Ποιητική συλλογή ‘Αγριόχορτο στόμα’, 2015.
[2] Βλ. σχετικά,  Τσέχος Ηλίας, ‘Εξώφυλλο’, Ποιητική συλλογή ‘Αγριόχορτο στόμα, 2015.
[3] Βλ. σχετικά, Βάρναλης Κώστας, ‘ο Οδηγητής’, Ποιητική συλλογή ‘Το φως που καίει’, Εκδόσεις Κέδρος, 1956, σελ. 87.
[4] Βλ. σχετικά, Τσέχος Ηλίας, ‘Κόθορνε’, Ποιητική συλλογή ‘Αγριόχορτο στόμα’, 2015.
[5] Βλ. σχετικά, ‘Φόνοι λαϊκών τραγουδιών’, Ποιητική συλλογή ‘Αγριόχορτο στόμα’, 2015.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA