Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Το να είσαι «μέσα» πολλές φορές δεν σημαίνει τίποτα απολύτως, αλλά το να μην σε παίζουν είναι καταστροφικό για τον εγωισμό σου. Η αίσθηση πως είσαι στην «απέξω» δηλητηριάζει την ψυχοσύνθεση του γραφιά, με αποτέλεσμα να του βγαίνει και στη γραφή, και να αφήνει στον ουρανίσκο του αναγνώστη μια υπόξινη γεύση γιαουρτιού που ξεπέρασε κατά πολύ την ημερομηνία λήξης του. Το να φαίνεται το ονοματάκι σου στην πρόσφατη Ανθολογία Ελληνικών Ποιημάτων, που συμπεριλαμβάνει 611 ποιητές, δεν σημαίνει πως είσαι και καλός ποιητής. Το να μην είσαι ούτε μέσα στους 611, να είσαι δηλαδή ο εξακοσιοστός δωδέκατος, δηλώνει την πλήρη αποτυχία ως προσωπικότητα και ως ποιητής.

Φανταστείτε τι συμβαίνει όταν ο κύκλος στενεύει. Τι γίνεται πχ με την Εταιρεία Συγγραφέων / The Greek Writers Society… Κλαίνε μανούλες σας πληροφορώ. Τυγχάνω να είμαι μέλος με την πρώτη μου υποψηφιότητα του 1994, και από προσωπικό ήθος και δημοκρατική συμπεριφορά, «σταύρωνα» πάντα όλα τα υποψήφια μέλη στις ετήσιες αρχαιρεσίες, φανερά και κάτω από τα βλέμματα όλων των εταίρων οι οποίοι έστηναν πηγαδάκια επιρροής και κατεύθυναν την ψηφοφορία προς τους εκάστοτε εκλεκτούς.  Το να είσαι μέλος στην Εταιρεία Συγγραφέων, για όλους εμάς τους τριακόσιους που είμαστε μέλη της δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Οι υπερχίλιοι που είναι απ’ έξω πίνουν κάθε μέρα χολή και όξο.

Γνωρίζω άτομα που κάνουν κωλοτούμπες κάθε χρόνο για να εκλεγούν. Αλεπούδες με φουντωτή ουρά που κάνουν κρεμαστάρια τα «εύσημα» της μη υποδοχής τους στην Εταιρεία, με το σαθρό δικαιολογητικό πως οι «άξιοι» μένουν πάντα εκτός συναφειού. Κι όμως, το συνάφι πρέπει πρώτα απ’ όλα να σε αποδεχθεί και μετά να σε αποδεχθούν οι αναγνώστες. Έχουν λυσσάξει κάτι parvenue της λογοτεχνίας, κάτι νεόπλουτοι που θέλουν να αποκτήσουν τίτλους ευγενείας, με δυο-τρία επιτυχημένα μαγαζάκια κορνιζάδικων και βιντεοκασετών να χρηστούν τώρα τον τίτλο του λογοτέχνη, στα εβδομήντα τους και χάριν αυτών, έτσι, για να τους μπω ακόμα πιο βαθειά στο μάτι, σκέφτομαι να επαναφέρω στο βιογραφικό μου τη φράση «Μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων από το 1994».
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA