Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

H Βακαλοπούλου Ειρήνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1982. Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διαφήμιση. Εργάστηκε σε δημιουργικά γραφεία της Αθήνας σαν διαφημίστρια,παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου.Έχει διδάξει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το μάθημα επιλογής της Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας στην Εκπαίδευση όπως επίσης είχε συμμετοχή στο μάθημα επιλογής Θεατρική και Κινηματρογραφική γραφή του μεταπτυχιακού προγράμματος Σημειωτικής και Επικοινωνίας. Το Aime’ Degare’(νουβέλα)είναι το πρώτο της βιβλίο (εκδόσεις Ο Κήπος με τις λέξεις, 2012),ενώ ακολουθεί το Existential Angst (εκδόσεις Βακχικόν, 2013)και η πρώτη ποιητική συλλογή της «Ανηλικίωση» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014.


ΑΤΙΤΛΟ

δεν λαχτάρησε αρκετά η ψυχή του
ήταν ο λόγος που τα φώτα της πόλης
είχαν το  περίσσευμα της ανίας
δάχτυλα λευκά έβγαλαν οι γειτονιές
βυζιά φύτρωσαν στις πολυκατοικίες
στα πάρκα, λιμνοθάλασσες·
άλλαξε ο κόσμος 
έτρεμαν τα πόδια, ο ουρανός  και τα καίκια
εσύ, μονάχα εσύ
με το πορφυρό χαμόγελο
τις περσινές μουσικές
τα παλιόρουχα
κρατήθηκες από δυο φτερά
μην τυχόν πέσεις και μου κάνεις το χατίρι


ΒΑΛΣ

Πού ‘ναι τα χεράκια που ανέθρεψαν τις λέξεις;
Δίχως εσένα, το ταλέντο θα έμενε μισό.
Τι να σου πω
Πως στενεύουν οι μέρες στα δωμάτια των ανθρώπων;
Το δικό μου το έχω ήδη καταπιεί
Άστεγος ζω, ευτυχισμένος.
Τα βράδια, βλέπω τους σημαδεμένους ουρανούς
Και κλαίω απο λατρεία.
Κάθισε μαζί μου, δε θα σε κοιτάζω
Δεν σ’ έχω δει ποτέ άλλωστε
Μόνο την καθαρότητά σου
Το στίγμα της.

Μια μικρή σελήνη έχω στο στόμα
Ναρκωτικό κάτω απ’ τη γλώσσα
Σάλιο με σάλιο στο δίνω, γλείψτο.
Kι έπειτα, πως ο κόσμος θ’ αντέξει
Το βάρος του ασυνειδήτου μας;

ΤΡΙΛΕΠΤΟ

Μάζεψα δυο τρία πράγματα
Τα εδεσα με σχοινί
Παιδικά όνειρα ήταν
Το έκοψα.
Βρέθηκα κάτω από τα σκεπάσματα
Σ’ έναν υπέροχο οργασμό

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA