Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

H Βακαλοπούλου Ειρήνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1982. Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διαφήμιση. Εργάστηκε σε δημιουργικά γραφεία της Αθήνας σαν διαφημίστρια,παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου.Έχει διδάξει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το μάθημα επιλογής της Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας στην Εκπαίδευση όπως επίσης είχε συμμετοχή στο μάθημα επιλογής Θεατρική και Κινηματρογραφική γραφή του μεταπτυχιακού προγράμματος Σημειωτικής και Επικοινωνίας. Το Aime’ Degare’(νουβέλα)είναι το πρώτο της βιβλίο (εκδόσεις Ο Κήπος με τις λέξεις, 2012),ενώ ακολουθεί το Existential Angst (εκδόσεις Βακχικόν, 2013)και η πρώτη ποιητική συλλογή της «Ανηλικίωση» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014.


ΑΤΙΤΛΟ

δεν λαχτάρησε αρκετά η ψυχή του
ήταν ο λόγος που τα φώτα της πόλης
είχαν το  περίσσευμα της ανίας
δάχτυλα λευκά έβγαλαν οι γειτονιές
βυζιά φύτρωσαν στις πολυκατοικίες
στα πάρκα, λιμνοθάλασσες·
άλλαξε ο κόσμος 
έτρεμαν τα πόδια, ο ουρανός  και τα καίκια
εσύ, μονάχα εσύ
με το πορφυρό χαμόγελο
τις περσινές μουσικές
τα παλιόρουχα
κρατήθηκες από δυο φτερά
μην τυχόν πέσεις και μου κάνεις το χατίρι


ΒΑΛΣ

Πού ‘ναι τα χεράκια που ανέθρεψαν τις λέξεις;
Δίχως εσένα, το ταλέντο θα έμενε μισό.
Τι να σου πω
Πως στενεύουν οι μέρες στα δωμάτια των ανθρώπων;
Το δικό μου το έχω ήδη καταπιεί
Άστεγος ζω, ευτυχισμένος.
Τα βράδια, βλέπω τους σημαδεμένους ουρανούς
Και κλαίω απο λατρεία.
Κάθισε μαζί μου, δε θα σε κοιτάζω
Δεν σ’ έχω δει ποτέ άλλωστε
Μόνο την καθαρότητά σου
Το στίγμα της.

Μια μικρή σελήνη έχω στο στόμα
Ναρκωτικό κάτω απ’ τη γλώσσα
Σάλιο με σάλιο στο δίνω, γλείψτο.
Kι έπειτα, πως ο κόσμος θ’ αντέξει
Το βάρος του ασυνειδήτου μας;

ΤΡΙΛΕΠΤΟ

Μάζεψα δυο τρία πράγματα
Τα εδεσα με σχοινί
Παιδικά όνειρα ήταν
Το έκοψα.
Βρέθηκα κάτω από τα σκεπάσματα
Σ’ έναν υπέροχο οργασμό

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA