Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

H Βακαλοπούλου Ειρήνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1982. Σπούδασε Διεθνείς Σχέσεις με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διαφήμιση. Εργάστηκε σε δημιουργικά γραφεία της Αθήνας σαν διαφημίστρια,παρακολουθώντας ταυτόχρονα μαθήματα κινηματογράφου στη Σχολή Σταυράκου.Έχει διδάξει στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το μάθημα επιλογής της Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας στην Εκπαίδευση όπως επίσης είχε συμμετοχή στο μάθημα επιλογής Θεατρική και Κινηματρογραφική γραφή του μεταπτυχιακού προγράμματος Σημειωτικής και Επικοινωνίας. Το Aime’ Degare’(νουβέλα)είναι το πρώτο της βιβλίο (εκδόσεις Ο Κήπος με τις λέξεις, 2012),ενώ ακολουθεί το Existential Angst (εκδόσεις Βακχικόν, 2013)και η πρώτη ποιητική συλλογή της «Ανηλικίωση» από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης 2014.


ΑΤΙΤΛΟ

δεν λαχτάρησε αρκετά η ψυχή του
ήταν ο λόγος που τα φώτα της πόλης
είχαν το  περίσσευμα της ανίας
δάχτυλα λευκά έβγαλαν οι γειτονιές
βυζιά φύτρωσαν στις πολυκατοικίες
στα πάρκα, λιμνοθάλασσες·
άλλαξε ο κόσμος 
έτρεμαν τα πόδια, ο ουρανός  και τα καίκια
εσύ, μονάχα εσύ
με το πορφυρό χαμόγελο
τις περσινές μουσικές
τα παλιόρουχα
κρατήθηκες από δυο φτερά
μην τυχόν πέσεις και μου κάνεις το χατίρι


ΒΑΛΣ

Πού ‘ναι τα χεράκια που ανέθρεψαν τις λέξεις;
Δίχως εσένα, το ταλέντο θα έμενε μισό.
Τι να σου πω
Πως στενεύουν οι μέρες στα δωμάτια των ανθρώπων;
Το δικό μου το έχω ήδη καταπιεί
Άστεγος ζω, ευτυχισμένος.
Τα βράδια, βλέπω τους σημαδεμένους ουρανούς
Και κλαίω απο λατρεία.
Κάθισε μαζί μου, δε θα σε κοιτάζω
Δεν σ’ έχω δει ποτέ άλλωστε
Μόνο την καθαρότητά σου
Το στίγμα της.

Μια μικρή σελήνη έχω στο στόμα
Ναρκωτικό κάτω απ’ τη γλώσσα
Σάλιο με σάλιο στο δίνω, γλείψτο.
Kι έπειτα, πως ο κόσμος θ’ αντέξει
Το βάρος του ασυνειδήτου μας;

ΤΡΙΛΕΠΤΟ

Μάζεψα δυο τρία πράγματα
Τα εδεσα με σχοινί
Παιδικά όνειρα ήταν
Το έκοψα.
Βρέθηκα κάτω από τα σκεπάσματα
Σ’ έναν υπέροχο οργασμό

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA