Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Ο πρωινός καφές έχει κάτι από τα χείλη σου και μια γεύση θανάσιμου οργασμού. Θα μπορούσες να ήσουν τραγούδι ή έστω λευκό χαρτί, να μην προκαλούσε τη μήνιν των ανθρώπων η ομορφιά και η ελευθερία σου. Κρατώ από σένα εκείνο το χαμόγελο που σημάδεψε ένα απόγευμα αμηχανίας. Δεν έχουν οι τροχιές μας ανάγκη πειστηρίων για μια συνάντηση που πέρασε στο ανεκπλήρωτο. Όμως τις νύχτες, σαν με καλούν για απολογισμούς οι νεκροί φιλόσοφοι της βιβλιοθήκης μου, αδυνατώ να τους εξηγήσω πώς γίνεται να ζεις με το τίποτα πώς γίνεται το ανύπαρκτο να το μετατρέπεις σε προσδοκία μόνο και μόνο αγγίζοντας ένα σταχτοδοχείο... Άκου η δική μας μικρή ιστορία δεν γράφτηκε σε δρόμους ανώνυμους με τυχαία στυλό και καφέδες ευκαιρίας. Ό,τι αποτυπώθηκε είχε τη σφραγίδα του μοναδικού, στα μέτρα των ονείρων μας δηλαδή. Υπάρξαμε εκλεκτικοί ακόμα και στ’ αγγίγματα, ζυγίζοντας ακριβοδίκαια τις επιθυμίες. 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA