Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου



Ο Σταύρος Καρακωνσταντάκης γεννήθηκε στη Λάρισα το 1981.
Έχει διακριθεί σε διεθνείς και πανελλήνιους διαγωνισμούς ποίησης.
Το 2012 εκδόθηκε η ποιητική του συλλογή « Νεκρές Φύσεις » από την Ήρα Εκδοτική ενώ είναι υπό έκδοση τα « Κρίσιμα » από τις εκδόσεις Θράκα.



Σαν άλλοτε.

Τότε από ανάγκη
ντυθήκαμε μισθοφόροι κάποιας ιδέας
και μοιράζαμε προκηρύξεις ξημερώματα
με τις προσφορές των αλλαντικών.
Μας είπαν παρανόμους
γιατί στις εισόδους των πολυκατοικιών συχνά έγραφε :
Απαγορεύεται η ρίψη φυλλαδίων.
Λες και η μορταδέλα θ’ ανέτρεπε τον κόσμο.


Οδηγίες.


Θα στρίψεις δεξιά στο…
στο λευκό τέλος πάντων. Εκεί που τελειώνει
το λευκό…
Κατάλαβες ; Έπειτα…
πώς να σου πω…Να εκεί στην ευθεία.
Το βλέπεις εκείνο το γαλάζιο ; ε… Προχώρα
ίσαμε να συναντήσεις σύννεφο…και μετά
Ξαναρώτα.

Έτσι, ύστερα από πολλές ερωτήσεις,
βρήκα επιτέλους
τον δρόμο προς την Ποίηση.


Ποιητικές συναθροίσεις.

Τα ζουμερότερα φρούτα
εκείνα που αρχίζουν να λιώνουν απ’ το χέρι
με το νοστιμότερο χρώμα
και το απαλότερο χνούδι που σε φταρνίζει
τα τρώμε το μεσημέρι.
Όταν τελειώνει η λαϊκή και αρχίζει το σκούπισμα.
Τα αφήνει στο χαρτοκιβώτιο κάποιος ευαίσθητος μανάβης.
Κάτω απ’ την προτομή του Σκίπη.
Όπως αφήνει κανείς στεφάνι σε Ηρώο.
Και έτσι, μια φορά την εβδομάδα, τρώγοντας τα περισσεύματα
( ή θα τολμούσαμε να πούμε την προσφορά στην μούσα )
διαβάζουμε τα χαραγμένα
λευκά καράβια των ονείρων μας.

Τώρα πια έχουμε πεισθεί,
καθώς εντρυφήσαμε στην ποίηση και στους παραμεστωμένους καρπούς
ότι θα ήταν προτιμότερο
να αναγραφεί στο μνημείο :
" και τί με τ’ αδειανά μας μάτια
θωρούμε ολόγυρα βουβοί ; "






ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA