Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Πρώτα απ’ όλα ο ποιητής κρίνεται από την ιδιοφωνία του. Χιλιάδες ποιητές αναμασούν κι αντηχούν φωνές άλλων. Τους διαβάζεις μέσα από παράσιτα, όπως γινόταν παλιά με τα τρανζιστοράκια, που ο ένας σταθμός έπεφτε πάνω στον άλλον. Όσο τους διαβάζεις, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τη δική τους φωνή από τις φωνές των άλλων που επικάθονται σαν κηρήθρα στο έσω ους. Πρώτο βήμα λοιπόν, για όλους μας η κατάκτηση της ιδιοφωνίας.

Ο ποιητής λοιπόν που διαθέτει, ας υποθέσουμε ιδιοφωνία, έχει μπροστά του άλλα δύο άλματα. Η ιδιοφωνία, όσο σπάνια κι αν είναι, από μόνη της και πάλι δεν φτάνει για να τον κάνει ποιητή. Για να το πούμε διαφορετικά, η ιδιοφωνία του πρέπει να είναι και πολυφωνική. Δεν φτάνει να είναι μονόχορδα ιδιόφωνος. Πρέπει το έργο του να έχει εύρος θεματικό και βάθος απροσμέτρητο. Να σκάπτει το υπέδαφος πλούσιο σε ορυκτό πλούτο, να πετάει στον αέρα σαν δράκος και να κολυμπά στο νερό σαν την Έστερ Ουΐλιαμς. Να έχει σπάσει τα δάκτυλα του στη μετάφραση, το δοκίμιο, την επιφυλλίδα, το λίβελο και την κριτική.


Ο ποιητής που έχει ιδιοφωνία και θεματική πολυφωνία και εύρος έργου για να εγγραφεί στους εκλεκτούς θα πρέπει να αποδώσει και το πνεύμα της εποχής του. Δεν υπάρχει ποιητής εκτός ιστορικού χρόνου. Τη γενιά μας δεν την επιλέγουμε, την χρεωνόμαστε. Ένας ποιητής που γεννιέται σήμερα στο πρώτο ήμισυ του εικοστού πρώτου αιώνα, όσο καλός κι αν είναι (διαθέτει ιδιοφωνία και εύρος φωνής), πάλι δεν θα κάνει τίποτα αν δεν μπορέσει να εκφράσει το «πνεύμα» των ημερών του. Να αποτυπώσει την ιδεολογία και τις θεωρητικές αναζητήσεις της εποχής του. Αν δεν εγγραφεί στην Ιστορία του τόπου του και τη συμπαντική συνείδηση του καιρού του.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA