Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

Ο Λεβιάθαν, αναφέρει η Βιβλική παράδοση, είναι ο δαίμονας της ζηλοφθονίας. Ένα από τα εφτά θανάσιμα αμαρτήματα, όπως τουλάχιστον τα εισήγαγε ο Πάπας Γρηγόριος Α’ κάπου στα τέλη του 6ου αιώνα στο έργο του Magna Moralia.

Και ακόμα προσπαθώ να καταλάβω τι το ιδιαίτερο βρήκαν κοινό και κριτικοί στο τελευταίο δημιούργημα του Ζβιάγκιντσεφ με τον ομώνυμο δαιμονικό τίτλο. Η ταινία, πέραν της σχέσης της τοπικής εξουσίας με τον φτωχομεσαίο Κόλια και την παρατυπία του δικηγόρου Ντιμίτρι να ατιμάσει τη φιλία τους, πηγαίνοντας με τη γυναίκα του Κόλια, σκιαγραφεί μια ζωή βουτηγμένη στο οινόπνευμα, τις καταχρήσεις και την πνιγερή ανία των κατοίκων μιας ρωσικής επαρχίας του βορρά. Μέχρι εδώ καλά. Κοινωνιολογικά, τουλάχιστον. Αυτές οι συσχετίσεις με βιβλικές αναφορές, Ιώβ και υπαρξιακά αδιέξοδα τύπου Ταρκόφσκι γιατί να προκύψουν;

Σίγουρα η κοινωνικοπολιτική νύξη του σκηνοθέτη, το άτυπο ταξικό αίσθημα δικαίου έναντι στους σκληρούς τεχνοκράτες και άξεστους καταπατητές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας είναι διάχυτο σ’ ολόκληρη την ταινία. Σίγουρα βρίσκεις κάτι αξιόλογο στην ωμότητα ορισμένων σκηνών, αλλά η κοινότοπη θεματολογία, οι όχι ιδιαίτεροι διάλογοι ακόμα και η σκηνοθεσία δεν είναι επάξια των αποθεωτικών σχολίων και κριτικών που ακολούθησαν, πόσο μάλλον για Όσκαρ ξενόγλωσσης.


Δεν είναι ότι ο θεατής αναζητά να εντυπωσιαστεί κατ’ ανάγκη από το δημιούργημα. Να του πει κάτι άλλο, αναζητά, με άλλα λόγια και εικόνες από όσα ίσως ήδη ξέρει, αισθάνεται ή έχει βιώσει κάπως κάποτε στο πετσί το. Κάποια στιγμή, μάλιστα, έπεσαν οι τίτλοι τέλους και βγήκα νυσταγμένος από την αίθουσα. Μέρες μετά, έμεινα με την απορία: η ζηλοφθονία που είχε φωλιάσει στην ταινία;


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA