Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Βλέποντας προ εβδομάδων το τρέιλερ μπορεί και να είπα ότι ίσως τη δω αυτή τη ταινία. Όταν έβγαλα εισιτήριο και έκατσα στην αναπαυτική πολυθρόνα του μούλτιπλεξ, κάτι μέσα μου έλεγε ότι δεν διάλεξα και τον καλύτερο τρόπο να περάσω το σαββατόβραδο. Το προαίσθημά μου επιβεβαιώθηκε από τις πρώτες κιόλας σκηνές: μία ακόμα νερουλή βρετανική ταινία.

Στο πρώτο μισάωρο η ανία μου χτύπησε κόκκινο. Αδιάφορη σκηνοθεσία -εκτός κάποιων μετρημένων σκηνοθετικών λεπτομερειών-, ακραίες εναλλαγές κοντράστ και χρώματος σε ορισμένες σεκάνς, ανούσια μουσική επένδυση, αδιάφορο κάστινγκ -ακόμα αναρωτιέμαι αν μου ‘πε κάτι η ερμηνεία του Έντι Ρεντμέιν- και κάποιες καθόλου απαραίτητες -πλην σύντομες- εφετζίδικες υπερρεαλιστικές σκηνές. Πολύ σύντομη και αρκετά θολή αναφορά στα τόσο αιρετικά και γι’ αυτό σημαντικά επιστημονικά πορίσματα του Χόκινγκ.

Στα θετικά, εντυπωσιασμένος από τη γοητεία του νεαρού μουσικού της εκκλησιαστικής χορωδίας (Charlie Cox) που κατέληξε εν τέλει με τη σύζυγο του ήρωα. Σημαντικό που μεταφέρει άμεσα τα βασικότερα βιογραφικά σημεία του μεγάλου επιστήμονα, ιδιαίτερα σε ανθρώπους -σαν του λόγου μου- που δεν γνώριζαν σχεδόν τίποτα για τη ζωή του.


Εν κατακλείδι, κάποιοι θεατές φαίνεται να είχαν έτοιμο το δάκρυ από πριν. Το ‘χαν αποφασίσει. Εφοδιάστηκαν με χαρτομάντιλα και ντορίτος. Μία μασούσαν τα τραγανιστά τριγωνάκια, μία φυσούσαν μυτούλα στο χαρτί. Τελικά, η ζωή και τα επιτεύγματα του μεγάλου Στίβεν Χόκινγκ να μην χωρούν σε μία δίωρη και μάλιστα βρετανική μελοδραματική βιογραφική ταινία. Ηθικό δίδαγμα: ν’ ακούω καλύτερα το μέσα μου πριν περιμένω με τις ώρες στην ουρά του γκισέ για ένα τρεϊλερικό πυροτέχνημα βρετανικής κοπής.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA