Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
          


          ΠΡΟΤΙΜΗΣΕΙΣ

Ναι, μ’ αρέσουν τα πουλιά του φθινοπώρου
Σαν πεσμένα σύκα στο χώμα
Να πλένουν τα φτερά τους με μαύρο ιώδιο
Να τσιμπάνε κάτι τσιμεντένια ψίχουλα
Και ν’ αυτοκτονούν στη σκιά του ήλιου.

Ναι, μ’ αρέσει ο ήλιος του απογεύματος
Όταν απ’ το τζάμι διεισδύει ασθμαίνοντας
Έχοντας ολοκληρώσει επιτυχώς τη βάρδια του
Και μετά στρώνει να κοιμηθεί στο δωμάτιο
Αγκαλιά με μια ξεχαρβαλωμένη κρεμάστρα.

Ναι, μ’ αρέσει η κρεμάστρα της ντουλάπας
Φορτωμένη με δυο παντελόνια κι ένα θάνατο
Χρόνια στο σημείο αυτό ασάλευτη
Αν είχε πόδια θα έτρεχε στα λιβάδια
Να ερωτευθεί ένα άσπρο πουκάμισο.

Ναι, μ’ αρέσει το πουκάμισο που φορούσες χθες
Είχε μια στάμπα κυριακάτικης ραστώνης
Πάνω του έπαιζαν κουμπιά και γελούσαν
Αλλά μέσα απ’ την αριστερή του τσέπη
Ανάβλυζε ένα ποτάμι άδικου αίματος.

Ναι, μ’ αρέσει το αίμα που ρέει στις φλέβες
Παρασέρνοντας όλα τα σκουπίδια της ζωής
Στις εκβολές του βαφτίζονται βρέφη αγγέλων
Πριν ν’ αρχίσει ν’ αραιώνει ξαφνικά
Mε την πρώτη βροχή του φθινοπώρου.
  

            ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ

Η ζωή μας
Σαν ανάποδα κολλημένο γραμματόσημο
Πάνω σε φάκελο χωρίς παραλήπτη
Ταξιδεύει μέσα σε ταχυδρομικούς σάκους
Μένει στα αζήτητα για χρόνια
Ο αποστολέας έχει γεράσει
Οι δρόμοι πήραν άλλα ονόματα
Οι ταχυδρόμοι απολύθηκαν.

Η ζωή μας
Σαν τετράδιο χωρίς ετικέτα
Μέσα στην τσάντα αιώνιου φοιτητή
Περιφέρεται στις αίθουσες διδασκαλίας
Στα αμφιθέατρα και στα αναγνωστήρια
Τα παλιά κτίρια γκρεμίστηκαν
Η ύλη των μαθημάτων άλλαξε
Οι καθηγητές συνταξιοδοτήθηκαν.

Η ζωή μας
Σαν ασπρόμαυρη ταινία του εξήντα
Με καινούργια κόπια και υπότιτλους
Προβάλλεται  στα θερινά σινεμά
Χωρίς εισιτήριο εισόδου
Οι θεατές άρχισαν να φεύγουν
Ο σκηνοθέτης αποκήρυξε το έργο
Οι ηθοποιοί έχουν πεθάνει.

Κι αν δεν υπάρχει ζωή
Υπάρχει ένας άνθρωπος να την ιστορεί.














ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA