Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Δύσκολα να εντυπωσιαστώ με χολιγουντιανές κινηματογραφικές παραγωγές του σήμερα. Αυτό όμως το φιλμ δεν είναι σαν τ’ άλλα. Σκληρό, τρυφερό, έντονο, με καλές ερμηνείες, ψαγμένη φωτογραφία, προχωρημένη σκηνοθεσία (ατέλειωτα μονοπλάνα), υπέροχη μουσική∙ ένα καταιγιστικό ψυχογράφημα για την αρρωστημένη λάμψη της αναγνωρισιμότητας και το ντελίριο εγωκεντρισμού των ανθρώπων του θεάματος.

Κάποιοι χαρακτήρισαν το “Birdman” ως το φιλμικό γεγονός του ’14, κάποιοι άλλοι ως η καλλιτεχνική απελευθέρωση του Alejandro González Iñárritu. Προσωπικά, είχα καιρό να απολαύσω μία τέτοια ταινία κι ας ξεχαστεί όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα άλλα «δημιουργήματα» από τον μάταιο και φθαρτό κόσμο του θεάματος. Έτσι κι αλλιώς, τί δεν είναι αναλώσιμο σ’ έναν καθόλα αναλώσιμο δυτικό κόσμο; Οι όποιες υπερβολές της ταινίας, το γκροτέσκο κάποιων σκηνών ακόμα και η αμερικανική ανοησία –που, μεταξύ μας, τσακίζει κόκαλα- είναι στοιχεία που την ενισχύουν.

Συναρπαστικός Keaton, εκνευριστικά καλός Norton, λατρεμένη Emma Stone, άφωνος με την τέχνη του Emmanuel Lubezki. Απ’ όσα άκουσα και απ’ όσα είδα, κρατώ το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα του έργου και κάποιες πολύ ιδιαίτερες ερμηνευτικά και σκηνοθετικά στιγμές... Απολαύστε την υπεύθυνα!
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA