Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
Δύσκολα να εντυπωσιαστώ με χολιγουντιανές κινηματογραφικές παραγωγές του σήμερα. Αυτό όμως το φιλμ δεν είναι σαν τ’ άλλα. Σκληρό, τρυφερό, έντονο, με καλές ερμηνείες, ψαγμένη φωτογραφία, προχωρημένη σκηνοθεσία (ατέλειωτα μονοπλάνα), υπέροχη μουσική∙ ένα καταιγιστικό ψυχογράφημα για την αρρωστημένη λάμψη της αναγνωρισιμότητας και το ντελίριο εγωκεντρισμού των ανθρώπων του θεάματος.

Κάποιοι χαρακτήρισαν το “Birdman” ως το φιλμικό γεγονός του ’14, κάποιοι άλλοι ως η καλλιτεχνική απελευθέρωση του Alejandro González Iñárritu. Προσωπικά, είχα καιρό να απολαύσω μία τέτοια ταινία κι ας ξεχαστεί όπως ξεχάστηκαν τόσα και τόσα άλλα «δημιουργήματα» από τον μάταιο και φθαρτό κόσμο του θεάματος. Έτσι κι αλλιώς, τί δεν είναι αναλώσιμο σ’ έναν καθόλα αναλώσιμο δυτικό κόσμο; Οι όποιες υπερβολές της ταινίας, το γκροτέσκο κάποιων σκηνών ακόμα και η αμερικανική ανοησία –που, μεταξύ μας, τσακίζει κόκαλα- είναι στοιχεία που την ενισχύουν.

Συναρπαστικός Keaton, εκνευριστικά καλός Norton, λατρεμένη Emma Stone, άφωνος με την τέχνη του Emmanuel Lubezki. Απ’ όσα άκουσα και απ’ όσα είδα, κρατώ το τελικό αισθητικό αποτέλεσμα του έργου και κάποιες πολύ ιδιαίτερες ερμηνευτικά και σκηνοθετικά στιγμές... Απολαύστε την υπεύθυνα!
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA