Ο Αρτέμης Μαυρομμάτης γράφει στο frear.gr για τις "Μικρές Καταιγίδες" της Βικτωρίας Γεροντάσιου (Εκδ. Θράκα, 2018)

Η Βαρβάρα Ρούσσου γράφει στο περιοδικό "ο αναγνώστης" για τον "Φόνο του λευκού" (Θράκα, 2017) του Παναγιώτη Δημητριάδη

Ο Πέτρος Γκολίτσης γράφει στην Εφημερίδα Των Συντακτών για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Η Ζέττα Μπαρμπαρέσσου στις "500 λέξεις" της Καθημερινής. Από τις εκδόσεις Θράκα κυκλοφορεί το βιβλίο της "Ρωμαϊκή Ώχρα και άλλες ιστορίες".

Από την παρουσίαση του "Παγοθραυστικού" (Εκδόσεις Θράκα, 2018) της Ελίνας Αφεντάκη, στην Αθήνα.

Από την παρουσίαση του "Χρονορυχείου" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου, στην Έδεσσα.

Η "Διώρυγα μεταξύ νεφών" (Εκδ. Θράκα, 2018) του Φάνη Παπαγεωργίου, ανάμεσα στα "βιβλία για το καλοκαίρι" της εφ. Καθημερινής από τον Άθω Δημουλά.

Από την παρουσίαση της "Δυνάστρας Μήτρας" (Εκδ. Θράκα, 2018) της Ευσταθίας Παύλου-Κατράκη, στο Ιδιώνυμο, στον Κορυδαλλό.
Ο Περουβιανός ποιητής Jhon Francis, έχει σπουδάσει ψυχολογία. Έχει εκδόσει δύο ποιητικές συλλογές.
Jhon Francis
μετάφραση: Στάθης Ιντζές


Μικρόκοσμος

Υπάρχει ένας χώρος
που μας χωρίζει σε χιλιοστά
που δεν μπορούν να μετρηθούν
με αριθμητικούς κανόνες,
ούτε με τον χρόνο.
Μόλις μετρήσουμε την απόστασή μας
με ένα εκατοστό
συνεπάγεται ένα ταξίδι στο φεγγάρι
ή θέτουμε σε τροχιά την καρδιά
με την βαρύτητά σου του αγγέλου.
Αν μετράται η απουσία
των αναμνήσεών μας,
τότε δεν θα μπορέσουμε να υπάρξουμε
παρά για να έχουμε μια απόσταση
από το ένα ως το μοναδιαίο.
Πώς μπορούν να μετρηθούν οι απουσίες
των φιλιών σου δίχως να έχουν γίνει γνωστά τα χείλη σου;




 ***

Αγκαλιάζοντας ψυχές

Αν μπορούσα να αγκαλιάσω ψυχές,
θα αγκάλιαζα αυτές που δεν αποχαιρέτησαν
και που τους πρόφτασε
ο θάνατος χωρίς δικάιωμα στην ανακωχή.
Θα αγκάλιαζα ανώνυμους τάφους
λησμονημένες αναμνήσεις,
θα έβγαζα ένα μανιφέστο γεμάτο επιτάφιους
που θα εκτεινόταν ως τον Άδη
γιατί θα μου άρεσε να δώσω παρηγοριά
σ’ εκείνους που δεν νιώθουν τους σφυγμούς στις λέξεις,
εγώ ξέρω ότι χρειάζονται μια αγκαλιά
για να νιώσουν ότι νιώθουν τον θάνατο των ζωντανών.


 *******************************************************************

Milidistancia

Existe un espacio
que nos separa a milímetros
que no se pueden medir
con reglas numéricas,
sino con tiempo.
Al medir nuestra distancia
a un centímetro
equivale a un viaje a la luna
o poner el corazón en órbita
de tu gravedad de ángel.
Si se mide la ausencia
de nuestros recuerdos,
entonces no podremos existir
sino es para tener una distancia
de uno en único.
¿Cómo se podrá medir las ausencias
de tus besos sin haber conocido tus labios?


Abrazando almas

Si pudiera abrazar almas,
abrazaría a las que no se despidieron
y que fueron alcanzadas
por la muerte sin darles tregua.
Abrazaría tumbas anónimas
en recuerdos olvidados,
cantaría un pregón cargado de epitafios
que se extienda al Hades
porque me gustaría dar consuelo
al que no siente los latidos en la palabra,
yo sé que ellos necesitan un abrazo
para sentir que sienten la muerte de los vivos.   


  


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA