Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου




Όλα όσα ο άνθρωπος επιτυγχάνει και όλα όσα αποτυγχάνει να επιτύχει είναι το άμεσο αποτέλεσμα των σκέψεών του. Σε ένα δίκαια διευθετημένο σύμπαν, όπου η απώλεια ισορροπίας θα σήμαινε ολοκληρωτική καταστροφή, η ατομική ευθύνη πρέπει να είναι απόλυτη.
Η αδυναμία και η δύναμη ενός ανθρώπου, η εντιμότητα και η ανεντιμότητα, είναι δικές του ιδιότητες, και όχι κάποιου άλλου. Αυτές τις αποκτά μόνος του και όχι μέσω κάποιου άλλου· και μπορούν να μεταβληθούν μόνο από τον ίδιο, ποτέ από κάποιον άλλον. Η κατάστασή του είναι επίσης δική του, και όχι κάποιου άλλου. Ο πόνος του και η ευτυχία του εξελίσσονται από μέσα του. Όπως σκέφτεται, έτσι και είναι· όπως συνεχίζει να σκέφτεται, έτσι παραμένει.

Ένας δυνατός άνθρωπος δεν μπορεί να βοηθήσει έναν πιο αδύναμο εκτός και εάν ο πιο αδύναμος είναι πρόθυμος να βοηθηθεί, αλλά ακόμα και τότε ο αδύναμος άνθρωπος πρέπει να επιβληθεί στον εαυτό του. Αυτός πρέπει, με τις δικές του προσπάθειες, να αναπτύξει την δύναμη την οποία θαυμάζει στον άλλον. Κανένας εκτός από τον εαυτό του δεν μπορεί να αλλάξει την κατάστασή του.

Είναι  συνηθισμένο για τους ανθρώπους να σκέφτονται και να λένε, «Πολλοί άνθρωποι είναι σκλάβοι επειδή κάποιος είναι δυνάστης· ας μισούμε τον δυνάστη».
Τώρα, όμως, υπάρχει σε μια μικρή μερίδα ανθρώπων μια αυξανόμενη τάση να αντιστραφεί αυτή η κρίση και να λένε, «Ένας άνθρωπος είναι δυνάστης επειδή πολλοί είναι σκλάβοι· ας περιφρονούμε τους σκλάβους». 

Η αλήθεια είναι ότι δυνάστης και σκλάβος είναι συνεργάτες εν αγνοία, και, ενώ φαίνεται να αντιπαλεύει ο ένας τον άλλον, στην πραγματικότητα αντιπαλεύουν τους εαυτούς τους. Μια τέλεια Γνώση διακρίνει την επίδραση του δικαίου στην αδυναμία των καταπιεζόμενων και την εσφαλμένη εφαρμογή της δύναμης του δυνάστη. Μια τέλεια Αγάπη, βλέποντας τον πόνο που συνεπάγονται και οι δυο καταστάσεις, δεν αποδοκιμάζει καμία. Μια τέλεια Ευσπλαχνία αγκαλιάζει και τον καταπιεστή και τον καταπιεζόμενο.
Εκείνος που έχει υπερνικήσει την αδυναμία, και έχει αποβάλλει όλες τις εγωιστικές σκέψεις, δεν ανήκει ούτε στον δυνάστη ούτε στον καταπιεζόμενο. Είναι ελεύθερος.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ανυψωθεί, να υπερνικήσει και να επιτύχει μόνο όταν ανυψώσει τις σκέψεις του.

Θα παραμείνει αδύναμος, και άθλιος, και φουκαράς μόνο όταν αρνείται να ανυψώσει τις σκέψεις του.

----



Βρετανός θυμόσοφος, συγγραφέας εμπνεόμενων συγγραμμάτων και ποίησης, θεωρείται ως ο πρωτοπόρος του ρεύματος συγγραφής βιβλίων αυτοβοήθειας.

Ο James Allen γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1864 στο Leicester της Αγγλίας και ήταν το μεγαλύτερο παιδί εργατικής οικογένειας.
Μετά τον θάνατο του πατέρα του αναγκάζεται να αφήσει το σχολείο σε ηλικία δεκαπέντε ετών για να εργαστεί αρχικά ως γραμματέας σε διάφορες εταιρίες του μεταποιητικού τομέα και αργότερα ως δημοσιογράφος.
Το 1898 βρίσκει εργασία ως αρθρογράφος στο περιοδικό “The Herald of the Golden Age” όπου μπορεί να εκθέτει τα πνευματικά και κοινωνικά ενδιαφέροντά του. Ήταν τότε που ο Allen εισέρχεται στην δημιουργική του περίοδο και το 1901 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο.
Το 1902 ξεκινάει την έκδοση του δικού του περιοδικού “The Light of Reason”, το οποίο αργότερα θα μετονομαστεί “The Epoch”.
Το ίδιο έτος θα εκδώσει το πιο γνωστό βιβλίο του As A Man Thinketh” - ‘Ως Άνθρωπος Σκεπτόμενος’  το οποίο έτυχε μεγάλης αποδοχής από την πρώτη του έκδοση κάνοντας τον γύρο του κόσμου και δίνοντάς του μετά θάνατον την φήμη του πρωτοπόρου και εμπνευστή συγγραφέων βιβλίων αυτοβοήθειας.
Μετά από αυτό αποφασίζει να αφιερωθεί στην συγγραφή και στις εκδόσεις.
Το 1903 η οικογένεια του Allen αποσύρεται στην παράκτια πόλη Ilfracombe της Νότιας Αγγλίας όπου ο Allen έζησε ως το τέλος της ζωής του, συνεχίζοντας να εκδίδει το περιοδικό The Epoch και να γράφει περισσότερα του ενός βιβλία το χρόνο. Μέχρι το θάνατό του στις 24 Ιανουαρίου 1912 εννέα χρόνια μετά την εγκατάστασή του εκεί συνέγραψε 19 έργα.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA