Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


αγάπη είναι ο ωκεανός και τα ερείπια το ταξίδι ήταν πάντα ζωγραφισμένο σφιχτά τόσο έλα κι ούτε μια λέξη

-*-

είχα μια φωνή στο χώρο τη συντριβή όχι το δράμα είχα εσένα το σώμα ή το όνομά σου;

-*-

Έτσι τα οστά σου γεννήθηκαν
Η άμμος γύρω από τα δέντρα ο ήλιος και μια καθαρή βροχή η ανάσα της σιωπής των λέξεων μια Κυριακή και μια αξιοπρέπεια το μουσκεμένο μουσειακό κουτί.
Έτσι τα οστά σου γεννήθηκαν χθες βράδυ από τα συστατικά ενός απολιθώματος με αντιθέσεις και χωρίς ηλικία έγιναν χιόνι ή ένα τραγούδι για το χιόνι απέκτησαν λίπος και σχέδια άνθισαν, χρωματιστές κορδέλες.
Σχηματίστηκε η κοιλιά σου, τα δάκρυα τα στήθη και η θαυμάσια μέρα η παρεξηγημένη ελπίδα στο πρόσωπό σου μαλλιά που δεν ξέρουν τη θέση τους και πέφτουν στη γη σαν καραμέλα.
Αν η άκρη του μετάλλου μου ακτινοβολεί είναι γιατί έχεις τα χέρια σου πάνω μου έχεις την ταχύτητα κι όλη τη ζέστη βελούδινα και γυμνά σπασμένη αδειάζεις από περιεχόμενο για να είσαι μαζί μου.

-*-

Μείνε αν
Μείνε αν Όλα γκρεμίζονται Οι λέξεις είναι καθαρές Τόσο σαν να σ' αγκάλιαζα Το φως αποκαλύπτει Ερείπια Ένα φόρεμα Ένα σακατεμενο στόμα Που είναι ο χρόνος Όταν με κοιτάζεις Όλα αιμορραγούν Γιατί μένεις γυμνή Δίχως φυσιογνωμία Δε σε γνωρίζω Απροσδιόριστα στέκω Πλάι στη κοιλιά σου Τα χέρια σου Αυτό που κρύβει η νύχτα Όλα πυρρακτωνονται Όλα καταρρέουν Γιατί σ' αγαπώ Γιατί το λένε τα μάτια σου

-*-

αν ζω
αν
πες μου τι είσαι πες μου τι είμαι
θα σε λατρέψω


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA