Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά


Φεβρουάριος


Και όταν ξύπνησα                                                                                
η γυναίκα μου είχε φύγει.
Εκείνη η μέρα δεν ήταν σαν τη μέρα
Που είδα έναν ελέφαντα, με γιρλάντες
και δεμένο με κουδούνια
να τεμπελιάζει σε μια σκονισμένη πόλη.
Καθόλου δεν έμοιαζε με μέρα
στην οποία άνθισαν
σιροπίσιες κούπες, το γλυκό στο ταψί.
Μια διαρροή ξεκίνησε στην
αριστερή πλευρά μου.
Άρχισα να ξεκουμπώνω
τους καρπούς μου. Άρχισα
να ξεχνώ τις πράξεις της γλώσσας της.
Τη μαγιά της και τις αργίες.
Κυματιστά χτενισμένα, σειρές από δέντρα
υποχώρησαν και μαζί τους όλα έγιναν
τόσο ήσυχα. Μου έλειψαν
τα πλάσματα που αλογο-φέρνουν,
τέσσερα μέτρα ψηλά,
τα μεγάλα ανοίγματα
από ακατοίκητο πάγο.
Νοστάλγησα τους ήχους των θαλασσών
όταν οι θάλασσες ήτανε φάλαινες
και τον χρόνο που εγώ δεν ήμουν.
Είχαμε υπάρξει συλλέκτες
δηλητηριασμένων φυτών στις σύντομες 
εποχές τους. Τώρα φορτωνόταν σε
νταλίκες. Αυτό δεν ήταν το Βίσμαρκ,
αλλά εμείς. Τόσο περικυκλωμένη
και ολοκληρωτικά μόνη, διακήρυξα πως 
δεν ήμουν κάποιου είδους γκάνγκστερ 
και άφησα τη στέγη να πέσει  



February


And when I woke
my wife was gone.
That day was not like the day
I saw an elephant, festooned
and strung with bells
idling in a dusty town.
Not like a day
in which bloomed
julep cups, sheet cake.
A leak began on my
left side.
I commenced to unbutton
my wrists.
I commenced
to forget the acts of her tongue.
Her leaven and holidays.
Marcelled rows of trees
receded, and with them went
such quiet. I missed
the horse-like creatures,
four meters high,
the long stretches
of uninhabitable ice.
I missed the sounds of the seas
when the seas were whales
and the time when I was not.
We had been gatherers
of nightshade in the brief epochs
of nightshade. Now it was charging
in trucks. This was not Bismark,
but us. So surrounded
and entirely alone, I averred I was
no variety of gangster
and let the roof forge down.



Η Ποιήτρια και καλλιτέχνις Mary Margaret Alvarado γεννήθηκε στο Τέξας και μεγάλωσε στο Κολοράντο των Η.Π.Α. 
Είναι  συγγραφέας της ποιητικής συλλογής Hey Folly (2013) 
Αυτή τη στιγμή ζει στο Κολοράντο με τον σύζυγό της και τα δύο παιδιά της.



*Η απόδοση του ποιήματός της στα Ελληνικά έγινε με τη συγκατάθεση της ποιήτριας
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA