Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
Στάθης Ιντζές
ΤΟ ΠΕΤΡΙΝΟ ΣΠΙΤΙ

Λίγο πριν το υψηλότερο σημείο του βουνού, εκεί που η θάλασσα χανόταν από το οπτικό μας πεδίο κι ό,τι απέμενε ήταν η μυρωδιά του πεύκου στα ρουθούνια μας, υπήρχε ένα χωριό που ήταν χτισμένο μέσα στο γκρεμό. Τα σπιτάκια του έμοιαζαν με σχήματα πάνω σε χαλί. Ήταν χτισμένα αμφιθεατρικά, σχεδόν το ένα πάνω στο άλλο. Εκείνο το πρωινό, παραμονή Χριστουγέννων, οι νιφάδες του χιονιού έπεφταν αφράτες και καλοσχηματισμένες πάνω στο παρμπρίζ του αυτοκινήτου σε τέτοιο ρυθμό που καθιστούσαν τους υαλοκαθαρηστήρες άχρηστους. Από το παράθυρο του συνοδηγού, τα όρια του δρόμου με το γκρεμό δεν ήταν εμφανή. Η απέραντη λευκότητα του χιονιού εκμηδένιζε τις αποστάσεις. Το μόνο που ξεχώριζε ήταν οι γκρίζες στήλες που έβγαιναν από τις καμινάδες των σπιτιών. Είπαμε να αφήσουμε το αυτοκίνητο και να συνεχίσουμε με τα πόδια. Πήραμε μια κατηφόρα, ενώ βρισκόμαστε στα πρόθυρα του πλήρους απροσανατολισμού. Περπατήσαμε για λίγη ώρα ένα κατηφορικό μονοπάτι που το χιόνι παρθένο τσιτσίριζε κάτω από το βηματισμό μας. Δεξιά κι αριστερά υψώνονταν τοίχοι από πάγο. Το χιόνι των προηγούμενων ημερών είχε πυκνώσει κι είχε γίνει σκληρό σαν τσιμέντο. Ξαφνικά φάνηκε μπροστά μας ένα πέτρινο σπίτι με μια τσίγκινη στέγη. Χτυπήσαμε την πόρτα και μια γκριζαρισμένη κυρία μας άφησε να περάσουμε μέσα. Απλωθήκαμε γύρω από το τζάκι και απολάυσαμε γλυκό του κουταλιού και ζεστό ρόφημα. Το επόμενο πρωί, τα χέρια μας ήταν το ίδιο παγωμένα, παρά τις ώρες που περάσαμε μπροστά στο τζάκι. Τότε συνειδητοποιήσαμε ότι είμαστε αποκλεισμένοι μέσα στο αυτοκίνητο που ‘χε θαφτεί στο χιόνι. Ο ουρανός ήταν λευκός αλλά η χιονοθύελλα είχε κωπάσει. Το αυτοκίνητό μας βρέθηκε καρφωμένο πάνω στα πεύκα του γκρεμού με νεκρούς τους επιβαίνοντες. Ποτέ δεν θα μάθουμε αν ο θάνατος υπήρξε οδυνηρός. Η ζεστασιά γύρω από το τζάκι ήταν τόσο γλυκιά.

 *το διήγημα "Το πέτρινο σπίτι" δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού Μικρό Πεζό
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA