Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Μία από τις πιο διαδεδομένες παιδικές ασθένειες μεταξύ λογοτεχνών, είναι η αποτύπωση της ημερομηνίας στο τέλος κάθε πονήματος, ως σφραγιδόλιθο της γραφής τους. Γράφοντας όμως «Τετάρτη 26/7/2010» π.χ., εγώ ο αναγνώστης το λαμβάνω ως συστατικό στοιχείο του ποιήματος το οποίο παραμένει αδρανές στα χέρια μου γιατί τίποτα δεν παραπέμπει σε «Τετάρτη» και η «Τετάρτη» δεν προκύπτει από τους στίχους του ποιήματος. Λίγα τα ποιήματα για Τετάρτες, ρωτήστε και τον Έλιοτ.

Κανένας δεν νοιάζεται πότε γράψατε το ποίημα ή το πεζό. Αν ήταν Τετάρτη ή Σάββατο. Αν ήταν μεσημέρι ή απόβραδο. Αν χιόνιζε ή αν είχε λιακάδα. Στο ποίημα ειδικά που είναι έκφραση απόλυτης οικονομίας των λέξεων οποιοδήποτε στοιχείο που δεν στοχεύει στην έκπληξη και το θαυμασμό απορρίπτεται παρευθύς. Ούτε υπάρχουν φιλόλογοι που θα σκύψουν πάνω από το έργο σας να επισημάνουν τις διαφορετικές γραφές των ποιημάτων σας, τις προσθήκες, τα σβησίματα και τις διαγραφές. Έχουμε ήδη τα αυτόγραφα του Σολωμού και γνωρίζουμε πως γράφεται το ποίημα.

Όλοι κάπως έτσι ξεκινήσαμε να γράφουμε: αποτυπώνοντας την ώρα και τη στιγμή που νοιώσαμε αυτή την ιδιαίτερη διαδικασία διέγερσης του νευρικού μας συστήματος, προϊόν της ευαίσθητης ιδιοσυγκρασίας μας. Κι αν θέλετε, μόνο και μόνο για να ξανανιώσετε αυτή την ανατριχίλα στον αυχένα γράφετε και ξαναγράφετε απελπισμένα. Δεν χρειάζεται λοιπόν να κοινοποιείτε την στιγμή και την ώρα. Είναι γελοίο όπως ένα ενήλικας που αρρωσταίνει από ιλαρά.



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA