Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»
εκδόσεις  (.poema..) 



Τοκετός

Ερχεται μία στιγμή
Που ορμάς και ρίχνεσαι
Κάτω από τη σκάλα της
Φυσικής επιλογής και εξέλιξής σου
(σαν τον Οσκαρ Μ. με το ταμπούρλο του)
Γιατί σ’ έχει κουράσει πρόωρα
Η μνήμη ενός γερόντου μοναχικού
Που ‘βαλε φωτιά σ' όλες τις προτομές
Τους βωμούς και τις κορνίζες.
Ξυπνάς την επομένη
Το έδαφος σείεται ακόμα
Και η στέγη σου πλακώνει
Ενα έμβρυο
Που σου χαρίζει τη φορεσιά του
Και εσύ φοράς τα καλά σου  επιτέλους
Μπουσουλάς μασουλώντας
Και αρχίζεις να ντύνεις με νέα ρούχα
Τις βαλίτσες σου
Τα παλιά ήταν για πέταμα
(στις χωματερές, ούτε καν ανακύκλωση)
Σου χαμογελάνε και λάμπεις
(κάποτε μάσκα και σκιασμένα προσωπεία)
Σε φιλούνε και κλαις
(η αγχόνη του Ισκαριώτη στο σάλιο τους τότε)
Σε αρπάζουνε από το χέρι
Κι αρχινάς το χορό
(κάποτε κάγκελα και πίεση που σ' έπνιγε)
Τρυγάς τις κουβέντες με νόημα
Στίβεις το λακκάκι στα μάγουλα
Και μεθάς το μπλέξιμο στους βοστρύχους σας
Αιωνία σου η μέθη
Δεν ζητάς καν το κατοπινό ξύπνημα
Τόσο απόμακρα όλα αυτά
Ούτε καν σ’ άλλη ζωή.
Θεέ μου σε ευχαριστώ
Που δεν με αφήνεις να μεγαλώσω.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA