Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου

Τη νοβοκαΐνη ημών

Σήμερα πίνοντας καφέ
διάβασα για τον θάνατό μου
στην πρωινή εφημερίδα
Με είχε σκοτώσει ένας
φρουρός τους στην πλατεία
– δεν είχα καν ενηλικιωθεί

Πήγα ωστόσο
στη δουλειά κανονικά
Πού να στα λέω πατέρα
Ευτυχώς εκεί βαθιά στο χώμα δεν ακούς

Πως έμαθα να δένω
τέλειο κόμπο τη γραβάτα μου
σφιχτά∙
πως αυτοκτονώ σιωπηλά
κάθε μέρα
στην κοιλιά ενός αστικού λεωφορείου

Δεν ακούς
τους κρότους —
όλο και δυναμώνουν
όλο και πληθαίνουν

Ίσως και να γελάσεις
όμως άρχισα ξανά τις προσευχές
Είναι, λέει, επί της γης
και παιδιά
που ακόμη προλαβαίνουν

Προσεύχομαι λοιπόν
Κάνω ύπνους δίχως όνειρα πολλά
Και πηγαίνω στη δουλειά κανονικά
Κάθε μέρα

Τις Κυριακές
μοιράζουν το σώμα μου
μες στην εκκλησία
Ευλαβικά
Σε χιλιάδες στόματα
με χαλασμένα δόντια



ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA