Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Ψηλαφίσματα


Τα όνειρα στενάζουν σπαραγμούς
μιας άυλης εξάρτησης.
Εκεί που τα πρέπει οφείλουν να έχουν πνοή,
εκεί θα ενώνονται οι λέξεις μας.

Ζυγίζω την πληγή.
Η πηχτή μου σιωπή,
σκαλοπάτι της ίδιας πάντα ερώτησης.

Τα πιο όμορφα ψηλαφίσματα είναι αυτά του φωτός
μες στο καταχείμωνο.

Μα πάντα κάτι σε τραβά να μην ανεβαίνεις σκαλοπάτι,
κάτι από την θλίψη των μεγάλων.
Πρέπει να αγαπήσεις την «αρρώστια», λένε,
για να μεγαλώσεις.

Ξεχνούν όμως τις λέξεις που συνθέτουν κλωνάρια
αδημονώντας τον αυγουστιάτικο ήλιο.

Κοιμήσου ακατέργαστη μου φύση
και άσε το όνειρο να σπείρει
τα μελλοντικά σου κομμάτια.



Όνειρα


Όνειρα που διψούν για ουρανό,
που γυρνούν μες στο ίδιο κενό.

Η καρδιά στο ζεστό σου το χέρι
να κρυφτεί ψάχνει γλυκό μου ταίρι.

Σύννεφα σκεπάσαν το όνειρό μας,
μα η αχτίδα στο παράθυρο μας.
Μη φοβάσαι πια ζεστό μου αγέρι
τύλιξε με αν μ’ αγαπάς
δώσε μου πνοή αν τολμάς
είσαι της καρδιάς το καλοκαίρι.


Μια σκιά αγκαλιά που πονά
με τυλίγει τη νύχτα αργά.

Η βραδιά μες στη στάχτη ξεχνιέται,
ξεθωριάζει στην πόλη πλανιέται.



Σιγή.


Η νύχτα γίνηκε άγαλμα
μέσα απ’τα θολά παράθυρα
και οι σκιές στρωσίδι
για το φως του φεγγαριού.

Τόσο κοντά σου υπήρξα,
για μια σου πνοή.
Σιγή.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA