Παρουσίαση: Γιώργου Λίλλη, "Ο άνθρωπος τανκ", στις 25 Ιανουαρίου και ώρα 21:30 στο Polis Art Cafe, Πεσματζόγλου 5, Αίθριο Στοάς Βιβλίου, Αθήνα

Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Ψηλαφίσματα


Τα όνειρα στενάζουν σπαραγμούς
μιας άυλης εξάρτησης.
Εκεί που τα πρέπει οφείλουν να έχουν πνοή,
εκεί θα ενώνονται οι λέξεις μας.

Ζυγίζω την πληγή.
Η πηχτή μου σιωπή,
σκαλοπάτι της ίδιας πάντα ερώτησης.

Τα πιο όμορφα ψηλαφίσματα είναι αυτά του φωτός
μες στο καταχείμωνο.

Μα πάντα κάτι σε τραβά να μην ανεβαίνεις σκαλοπάτι,
κάτι από την θλίψη των μεγάλων.
Πρέπει να αγαπήσεις την «αρρώστια», λένε,
για να μεγαλώσεις.

Ξεχνούν όμως τις λέξεις που συνθέτουν κλωνάρια
αδημονώντας τον αυγουστιάτικο ήλιο.

Κοιμήσου ακατέργαστη μου φύση
και άσε το όνειρο να σπείρει
τα μελλοντικά σου κομμάτια.



Όνειρα


Όνειρα που διψούν για ουρανό,
που γυρνούν μες στο ίδιο κενό.

Η καρδιά στο ζεστό σου το χέρι
να κρυφτεί ψάχνει γλυκό μου ταίρι.

Σύννεφα σκεπάσαν το όνειρό μας,
μα η αχτίδα στο παράθυρο μας.
Μη φοβάσαι πια ζεστό μου αγέρι
τύλιξε με αν μ’ αγαπάς
δώσε μου πνοή αν τολμάς
είσαι της καρδιάς το καλοκαίρι.


Μια σκιά αγκαλιά που πονά
με τυλίγει τη νύχτα αργά.

Η βραδιά μες στη στάχτη ξεχνιέται,
ξεθωριάζει στην πόλη πλανιέται.



Σιγή.


Η νύχτα γίνηκε άγαλμα
μέσα απ’τα θολά παράθυρα
και οι σκιές στρωσίδι
για το φως του φεγγαριού.

Τόσο κοντά σου υπήρξα,
για μια σου πνοή.
Σιγή.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA