Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου
εκδόσεις κεντρί

Ποιος θα ζήσει τότε μέσα στο ηλίθιο σπίτι σου;


       Γεννήθηκα σε μια παγωμένη λίμνη.

       Μέσα μου οι παλμοί
       ανοιγόκλειναν σαν βλέφαρα
       όταν ξένα μάτια με περιεργάζονταν.

       Τα χέρια μου άγγιζαν αέρα και κρύο
       διαλύονταν σα γερασμένα σύννεφα.
       Όταν γυρνούσα πλάτη
       μιλούσαν μεταξύ τους
       γνέφοντας
           προειδοποιώντας
       για την ακαταλληλότητα του νερού.

       Κάθε πρωί σταδιακά συρρικνωνόμουν.
       Έπεφτα στο ποτήρι με το γάλα.
       Λίγο αργότερα η μαμά
       σκούπιζε προσεκτικά τα υπολείμματα
       από τον πάγκο της κουζίνας.

       Μια μέρα, αγόρασα δυο παγοπέδιλα
       και μπήκα στο σπίτι με φόρα.
       Τα έπιπλα με κοιτούσαν σαν
                          τυφλοί επαίτες
       με την ακινησία χαραγμένη πάνω τους.

       «Σηκωθείτε», φώναξα,
       «σηκωθείτε όλοι αμέσως!»,
       ενώ αισθανόμουν το φως της λάμπας
       να λιώνει τον πάγο κάτω απτα πόδια μας.





 Πτώση


       Στις απόκοσμες λεωφόρους γεννιούνται
       στα βλέμματα τα πλαστικά
       συρρικνώνονται
       και φέγγουν
       τα παπούτσια τους σκονισμένα
                               ακινητοποιούνται.

       Στην καρδιά τους φωλιάζουν μάτια
       άπειρα φτερουγίσματα κάτω απτα
                                  μανίκια τους.

       Εκείνο που είχαμε πει. Μην το ξεχάσεις.
       Θα είμαι εδώ να στο θυμίζω
       πεσμένος εδώ
       στο ανοιχτό τραύμα του δρόμου.

       Ποιητές γεννιούνται και πεθαίνουν
       κάτω από τις φτερούγες τους
       σαν κορίτσι, η γυμνή άσφαλτος.

       Η λέξη
       αυτή η λέξη
       που δεν ειπώθηκε
       παραμερίζει να περάσουν τα συνεργεία του
                                                δήμου.

       Τζάμια
       Ρωγμές
       Μια φωτογραφία μένα
                     Γέλιο κεφάλι σαν βιολέτα
                           (μωβμωβ)

       όπως το αποτύπωμα της μορφής σου
                     πάνω στα θρύψαλα




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA