Τα παιδιά της δευτέρας και τρίτης λυκείου του Μπίλεφελντ (Γερμανία) συζήτησαν με τον ποιητή Γιώργο Λίλλη μετά από πρωτοβουλία της φιλολόγου Χριστίνας Κοτρώτσου που είχε την ιδέα και την επίβλεψη της όλης προσπάθειας.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Για το βιβλίο της Χαράς Νικολακοπούλου «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος» (Θράκα, 2018) ‒ γράφει η Λίλια Τσούβα στο "φρέαρ"
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά
εκδόσεις κεντρί

Ποιος θα ζήσει τότε μέσα στο ηλίθιο σπίτι σου;


       Γεννήθηκα σε μια παγωμένη λίμνη.

       Μέσα μου οι παλμοί
       ανοιγόκλειναν σαν βλέφαρα
       όταν ξένα μάτια με περιεργάζονταν.

       Τα χέρια μου άγγιζαν αέρα και κρύο
       διαλύονταν σα γερασμένα σύννεφα.
       Όταν γυρνούσα πλάτη
       μιλούσαν μεταξύ τους
       γνέφοντας
           προειδοποιώντας
       για την ακαταλληλότητα του νερού.

       Κάθε πρωί σταδιακά συρρικνωνόμουν.
       Έπεφτα στο ποτήρι με το γάλα.
       Λίγο αργότερα η μαμά
       σκούπιζε προσεκτικά τα υπολείμματα
       από τον πάγκο της κουζίνας.

       Μια μέρα, αγόρασα δυο παγοπέδιλα
       και μπήκα στο σπίτι με φόρα.
       Τα έπιπλα με κοιτούσαν σαν
                          τυφλοί επαίτες
       με την ακινησία χαραγμένη πάνω τους.

       «Σηκωθείτε», φώναξα,
       «σηκωθείτε όλοι αμέσως!»,
       ενώ αισθανόμουν το φως της λάμπας
       να λιώνει τον πάγο κάτω απτα πόδια μας.





 Πτώση


       Στις απόκοσμες λεωφόρους γεννιούνται
       στα βλέμματα τα πλαστικά
       συρρικνώνονται
       και φέγγουν
       τα παπούτσια τους σκονισμένα
                               ακινητοποιούνται.

       Στην καρδιά τους φωλιάζουν μάτια
       άπειρα φτερουγίσματα κάτω απτα
                                  μανίκια τους.

       Εκείνο που είχαμε πει. Μην το ξεχάσεις.
       Θα είμαι εδώ να στο θυμίζω
       πεσμένος εδώ
       στο ανοιχτό τραύμα του δρόμου.

       Ποιητές γεννιούνται και πεθαίνουν
       κάτω από τις φτερούγες τους
       σαν κορίτσι, η γυμνή άσφαλτος.

       Η λέξη
       αυτή η λέξη
       που δεν ειπώθηκε
       παραμερίζει να περάσουν τα συνεργεία του
                                                δήμου.

       Τζάμια
       Ρωγμές
       Μια φωτογραφία μένα
                     Γέλιο κεφάλι σαν βιολέτα
                           (μωβμωβ)

       όπως το αποτύπωμα της μορφής σου
                     πάνω στα θρύψαλα




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA