Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου
εκδόσεις κεντρί

Ποιος θα ζήσει τότε μέσα στο ηλίθιο σπίτι σου;


       Γεννήθηκα σε μια παγωμένη λίμνη.

       Μέσα μου οι παλμοί
       ανοιγόκλειναν σαν βλέφαρα
       όταν ξένα μάτια με περιεργάζονταν.

       Τα χέρια μου άγγιζαν αέρα και κρύο
       διαλύονταν σα γερασμένα σύννεφα.
       Όταν γυρνούσα πλάτη
       μιλούσαν μεταξύ τους
       γνέφοντας
           προειδοποιώντας
       για την ακαταλληλότητα του νερού.

       Κάθε πρωί σταδιακά συρρικνωνόμουν.
       Έπεφτα στο ποτήρι με το γάλα.
       Λίγο αργότερα η μαμά
       σκούπιζε προσεκτικά τα υπολείμματα
       από τον πάγκο της κουζίνας.

       Μια μέρα, αγόρασα δυο παγοπέδιλα
       και μπήκα στο σπίτι με φόρα.
       Τα έπιπλα με κοιτούσαν σαν
                          τυφλοί επαίτες
       με την ακινησία χαραγμένη πάνω τους.

       «Σηκωθείτε», φώναξα,
       «σηκωθείτε όλοι αμέσως!»,
       ενώ αισθανόμουν το φως της λάμπας
       να λιώνει τον πάγο κάτω απτα πόδια μας.





 Πτώση


       Στις απόκοσμες λεωφόρους γεννιούνται
       στα βλέμματα τα πλαστικά
       συρρικνώνονται
       και φέγγουν
       τα παπούτσια τους σκονισμένα
                               ακινητοποιούνται.

       Στην καρδιά τους φωλιάζουν μάτια
       άπειρα φτερουγίσματα κάτω απτα
                                  μανίκια τους.

       Εκείνο που είχαμε πει. Μην το ξεχάσεις.
       Θα είμαι εδώ να στο θυμίζω
       πεσμένος εδώ
       στο ανοιχτό τραύμα του δρόμου.

       Ποιητές γεννιούνται και πεθαίνουν
       κάτω από τις φτερούγες τους
       σαν κορίτσι, η γυμνή άσφαλτος.

       Η λέξη
       αυτή η λέξη
       που δεν ειπώθηκε
       παραμερίζει να περάσουν τα συνεργεία του
                                                δήμου.

       Τζάμια
       Ρωγμές
       Μια φωτογραφία μένα
                     Γέλιο κεφάλι σαν βιολέτα
                           (μωβμωβ)

       όπως το αποτύπωμα της μορφής σου
                     πάνω στα θρύψαλα




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA