Συνέντευξη της Μαριλένας Παππά στο Reader.gr με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου της "Το γλυκό του Δούναβη" (Θράκα, 2018) και την επερχόμενη παρουσίασή του στην Αθήνα.

Παρουσίαση του βιβλίου "Διώρυγα μεταξύ νεφών" του Φάνη Παπαγεωργίου, στις 27 Απριλίου στον Σύλλογο Ελλήνων Αρχαιολόγων, Ερμού 134, Αθήνα

Ο Κώστας Καλημέρης γράφει στο περιοδικό "Ο αναγνώστης" για το Ντάλιτ (Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Στα "Ποιητικά" που κυκλοφορούν, κριτικές από τον Κώστα Γ. Παπαγεωργίου για τα βιβλία "Φόνος του λευκού" και "28 μέρες κάτω από τη γη" των Παναγιώτη Δημητριάδη και Σάντις Βασιλείου αντίστοιχα, όπως επίσης και κριτικό σημείωμα του Γ. Βέη για τον "Κούκο" της Πελαγίας Φυτοπούλου.

Επανακυκλοφόρησε το τέταρτο βιβλίο της σειράς "Αργεντίνοι ποιητές", "Ποιήματα" του Ούγκο Μουχίκα
εκδόσεις κεντρί

Ποιος θα ζήσει τότε μέσα στο ηλίθιο σπίτι σου;


       Γεννήθηκα σε μια παγωμένη λίμνη.

       Μέσα μου οι παλμοί
       ανοιγόκλειναν σαν βλέφαρα
       όταν ξένα μάτια με περιεργάζονταν.

       Τα χέρια μου άγγιζαν αέρα και κρύο
       διαλύονταν σα γερασμένα σύννεφα.
       Όταν γυρνούσα πλάτη
       μιλούσαν μεταξύ τους
       γνέφοντας
           προειδοποιώντας
       για την ακαταλληλότητα του νερού.

       Κάθε πρωί σταδιακά συρρικνωνόμουν.
       Έπεφτα στο ποτήρι με το γάλα.
       Λίγο αργότερα η μαμά
       σκούπιζε προσεκτικά τα υπολείμματα
       από τον πάγκο της κουζίνας.

       Μια μέρα, αγόρασα δυο παγοπέδιλα
       και μπήκα στο σπίτι με φόρα.
       Τα έπιπλα με κοιτούσαν σαν
                          τυφλοί επαίτες
       με την ακινησία χαραγμένη πάνω τους.

       «Σηκωθείτε», φώναξα,
       «σηκωθείτε όλοι αμέσως!»,
       ενώ αισθανόμουν το φως της λάμπας
       να λιώνει τον πάγο κάτω απτα πόδια μας.





 Πτώση


       Στις απόκοσμες λεωφόρους γεννιούνται
       στα βλέμματα τα πλαστικά
       συρρικνώνονται
       και φέγγουν
       τα παπούτσια τους σκονισμένα
                               ακινητοποιούνται.

       Στην καρδιά τους φωλιάζουν μάτια
       άπειρα φτερουγίσματα κάτω απτα
                                  μανίκια τους.

       Εκείνο που είχαμε πει. Μην το ξεχάσεις.
       Θα είμαι εδώ να στο θυμίζω
       πεσμένος εδώ
       στο ανοιχτό τραύμα του δρόμου.

       Ποιητές γεννιούνται και πεθαίνουν
       κάτω από τις φτερούγες τους
       σαν κορίτσι, η γυμνή άσφαλτος.

       Η λέξη
       αυτή η λέξη
       που δεν ειπώθηκε
       παραμερίζει να περάσουν τα συνεργεία του
                                                δήμου.

       Τζάμια
       Ρωγμές
       Μια φωτογραφία μένα
                     Γέλιο κεφάλι σαν βιολέτα
                           (μωβμωβ)

       όπως το αποτύπωμα της μορφής σου
                     πάνω στα θρύψαλα




ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA