Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.
Στον Διαμαντή

Η βουή της πόλης σαν μια ενοχλητική γυναίκα που δεν ξέρει τι της φταίει. Μέρα νύχτα ο ίδιος χαβάς. Ανοίγω τα παράθυρα, κάνω να τινάξω τις κουβέρτες, ν’ απλώσω τα ρούχα στον ήλιο και ‘κείνη απέναντι να με κοιτά με μάτια κόκκινα από το ξενύχτι. Χρόνια στο κουρμπέτι, ξέρει πότε θα έρθει πλάι μου να της κεράσω ποτό.

Η επαρχία επιβιώνει μόνη της. Στο πρόσωπό της η μελαγχολία του φρεσκοαπολυμένου. Συλλέγει τα χούγια της σε γυάλινες προθήκες ή τα στριμώχνει επιπόλαια μες σε ντουλάπες που μυρίζουν υγρασία. Με τα πολλά, παίρνω την απόφαση να τα μαζέψω και να την κάνω. Γυρίζω μέρες από ‘δω κι από ‘κει. Ό,τι μου δόθηκε, μια τρύπα χώρος κι ένα κάνε ό,τι νομίζεις. Ιδέα δεν έχω.

Μετά τις σπουδές, ο στρατός και αργότερα ένα καλοσυγυρισμένο τίποτα. Αγιοποιώ τα δάχτυλα των φίλων μου, τα βιβλία του Κροπότκιν, την επιμονή των αγριόχορτων. Τα πρωινά δεν βγαίνω από το σπίτι πριν τις δέκα. Μέχρι να ετοιμάσω πρωινό, να ψήσω καφέ, να αερίσω το δωμάτιο, μεσημέριασε. Ή συχνά για αλλαγή, σπάω ένα ρόδι. Βυζαίνω αργά τους γλυκόξινος σπόρους του και είμαι αλλιώς.

Θυμάμαι που και που τα παρδαλά μου ανοίγματα, τις ατακτοποίητες σκέψεις μου, τους άρρωστους που συνάντησα με εκείνο το κάνε πιο ‘κει θα με κολλήσεις. Η ειλικρίνειά μου φταίει για όλα. Κατά τ’ άλλα, έφτασα όπου έφτασα με σκληρή τεμπελιά. Δεν είναι λίγο αν το σκεφτείς.

Οι άνθρωποί μου δεν υπάρχουν πια. Ή απομακρύνομαι ή απομακρύνονται. Άθεες ψυχές που όλο λένε θα φτιάξουν κι όλο μένουν στα λόγια. Τους ψάχνω, με ψάχνουν, κάνουμε πως δεν βλέπει ο ένας τον άλλον. Κάθε τόσο όλο και κάποιος περνάει από ‘δω. Ανάβει τα καντήλια, καθαρίζει το προαύλιο. Οι άνθρωποί μου σκέφτονται γάμους και οικογένειες πολλών αστέρων. Κάνουν γαργάρα τα σ’ αγαπώ και τα σε θέλω. Ακροβατούν πάνω σε σαθρές συνήθειες και σωριάζονται αβοήθητοι στα χαμηλά.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA