Τα "Λίγα σύκα απ' τα γαϊδουράγκαθα" της Edna St. Vincent Millay στις κατακτήσεις του Κοσμά Βίδου για το 2017, στο τελευταίο ΒΗΜΑgazino του έτους.

Η Αγγελική Λάλου γράφει στο Fractal για το "Ντάλιτ" (Εκδ. Θράκα, 2017) της Εύας Σπαθάρα

Η Γιώτα Κωνσταντινίδη γράφει στο parallaximag.gr για τη "Βεγγέρα" της Μαργαρίτας Νταλακμάνη

"Όψεις της διαλεκτικής και του ονείρου στη σκέψη του Βάλτερ Μπένγιαμιν", του Φάνη Παπαγεωργίου

"Ο τελευταίος αριθμός" του Βάιου Κουτριντζέ, στην εφημερίδα "Ελευθερία"

"Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ" του Κώστα Κουτρουμπάκη, Σύντομο κριτικό σημείωμα πάνω στους εισαγωγικούς στίχους του «Ελπήνορα» του Τάκη Σινόπουλου

Στα θεμέλια του σπιτιού, οι παλιοί έσφαζαν πάντα έναν κόκορα. Θυμάμαι πέντε χρονών παιδάκι, τη γιαγιά να σφάζει έναν κόκορα να τον παραδίδει στα χέρια του πρωτομάστορα κι εκείνος να το περιχύνει στα φρεσκοσκαμμένα θεμέλια πριν πέσει το πρώτο μπετόν. Ο πατέρας μου χάραξε το έτος 1959 σε μια πλάκα στην είσοδο, κι έτσι θυμάμαι το έτος κατασκευής του σπιτιού, τέρμα Καραγάτση στη Λάρισα. Ή πάλι μπορεί να είναι μια πλαστή ανάμνηση: να θυμάμαι απλώς την τελετουργία από τις διπλανές οικοδομές, αργότερα, με την έκρηξη της ανοικοδόμησης που σημειώθηκε καθ’ όλη τη δεκαετία του 1960.

Με ρωτούσε σε προχθεσινό μέιλ κάποιος νέος ποιητής «αν μπορούσε να γράψει αναίμακτα ποίηση». Ήμουν έτοιμος να του απαντήσω πως αν δεν χυθεί αίμα από τις φλέβες του, αν δεν ματώσει προσωπικά ο ίδιος, δεν θα μπορούσε να γράψει ποτέ όχι ποίηση, αλλά ούτε ένα ποίημα που να αξίζει τον τίτλο του ποιήματος. Είπα όμως να είμαι ευγενικός απέναντί του και λόγω του πολύ νεαρού της ηλικίας του, και του απάντησα με το δημοτικό θρύλο για το γεφύρι της Άρτας: «αν δε στοιχειώσετε άνθρωπο, γιοφύρι δε στεριώνει και μη στοιχειώσετε ορφανό, μη ξένο, μη διαβάτη, παρά του πρωτομάστορα την όμορφη γυναίκα, που έρχεται αργά τ' αποταχύ και πάρωρα το γιόμα».


Μόνο δια της (αυτό-)καταστροφής δίδεται το προνόμιο της δημιουργίας.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA