Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»
                          

          ΨΕΜΑ

Στην πόλη τα πλήθη φόρεσαν τις προσωπίδες
ο ήλιος εγκλωβίζεται στους μανδύες του
παρατείνοντας την ήττα των νικημένων,
όλα υπάρχουν σαν το σκούρο φθινόπωρο
στην κόψη της πιθανής μπόρας
όταν το σύννεφο απειλεί και απειλείται
από το πείσμα της φετινής ανομβρίας.

Η εύκολη αλλαγή συναισθημάτων μάτωσε την ψυχή
καθώς τα νεογέννητα χρώματα πνίγηκαν στο γκρίζο
κι η φωτιά του πανικού αναρροφούσε μια σανίδα
σωτηρίας που είχε μείνει. Οι φωνές μας σκορπίστηκαν
τα υπολείμματα της ικεσίας μάς ανήκουν -
τι να ζητήσεις, από πού; Το περιβάλλον στηρίζεται
στα γόνατα του αυστηρού τεχνοκράτη
οι υποσχέσεις για ακίνδυνες απολαύσεις
ένα ψέμα στη δίνη της Ιστορίας.


        ΤΟ ΚΑΡΑΒΑΝΙ

Καληνυχτίσαμε τα βουνά, χαιρετήσαμε τα οροπέδια
το άρωμα των πεύκων κέντρισε κάποια μελαγχολικά όνειρα
οι αργυραμοιβοί της νύχτας φωτογράφισαν τη θύελλα που έρχεται
με σημαίες σκισμένες να αιωρούνται στα μπαλκόνια
καθώς το χαρούμενο προσκλητήριο που ακούστηκε
ήταν μια καλοστημένη παγίδα σταλμένη από άλλους καιρούς.
''Μια πυρκαγιά, λοιπόν, μια φυματίωση των σπλάχνων
που θέλει νερό και καθαρό αέρα''
γνωμάτευσε ο έμπειρος γιατρός.

Έφτασε το καραβάνι από την κρύα εποχή
τα παράξενα σημεία στοιβάζονται σε αρένες
η αναμενόμενη βροχή δε θα μπορέσει να καλύψει
τις άδειες λίμνες και τα ξερά τοπία
όλος ο κόσμος θα υποταχτεί στις απαιτήσεις ενός φαύλου
τα ερείπια του χθες επεκτείνονται και στη νέα σοδειά.




                      ΦΩΝΕΣ

Πάνω απ’ τη μοναξιά της προκυμαίας
σαρώνει ο άνεμος που τώρα πίστεψες
επιβλητικός και σαρκοφάγος σαν ύαινα
προσπαθώντας να παρασύρει μια γοργόνα
που όλο την αναζητούμε σε γαλάζιες σελίδες
βιβλίων και αιώνων – καμιά ένδειξη.

Εύκολα παραβαίνει κανείς τους νόμους της ζωής
όταν η σκέψη ακροβατεί σε σύγχρονες λαιμητόμους
μέσα στην αναγκαστική προσήλωση σε χάρτες παράξενους,
μια χρυσοφόρα φλέβα σε καλεί να την αγγίξεις.

Σύννεφα ενοχής απέπλευσαν απ’ το λιμάνι
φορτωμένα με τοξικά απόβλητα
η φωνή δεν εφάπτεται πια με τη μνήμη
όσων θέλησαν να παραμείνουν διατηρητέες φιγούρες
σε αυλές που ευωδιάζουν από βασιλικό και γιασεμί.
Φωνές, πολλές φωνές σκέπασαν την ομίχλη
κι αυτή  εγκαταστάθηκε μόνιμα στα μάτια.





 Από την ποιητική συλλογή  ' Ο σκοπευτής της μνήμης ''

εκδ. Στοχαστής, 2013

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA