Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου


Να να νανα ...
Θα σε πάω στη θάλασσα
σε πάγους πελώριους.
Να νανα ...
 Η ανθρωπότητα κοιμάται.
Μικρό καλοκαίρι η ζωή μας
δε σταματάμε να ψάχνουμε για λάθη
να την ξοδεύουμε σε αστοχίες.
Γκου είναι το νερό
γκι είναι αυτό μικρούλι μου
τώρα μόλις μαθαίνω την ξαφνική ορθογραφία των πραγμάτων.
Έχω πολλά να ξεχάσω για να βρω το βλέμμα σου
τις μέρες της οργής και της θλίψης
τις ματιές της απελπισίας και της χλεύης.
Χτύπα δυνατά το ξυλόφωνο
δε θέλω πια να θυμάμαι
και γέλα μου να φύγει η νύχτα.
Πιο δυνατά!

Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι
για μένα ψυχή είναι η οικογένεια.
Δεν ξέρω τι λένε οι άλλοι
για μένα πολιτική είναι να τρώω μαζί με γυναίκα και κόρη.
Ιστορία τι είναι;
Ν' αναρωτιέμαι για τα παραμύθια των άλλων.

Πιο δυνατά το ξυλόφωνο πιο δυνατά!
Ν' αφήσω την όρθια στάση
τον ανήμπορο λογισμό
να μπουσουλήσω στο πάτωμα του άχρονου γέλιου.
Αφού ξέμαθα πια τις μυρωδιές
εσύ πιγκουίνε μου μυρίζεις τα πάντα
κάρβουνα γελαστά είναι τα μάτια σου.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA