Ο Πέτρος Μπιρμπίλης μιλά στην Athens Voice και στον Γιάννη Νένε, για το "Μπελ Ετουάλ" (Θράκα, 2017)

Μια “ηρωίδα” πλάι σε ανθρώπους αντιηρωικούς: Ένα κριτικό σημείωμα του Στάθη Ιντζέ για το "Γονυπετείς" της Τζούλιας Γκανάσου

Για την ποιητική συλλογή της Μαρίας Αγγελοπούλου "Η απουσιολόγος" (Θράκα, 2016), γράφει ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος

Ο Στέφανος Ξένος γράφει στο diavasame για τον "Άνθρωπο Τανκ" (Θράκα, 2017) του Γιώργου Λίλλη

Για το βιβλίο της Μαριάννας Κουμαριανού «Τόπος στη Γαλήνη» – γράφει η Ανθούλα Δανιήλ

Φάνης Παπαγεωργίου, Ποια γενιά; Σκέψεις για τη σχέση μεταξύ βιολογικής και δυνάμει καλλιτεχνικής γενιάς.

Δύο ανέκδοτα/αδημοσίευτα ποιήματα του Δημήτριου Δημητριάδη

Ο Παναγιώτης Βούζης γράφει στην εφημερίδα "Τα Νέα" για το "Χρονορυχείο" (Θράκα, 2017) της Στέλλας Δούμου




Εκδόσεις Samizdat




Ω ατέλειωτη περίοδος των παγετώνων

προσκυνάς το χρηματιστηριακό μαμούθ!

Ω χρήμα ιερό των ηλιθίων

των πετεινόμυαλων τουριστών!

Αγέλες της χυδαιότητας του μίσους κοπάδια

στον πόνο υφαίνετε το σάβανο του κόσμου.

Ω αμόρφωτοι των εκατό πανεπιστημίων

αυλικοί της βλακείας τρελοί επικίνδυνοι

δε θ' αγγίξετε το μικράκι μου

είναι η εκδίκησή μου.

Φοβάστε ηλίθιοι τρέμετε τον σύντομο λόγο.

Ένα κρασάκι ακόμα

εβίβα στους ηλίθιους!

Κοίτα να δεις που τελικά εξουσιάζουν

ό, τι θέλουν σε κάνουν.

Ψάξε τώρα στην τυφλή σιωπή xτύπα

τα πλήκτρα του αβέβαιου είναι.



Ξημερώνει. Απόψε κοιμήθηκες μες τον πυρετό

μικρούλι έξω βασιλεύει παγωνιά.

Χαμηλά πετούν οι γλάροι

ο ουρανός ένα θαμπό ορυκτό.

Πότε θα σκαρφαλώσουμε στους λευκούς ορίζοντες

φσσσσ... να γλιστρήσουμε σε βουνίσιους ώμους;

Κιιιι είναι το ψωμί μπορεί οτιδήποτε άλλο.

Πως λένε κάποιοι ξέρουν μια γλώσσα;



Θα ξυπνήσεις σε λίγο

θ' αρχίσεις πάλι να μιλάς με σκιές

να κουνάς τα χεράκια σου

να κρατήσεις το άπειρο

τόση παγωνιά που 'χει έξω.

Πάω να φέρω ξύλα για τη σόμπα

τον Απρίλη λένε ματώνουν τα χιόνια

κι έχουμε Φλεβάρη.

Σε λίγο ξυπνάς

εδώ 'ναι τα πράγματα να τα ονομάσεις

μην τα ψάξεις αλλού θα βρεθείς σε γκρεμούς.

Ωραία τέχνη το σκαρφάλωμα

ο χορός της υπερβαρύτητας και το κλάμα σου

η πρώτη σπουδή στο ανεξήγητο των ανθρώπων.

Στο χωριό που μεγάλωσα μεγαλώνεις κι εσύ

με κάποιο τρόπο:

κατάρτια πειρατικών πλοίων τα λιόκλαδα

γλάστρες στα μπαλκόνια οι εχθροί

γιατροί και νοσοκόμες

στρατιωτάκια αγέλαστα

εφιάλτες με προκατακλυσμιαίους γέρους

που χαμογελούν απειλητικά

φτερωτά φίδια και απόκοσμα φυτά.

Μάθε να τ' αναγνωρίζεις με τ' όνομά τους

και δε θα τα φοβάσαι.


ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA