Πώς μιλάμε για την καινούργια Ελληνική ποίηση (video)

Για τη συλλογή διηγημάτων «Όμορφοι έρωτες» του Ιάκωβου Ανυφαντάκη, (εκδ. Πατάκης), γράφει η Ειρήνη Σταματοπούλου

Φώτης Μανίκας, Ποιήματα (1η εμφάνιση)

«Ποίηση στη σχάρα» του Πέτρου Γκολίτση:«Από τις αφετηρίες στην ολοκλήρωση του μοντερνισμού: ο Νάνος Βαλαωρίτης»

“Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας”, η νεοεκδοθείσα νουβέλα του φίλου και συνεκδότη της Θράκας, Στάθη Ιντζέ, από τις ομώνυμες εκδόσεις.
         Να πω μόνο ότι δεν περίμενα να δακρύσω τελειώνοντας το μικρό αυτό βιβλιαράκι. Και το εννοώ. Επίσης, αντιλήφθηκα αυτό που ‘λεγε ο Έκο: «Θα μπορούσαμε να πεθάνουμε από υπερμνησία. Ο υπερκορεσμός της μνήμης κάνει τη ζωή αβάσταχτη».
Αντιγράφοντας τις τρεις φράσεις του οπισθόφυλλου: Δύο παράλληλες ιστορίες, δύο διαφορετικές εποχές, ένας συνδετικός κρίκος. Τί είναι όμως η ιστορία αν όχι παρελθόν, άρα μνήμη (διαστρεβλωμένη ή μη); Τί είναι οι εποχές αν όχι χρόνος∙ και αλήθεια, ποιος μπορεί να μιλήσει μετά βεβαιότητος για το μέλλον, εξαιρουμένων επίδοξων προφητειών δια πάσαν νόσον και μαλακίαν;
Η αφήγηση κυλάει καλά. Πολύ καλά. Ξετυλίγοντας μια οικεία σε όλους μας -γι’ αυτό κι ενδιαφέρουσα- πλοκή. Καθαρές περιγραφές, ήρωες με αρετές και αμαρτίες σε φόντο καλοκαιρινό με σάουντρακ μουσικές του Ντύλαν και της Τζόπλιν.
         Στην αρχή, ένα άχαρο διαμέρισμα και μια οθόνη τηλεόρασης που παίζει πρωινάδικα και εκνευριστικά τηλεμάρκετινγκ. Στον χώρο μπαινοβγαίνει μια δεσποινίδα ντυμένη στα άσπρα. Αργότερα, ο Ορέστης και τα υγρά μάτια της Έλλης σε ένα κάμπινγκ στο πουθενά ιδανικό για μοναχικούς και καταθλιπτικά ζευγαράκια. Και ανάμεσα η θεία Αντιγόνη, ο πρώτος μεγάλος έρωτας του Ορέστη και η μονοκατοικία στη Νέα Λάμψακο. Μνήμες απ’ το καλοκαίρι του ’69 στα Μάταλα και η γοητευτική Τζένη.
Σ’ ένα αφήγημα μόλις εξήντα σελίδων χωρούν τόσα πολλά: τα άδοξα φοιτητικά χρόνια, το στρατιωτικό στα 23, οι συνθαλαμιζόμενοι στο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων της Κορίνθου, το σιωπητήριο και οι μοναχικές μαλακίες που κατευνάζουν την ένταση. Λίγους μήνες μετά, διάγνωση υποθεραπεύουσας κατάθλιψης και τα πρώτα χάπια αυτοχειρίας.
Περιγραφές με συστολές και εντάσεις, κάνοντάς με κυριολεκτικά να ανυπομονώ για την κορύφωση. Λίγο πριν το τέλος μεταφερόμαστε στο Νότιο Πήλιο. Το Χόρτο, ο Ανέστης, η Μηλίνα, η Βαθειά Σπηλιά, τα πινέλα της Έλλης και η σχολή χορού. Και έπειτα, η αποκάλυψη…
Ο Στάθης Ιντζές παρουσίασε ένα δυνατό και ταυτόχρονα εύθραυστο αφήγημα που καταφέρνει αργά ή γρήγορα να σε τσακίσει. Αναζητείστε το!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA