Η Μυρτώ Χμιελέφσκι με το «24+7» (εκδ. Θράκα, 2018) στη βραχεία λίστα των ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΠΟΙΗΣΗΣ «Jean Moreas» στην κατηγορία "πρωτοεμφανιζόμενων ποιητριών/ποιητών".
Από την εκδήλωση "3 πεζογραφοι των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ" στο Monk. Οι Γιούλη Αναστασοπουλου, η Ζεττα Μπαρμπαρεσσου και η Μαριλενα Παππά, "συνομίλησαν" μεταξύ τους διαβάζοντας από τα βιβλία τους και συζήτησαν με το κοινό.
Η Μυρτώ Χμιελέφσκι, ποιήτρια του βιβλίου "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) στο Θέατρο Σταθμός με τους Θανάση Νιάρχο, Γιώργο Μαρκόπουλο, Κώστα Παπαγεωργίου, Γιώργο Χρονά, Παναγιώτη Μηλιώτη, Γιάννη Σ. Βιτσαρά
Συνέντευξη του Αγγελή Μαριανού (Πεζολίβαδα, εκδ. Θράκα) στην εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ.
Από την εκδήλωση 3 ΠΟΙΗΤΡΙΕΣ των Εκδόσεων ΘΡΑΚΑ, στο Monk-grapes and spirits. Ευχαριστούμε όσες και όσους παρευρέθηκαν.
Η Αρετή Καράμπελα (Μελανά όπως τα μούρα, εκδ. Θράκα 2018) καλεσμένη στην εκπομπή του Σταύρου Καμπάδαη. Ακούστε το ηχητικό κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Ο φάρος του Σόρενσον (εκδ. Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά, στο Μεσολόγγι.
Η Θεώνη Κοτίνη γράφει για το "24+7" (εκδ. Θράκα, 2018) της Μυρτώς Χμιελέφσκι στο Νέο Πλανόδιον.
Ο Γιώργος Λίλλης (Ο άνθρωπος τανκ - εκδ. Θράκα, 2017) καλεσμένος στο Λύκειο του Μπίλεφελντ, στη Γερμανία.
Από την παρουσίαση του βιβλίου "Μελανά όπως τα μούρα" (Θράκα, 2018) της Αρετής Καράμπελα, στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Διονύσου.

“Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας”, η νεοεκδοθείσα νουβέλα του φίλου και συνεκδότη της Θράκας, Στάθη Ιντζέ, από τις ομώνυμες εκδόσεις.
         Να πω μόνο ότι δεν περίμενα να δακρύσω τελειώνοντας το μικρό αυτό βιβλιαράκι. Και το εννοώ. Επίσης, αντιλήφθηκα αυτό που ‘λεγε ο Έκο: «Θα μπορούσαμε να πεθάνουμε από υπερμνησία. Ο υπερκορεσμός της μνήμης κάνει τη ζωή αβάσταχτη».
Αντιγράφοντας τις τρεις φράσεις του οπισθόφυλλου: Δύο παράλληλες ιστορίες, δύο διαφορετικές εποχές, ένας συνδετικός κρίκος. Τί είναι όμως η ιστορία αν όχι παρελθόν, άρα μνήμη (διαστρεβλωμένη ή μη); Τί είναι οι εποχές αν όχι χρόνος∙ και αλήθεια, ποιος μπορεί να μιλήσει μετά βεβαιότητος για το μέλλον, εξαιρουμένων επίδοξων προφητειών δια πάσαν νόσον και μαλακίαν;
Η αφήγηση κυλάει καλά. Πολύ καλά. Ξετυλίγοντας μια οικεία σε όλους μας -γι’ αυτό κι ενδιαφέρουσα- πλοκή. Καθαρές περιγραφές, ήρωες με αρετές και αμαρτίες σε φόντο καλοκαιρινό με σάουντρακ μουσικές του Ντύλαν και της Τζόπλιν.
         Στην αρχή, ένα άχαρο διαμέρισμα και μια οθόνη τηλεόρασης που παίζει πρωινάδικα και εκνευριστικά τηλεμάρκετινγκ. Στον χώρο μπαινοβγαίνει μια δεσποινίδα ντυμένη στα άσπρα. Αργότερα, ο Ορέστης και τα υγρά μάτια της Έλλης σε ένα κάμπινγκ στο πουθενά ιδανικό για μοναχικούς και καταθλιπτικά ζευγαράκια. Και ανάμεσα η θεία Αντιγόνη, ο πρώτος μεγάλος έρωτας του Ορέστη και η μονοκατοικία στη Νέα Λάμψακο. Μνήμες απ’ το καλοκαίρι του ’69 στα Μάταλα και η γοητευτική Τζένη.
Σ’ ένα αφήγημα μόλις εξήντα σελίδων χωρούν τόσα πολλά: τα άδοξα φοιτητικά χρόνια, το στρατιωτικό στα 23, οι συνθαλαμιζόμενοι στο στρατόπεδο νεοσυλλέκτων της Κορίνθου, το σιωπητήριο και οι μοναχικές μαλακίες που κατευνάζουν την ένταση. Λίγους μήνες μετά, διάγνωση υποθεραπεύουσας κατάθλιψης και τα πρώτα χάπια αυτοχειρίας.
Περιγραφές με συστολές και εντάσεις, κάνοντάς με κυριολεκτικά να ανυπομονώ για την κορύφωση. Λίγο πριν το τέλος μεταφερόμαστε στο Νότιο Πήλιο. Το Χόρτο, ο Ανέστης, η Μηλίνα, η Βαθειά Σπηλιά, τα πινέλα της Έλλης και η σχολή χορού. Και έπειτα, η αποκάλυψη…
Ο Στάθης Ιντζές παρουσίασε ένα δυνατό και ταυτόχρονα εύθραυστο αφήγημα που καταφέρνει αργά ή γρήγορα να σε τσακίσει. Αναζητείστε το!

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA