Η Κωνσταντίνα Θεοφανοπούλου γράφει στο culturenow.gr για το "Χασέπ" (Θράκα) του Αρτέμη Μαυρομμάτη
Για το μυθιστόρημα "Ο τελευταίος αριθμός" (Θρακα) του Βάιου Κουτριντζε, από τον μετρ της επιστημονικής φαντασίας στη Λάρισα Θανάση Μάργαρη, στη Larissanet.
Η Χρύσα Φάντη γράφει στη bookpress.gr για το «Μια τρυφερή καρδιά στο βάθος – Και άλλες ιστορίες» (εκδ. Θράκα, 2018) της Χαράς Νικολακοπούλου
Η Διώνη Δημητριάδου γράφει για το "Ο φάρος του Σόρενσον" (Θράκα, 2018) του Βασίλη Χουλιαρά.
Ο Γιώργος Θεοχάρης γράφει στην εφ. "Η Αυγή" για την νεοελληνική ποίηση και περιλαμβάνει το "Οι ακαδημαϊκές σημειώσεις του Ίαν Μάρκεζιτς" (Θράκα) του Πέτρου Σκυθιώτη και το "Ματς Πόιντ" (Θράκα) του Κωνσταντίνου Μελισσά
Ο Αριστοτέλης Σαΐνης προτείνει στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ανάμεσα σε άλλα βιβλία, το "Μελανά όπως τα μούρα" της Αρετής Καράμπελα
Το nakasbookhouse.gr ξεχωρίζει 3 βιβλία των Εκδόσεων Θράκα για τη χρονιά που πέρασε
Ο Πέτρος Γκολίτσης στην "Εφημερίδα των Συντακτών" ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλα ποιητικά βιβλία το "Match Point" του Κωνσταντίνου Μελισσά

Εκδόσεις Samizdat


Κοιμάσαι τώρα κι εγώ σε κοιτώ
νιώθω την ανέμελη ανάσα σου
τους εφιάλτες ξεχνώ της ανθρωπότητας
το δικό μου εφιάλτη.

Η ζωή μας είναι σαν τον καιρό
φυσάει βρέχει χιονίζει
κάτω από ήλιους σκληρούς η ζωή μας
είναι σαν το νερό
βράζει παγώνει στερεύει.
Ιδέα δεν έχουμε από που ήρθαμε και
που πηγαίνουμε μόνο σε κάτι όνειρα βλέπουμε
άγνωστα νησιά και λαμπρούς προορισμούς.
Αστράφτει γυάλινες φλέβες ο ουρανός μουγκρίζει
αλλά μη φοβηθείς μικρούλι τα σύννεφα
έχουν τα δικά τους ονόματα:
ψηλόμπουκλες μαυροξαπλώστρες
φωτοκαπνοί μαζοβροχούληδες
έτσι να τα λες και δε θα φοβάσαι.
Γλυκά κοιμάσαι ανασαίνεις απαλά.

Δεσμώτης του αύριο
του χθες οπαδός
πως γίνεσαι άραγε;
Τι αρχίζει τι τελειώνει δεν έχω ιδέα.
Μες τη βροχή περπατώ
ψάχνοντας τ' άδεια σημάδια της νύχτας.
Τη μέρα προσπερνώ τις στιγμές
τα βλέμματα διαβάζω των δρόμων
νιφάδες μαζεύω απ' το περσινό καλοκαίρι
και μ' όλα αυτά ξεγελώ τον καιρό
σ' ένα μπαλκόνι που αρμενίζει
στη ζούγκλα της γκρίζας συνήθειας.
Πόσο ν' αντέξει μια έρμη καρδιά
τα κίτρινα λόγια τη βία του αίματος;
Στην άκρη μιας φλόγας ζυγίσαμε το πρόσκαιρο δάκρυ
ζωές που κλειδώσαμε μες την προσμονή
σαν κάτι πρόσωπα ξεχασμένα σε παλιά κομοδίνα.
Είναι κι αυτή η εξοικείωση με τον πόνο
ακόμα κι αυτά τα χάδια παιδικών εποχών...
Πόσο ν' αντέξει μια έρμη καρδιά
του ορίζοντα την ένταση;

Κοιμάσαι μικράκι κι εγώ ξαγρυπνώ
κάπως είναι να ξοδέψεις το σώμα σου
μικράκι να βρεις τρόπους ταιριαστούς.
Μουτζουρώνω τον χρόνο μου
όπως μουτζουρώνεις σελίδες. Χα.
Να αυτό κάνω. Τι να λέω τώρα...
Πια δεν ακούς τι φριχτά ουρλιάζουν οι σφαίρες.
Μ' ένα κρασάκι ξεγελώ το αποψινό σκοτάδι
το πιο όμορφο ψέμα το βαφτίζω αλήθεια.
Δεν επιτρέπεται μήπως;
Ας γράψω ένα μεθυσμένο στίχο:
στου εργάτη την ολόμαυρη ράχη.
Αριστούργημα. Χα. Χαλάσαν τα σχέδια; Προσαρμόσου!
Ξέρεις πιγκουίνε ποιες λέξεις θ' ακούς πιο συχνά;
Για όσα απουσιάζουν.

Η βασιλεία της φωτιάς και του ύπνου...
Η εποχή των διαδόχων της απάτης...
Ο μέγας σεισμός στα σωθικά των πόλεων
στων σκουπιδιών το κράτος... 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ TAYTOTHTA